Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักนางบำเรอ: Kabanata 21 - Kabanata 30

มือบางลูบไล้เนื้อตัวเขา เลือดหนุ่ม ร้อนซู่ อาจจะเป็นเพราะไวน์ที่ดื่มไปหลายแก้ว ภาสกรหยิบหลอดขนาดพอดีมือมาบีบครีมลูบไล้ไปยังร่างขาวนวล แต่เขาไม่ทำอะไรเธอมากไปกว่าลูบไล้เนื้อตัวด้วยครีม หลังจากนั้นเขาก็ว่ายน้ำเพื่อให้พลังในร่างกายหายไป จะได้ไม่คิดถึงคู่นอน ไม่คิดถึงเรื่องราวของเธอ แต่เขาไม่สามารถลืมได้ กลับคิดถึงคำพูดบางคำวันแรกที่นอนด้วยกัน เรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เธอแค่หัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าหนูเป็นคนแรกคะ”“ก็เธอไม่เก่ง” ตติยากรหน้าซีด ใบหน้ากังวล“คุณจะให้เงินหนูและจ้างต่อหรือเปล่าคะ หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ถ้า ถ้ายังไงหนูจะเรียนรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่คุณจะได้มีความสุข”เธอเฉลยคำตอบด้วยตนเอง เขากอดรัดร่างสวยบนเตียง “แน่นอนอีกสามยก ดูว่าจะผ่านบททดสอบแรงๆ ฉันได้แค่ไหน เรียนรู้เร็วแค่ไหน”เขาอยากเล่นกับด้วยเพราะเธอดูเป็นคนไม่มีจริต หญิงสาวอ่อนละลายในอ้อมกอดหลังจากนั้น ตั้งใจเรียนรู้ จนเขาหมดเรี่ยวแรง“กินยาเลยนะคะ”ตอนเช้ายังปลุกเขาเพื่อถามเรื่องยาคุมฉุกเฉิน เขามองคู่นอนคนใหม่ที่ดูท่าจะยืนยาวกว่าคนอื่น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเธอไม่เคยจู้จี้จุกจิกเกินหน้าท

4เลี้ยงเป็นนางบำเรอตลอดไปคอนโดชานเมืองกรุงเทพ“เจ้านายครับ”ไม่กี่นาทีประตูเปิดออกมา ยุทธนาก็ยิ้มกว้าง “มาซ่อนอยู่ที่นี่จริงซะด้วย”“มาทำไม”ยุทธนายังยิ้ม ไม่สนใจมารยาทที่ดีของนาย ทักทายแบบอยากต้อนรับมาก เห็นจนชิน “คุณหญิงตามหาอยู่ครับ ว่าที่เมียนายมาด้วยนะครับ”“ว่าที่อะไร พูดพล่อยๆ ออกไป”“ให้ผมบอกว่าไงครับ ถามเรื่องผู้หญิงนายอีกแล้ว ดูๆ นายเหมือนยังเป็นเด็กนะครับ”นายไม่ตลก ยุทธนาต้องทำเป็นขรึมไปด้วย “ผมก็ไม่อยากซีเรียสหรอกครับ แต่เงินเดือนผมจะสะเทือนได้ครับนาย”“ฉันจัดการเอง นายกลับไปเถอะ หน้าเงินจริงๆ แล้วเลิกพูดเรื่องที่ไม่จริง ตอนนี้ไม่มีการดูตัวที่ประสบความสำเร็จจำไว้”ยุทธนามองหาตติยากร นักศึกษาคนน่ารักแต่นายปิดประตูใส่หน้า ยุทธนาถอยห่าง “มองนิดหน่อยก็ไม่ได้ ไหนว่าไม่จริงจัง อยู่กันมาจนจะผมหงอกแล้วนะ ไม่เห็นทิ้งเลย ถ้าไม่คุมลูกหลานคุณหญิงคงเต็มบ้านไปแล้ว”ภาสกรเดินกลับไปที่เตียงนอน มองผู้หญิงที่หลับใหลไปเพราะโดนลงโทษที่เธอมาหาช้า แม้เธอบอกว่าขับรถหลายกิโลแต่เขาก็ไม่ฟัง เพราะใจคอยแต่จะคิดในทางลบ อยากจะถามให้รู้เรื่องแต่ก็กลัวเสียหน้าเขาไม่เคยหึงหวงใครซะหน่อย จับได้ก็จบกัน แ

“เป็นอะไรยายอัง”อังคณาฟ้องป้าเสียงสั่น“อังเจอผู้หญิงที่แย่งคนรักอัง มันจะทำให้ลูกอังไม่มีพ่อ ฮือๆๆ ป้าขาจัดการให้อังด้วยนะคะ”คุณหญิงกอดร่างผอมบางแน่น “หลานอย่าคิดมากใครจะมองข้ามหลานของป้าที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ทำใจดีๆ ในท้องมีลูกอยู่นะจ้า”“หลานอยากให้มันตาย อยากให้นังติยามันตาย” อังคณาฟูมฟาย ลืมเรื่องลูกในท้องคุณหญิงกอดหลานซึ่งรักเหมือนลูก คิดจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย แต่ให้เรื่องของลูกชายเรียบร้อยก่อนไม่กี่เดือนก่อนหลานร้องไห้มาบอกว่าอยากไปเรียนต่อเมืองนอก สอบถาม คาดคั้นนานทีเดียวกว่าจะหลุดปากว่าท้อง ตอนแรกนางแทบจะเป็นลม แต่เห็นใจหลานไม่ดุด่าว่ากล่าว คิดจะแก้ปัญหาโดยให้หลานไปคลอดที่เมืองนอก และรอให้ฝ่ายชายเข้าไปพูดคุยตอนนี้เรื่องท่าจะยุ่งยาก นางคงปิดลูกชายไม่ได้อีกแล้ว ภาสกรต้องรับรู้เรื่องนี้เร็วกว่าเคย“ป้าขาอังจะทำยังไง”คุณหญิงนพคุณลูบผมหลานเบามือ “อย่าห่วงเลยพี่ภาสกรจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”คำสัญญาของป้ามีความสำเร็จเสมอ อังคณาค่อยหายสะอื้น สองป้าหลานประคองไปที่รถนิพลขึ้นมางานแต่งญาติ ออกจากงานพลันคิดถึงคนรักเก่า ภาพร่างอวบอัดวันก่อนยังจำติดตา ไม่มีเบอร์รู้สึกหงุด

“ชอบค่ะ” เสียงรัญจวนว่า พลางยกก้นส่ายบดเพื่อให้ถึงสวรรค์ที่รออยู่ร่ำไรวันนี้หมดแรงไปหลายยอแต่ภาสกรยังจุดไฟรักได้ตลอดเวลา เขาช่างร้ายกาจ“เร็ว อ้า”หญิงสาวก้มจูบใบหูชายหนุ่ม บดขยี้ความหนั่นแน่นของเนินรักลงบนความแข็งใหญ่ด้านในเริ่มตอดรัดรุนแรง ชายหนุ่มก้มลงดูดกลืนหน้าอกอวบ หญิงสาวครางเสียงดังเพราะถึงจุดสุดยอดภาสกรประทับจูบปิดเสียงหญิงสาว และเด้งรับ กดส่ายเข้าทางลื่นฉ่ำให้ตายสิ เขามีความสุขที่สุด…ภาสกรไม่ลงจากรถ เขาลูบแก้มเธอเบามือ “ลงไปก่อนนะเดี๋ยวมาหา”แค่นี้ก็ดีใจมากแต่เมื่อลงใจดวงน้อยก็เจ็บแปลบคิดว่าเขาไปไหน แต่สายจากน้องชายทำให้ยิ้มออกมาทั้งที่เศร้า“พี่ครับ คิดถึงจัง แม่ก็ด้วย”“สามใช่ไหมครับ แล้วพี่ล่ะไปไหน”“ทำการบ้านครับ ผมเสร็จเรียบร้อย”“แล้วรู้ได้ยังไงแม่คิดถึง แม่พูดหรือยังไง เราเนี่ยนะ”ตติยากรเดินไปนั่งหน้าคอนโดซึ่งจัดไว้เป็นมุมนั่งเล่น ยังไม่อยากกลับห้อง“แม่มองที่รูปถ่ายพี่ตลอดเวลา”“บอกแม่นะปีนี้พี่เรียนจบแล้ว ได้กลับไปอยู่กับแม่แน่ๆ”“ครับ บอกตั้งหลายครั้งผมฟังจนเบื่อ”“ดูพูดเข้า”“ล้อเล่นครับพี่”“สามเองก็ตั้งใจเรียนนะครับ”น้องชายบอกลา ตติยากรวางสาย จับสร้อยที่ค

“พี่ต้องคุยให้รู้เรื่อง เรื่องคุณเพชรสุดา…”“ถ้าแกไม่ออกไป ผัวแกไม่มีทางได้เข้าเหยียบบ้านฉัน เพราะมันอาจจะตายเสียก่อน”เท่านั้นอังคณาก็หุบปาก นิพลตกใจรีบออกไปจากห้องแต่สายตาคุณหญิงทำให้ยืนขาชากับที่ถึงวันที่เขาต้องติดในกรงขังของอังคณาตลอดไปแล้วหรือนี่…“ไปข้างนอกกันติยา ฉันรอช้ากว่านี้ไม่ได้ เธออาจจะโดนฉันบีบคอต่อหน้าคนอื่น”เสียงคำรามข้างใบหู ตติยากรพยายามเดินออกจากห้อง ทั้งที่เจ็บหน้าท้องมากและกว่าจะเดินมาที่หน้าลิฟต์เธอก็น้ำตาแทบร่วง“อย่ามาร้องไห้โชว์โง่แถวนี้ เดินเร็วๆ”ตติยากรยืนให้ห่างภาสกร เธอรู้สึกกลัวเขามาก ไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างที่น้องสาวบอกทั้งหมดหรือเปล่า“พูดบ้างสิ พูดบ้าง ทำไมยืนบื้อใบ้ อย่าทำให้คนอย่างนายภาสกรเป็นไอ้งั่ง อย่าคิดทำ”มือข้างหนึ่งโดนยึดไปบีบ ตติยากรปากสั่น “คุณบี ติยาเจ็บนะคะ”“ใช่ฉันภาสกร ไม่ใช่ไอ้หน้าปลาจวดนั่น ที่เธอนัดมันมาเล่นจ้ำจี้ที่ห้อง”น้ำตาไหลสู่แก้มซีด“คุณทำไมพูดแบบนั้น เชื่อคนอื่นทำไม ติยาไม่…”“ไม่ใช่หรือยังไง บอกมาพามันมากี่ครั้งแล้ว บอกฉันมา ที่ระยองเธอนัดมันไปใช่ไหม ฉันจำได้นะว่าเจอมันที่นั่น โดนหลอกไม่รู้จักจำ หรือคิดอยากเอาชนะยายอัง ทำ