Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักนางบำเรอ: Kabanata 31 - Kabanata 40

ตติยากรยังเป็นคนเดิม เธอจึงคิดว่าภาสกรจะดีกับเธอเช่นกัน หญิงสาวไม่ได้รู้ว่า เรื่องราวที่กำลังจะเจอ มันจะบั่นทอนความเข้มแข็งเธอจนแทบหมดเรี่ยวแรงเดินต่อดังนั้นการไปหาชายหนุ่มจึงเป็นเรื่องที่ทำให้เธอต้องอายและขายหน้า จนแทบแทรกแผ่นดินหนี ภาสกรเลิกคิ้วดกหนาเมื่อได้ยินว่าใครต้องการเข้าพบตน แฟ้มตรงหน้าเกือบจะกระเด็นไปจากโต๊ะทำงาน ดีที่ยั้งอารมณ์ไว้ได้แม้หลายเดือนเขาพยายามลืมหญิงสาว แต่เมื่อต้องเจอนายนิพลอย่างเลี่ยงไม่ได้ ความเจ็บในใจจึงกลัดหนองไม่เปลี่ยน ยิ่งเมื่อวานได้ยินอังคณาร้องไห้ไปหาแม่และระบายความในใจ เขายิ่งแค้นใจ“ป้าขาสองคนนั้นยังนัดพบกันเลย แบบนี้อังจะทำอย่างไรดี ยายติยามันน่าไม่อายเลย ยังมายุ่งแม้นิพลเขาไม่ได้สนใจแล้ว”“คงรู้ว่าแฟนหลานมีเงิน โรงแรมก็ปรับปรุง ผู้หญิงหน้าเงินก็แบบนี้ อย่าคิดมากเลย ผู้ชายเขาคงเล่นๆ ใครจะดีกว่าหลานป้า”“แต่อังไม่ไว้ใจ กับคนอื่นยังพอทนแต่กับยายติยา อังเจ็บค่ะ”ญาติสาวกุมหน้าท้อง ภาสกรเบือนหน้าหนี เดินไปที่รถ มาเจอนิพลที่โรงรถ นายนั่นสวัสดี บอกกล่าวว่าไปไหนมาซึ่งเขาไม่อยากพูดด้วยแต่นิ่งฟัง“ผมไปทำบุญให้ลูกมา อยากให้เขาเข้าใจว่าผมไม่ได้อยากทำร้าย

“ฉันทำ ให้สาสมที่เคยนอกใจคนที่ให้ชีวิตที่ดีกับเธอ ต่อไปนี้มาหาฉันเมื่อเรียกหา ส่วนเงินเราจะไม่พูดถึงมัน”“ใจร้าย โหดร้ายที่สุด เอาภาพพวกนั้นมานะ ฉันจะเอาไปทำลาย ฮือๆๆๆ”“ไม่มีทาง ร้องไห้น้ำตาเป็นสายเลือดเธอก็ไม่มีทางเปลี่ยนความตั้งใจฉันได้”“ทำแบบนี้เพื่ออะไร”กระเป๋าในมือเล็กร่วงหล่น วันนี้เธอมาเจออะไร มันคือฝันร้ายอะไรอีก…“ปล่อยให้อังมีความสุขกับผัวเขา เธอไม่ต้องไปยุ่ง ส่วนเรื่องของฉันแค่สนุกๆ ดอกเบี้ยนิดหน่อยเรื่องเงินหนึ่งล้านที่เธอเอาไปไง ฉันคิดอยู่หลายเดือน เสียดาย”“แต่ แต่ฉันไม่…”“คุณภาสกรคะคุณเพชรเข้ามา”อินเตอร์คอมมาขัดจังหวะ คนใจร้ายรีบจัดเสื้อให้เข้าที่เข้าทาง ตติยากรตัวสั่น ป้ายเช็ดน้ำตา“ออกไปทางประตูหลัง ออกไปให้เงียบที่สุด”มือยาวชี้ ตติยากรก้มเก็บกระเป๋าด้วยมือที่สั่นเทา“ไปสิ”หญิงสาวมองกล้องที่ยังวางในห้อง ก่อนจะปิดปากำวิ่งทั้งน้ำตาออกไปทางประตูหลังที่เจ้าของห้องชี้…ภาสกรนั่งกินข้าวกับเพชรสุดาแต่หัวใจคิดถึงร่างกายผอมบางที่เขาตักตวงความสุขจากเธอเมื่อครู่ ภาพตติยากรปิดปากร้องไห้เมื่อเขาโจนทะยานเข้าทางรักเธอด้วยความรุนแรงวนเวียนให้ปวดหัวเขาทำบ้าอะไรไป ซ้ำทำเรื่องทุ

ครู่ต่อมาบอสใหญ่เข้าบริษัท เรียกงานที่ค้างมาเคลียร์จนลูกน้องหัวหมุน วิ่งหาเอกสารกันขาแทบขวิด เหตุเพราะเลขายุทธนาไม่อยู่ไม่เกินหกชั่วโมงเจอกันระยอง…ยุทธนามายืนเหนื่อยหอบหน้าห้องพักเจ้านาย“ออกกำลังกายเสียบ้าง ดูสิหายใจไม่ทัน อย่ามาช็อกต่อหน้าฉันนะ”“ก็คุณภาสกรรีบขนาดนี้ ผมจะหายใจปกติได้อย่างไรครับ”“บ่นหรือนั่น”ภาสกรเลิกสายตาขอคำตอบ เลขาถอนหายใจอย่างไม่เกรงใจ“ใช่ครับ ทำไมรีบขนาดนี้ ผมมีงานอื่นด้วย”“แต่นายเก่ง”หยอดคำหวานสีหน้าเลขาค่อยหายเหนื่อย แต่มีข้อเสนอ ซึ่งไม่ทำตอนนี้จะตอนไหน“เปลี่ยนเป็นขึ้นเงินเดือนนะครับ”“เงินเดือนนายกระโดดไปไกลคนอื่น จนคนที่รู้เขาเอาไปนินทาแล้ว ถ้านายไม่มีเมียซะทีเราคงเป็นคู่ขา”ยุทธนาหัวเราะ “ให้มันได้อย่างนี้สิครับกลับมาเล่นมุขกันบ้าง หลายเดือนที่ผ่านมาทำผมซะหงอย”“เอามาเข้าเรื่อง”“จะกลับไปคืนดีหรือครับ แหม ๆ จับปลาสองมือก็คราวนี้”“อย่าพูดมาก”ยุทธนานั่งลงข้างเจ้านายใบหน้าเริ่มแปรเปลี่ยนเมื่อกางเอกสารบางอย่างไอ้พวกนี้แหละที่เขาต้องจ้างนักสืบแบบเร่งด่วน และทำงานเร่งรีบแบบไม่เคยเป็นสงสัยจะมีอะไรดีกว่าที่ผ่านมา ยุทธนาอดคิดไม่ได้“พูดมาสิ”ยุทธนามองหน้

ปี้ด ปี้ดตติยากรตกใจ ภาสกรหันมองรถที่เข้าจอดในบ้าน“ปล่อย”คราวนี้หญิงสาวสะบัดหลุดพ้น ไปขึ้นรถที่เข้ามาในบ้าน ภาสกรอยากวิ่งตาม แต่เขายืนขาแข็งปล่อยไปเฉพาะคืนนี้ ต่อไปเตรียมรับมือเขาให้ดีเธอต้องอยู่ในสายตาและตลอดไปเธอเป็นของฉันตติยากรช่วงหลายเดือนที่ผ่านมาอังคณามีความสุขมากหลังจากทำให้นิพลกลับมาหาอีกครั้ง แม้เขาจะโกรธที่เธอโกหกเรื่องตั้งท้อง ทว่าเขาก็หนีเงื้อมมือเธอไม่ได้ เพราะพ่อแม่เขาถูกใจว่าที่สะใภ้อย่างเธอ แต่วันนี้ดึกมากแล้วเธอก็มาหาป้า ทว่าเมื่อหันมองใบหน้านิพลบ่งบอกว่าเซ็ง เธอก็ปรี๊ดแตก“ทำไมไม่ตอบป้าละว่าคุณพ่อคุณแม่คุณไปดูฤกษ์มาแล้ว ป้ารอฟังอยู่นะ”“ก็บอกท่านเองสิคุณ คุณมันชอบคิด ชอบวางแผนอยู่แล้วนี่น่า”“จะพูดทำไมคะ จะมากระแนะกระแหนทำไม ฉันโกหกว่าท้องเพราะรักคุณนะ”หลายวันก่อนนิพลจับได้เพราะเธอมีประจำเดือน ซึ่งเธอไม่ปฏิเสธเพราะตอนนี้คิดว่าเขาไม่สามารถหนีจากเธอไปได้แล้วคุณหญิงนพคุณเดินออกไปคุยมือถือ ว่าที่บ่าวสาวจึงไม่ออมเสียงซึ่งถกเถียง อังคณาเครียดไม่อยากทนเก็บความอัดอั้นในใจ“เมื่อไหร่จะลืมมันได้หึพล มันก็แค่ผู้หญิงขายตัวเพื่อความสุขสบาย อังสู้มันไม่ได้ที่ไหน”“แต่ผมทำ

ตติยากรพยายามไม่มองภาสกรที่ช่วยต้อนรับแขกเข้าในงาน เธอวุ่นวายใจกับเรื่องนี้แต่เก็บไว้ ธนูนั้นตามติดเธอแจ หญิงสาวอึดอัดใจนัก เด็กๆ กลายเป็นสองฝ่าย หนึ่งและสองอยู่กับธนู ส่วนสามไปอยู่กับคุณบีเพื่อนบ้านต่างซุบซิบอยากรู้ว่าภาสกรคือใคร แม่นิพลเข้ามา พูดนินทาว่าคงเป็นหนุ่มเมียเผลอ จ๋ามาบอกแต่ตติยากรพยายามไม่สนใจ“อยากบอกให้รู้ว่ารวยมาก ให้หน้าหงายไปเลย” จ๋ายังบ่น ตติยากรเดินไปต้อนรับแขก ไม่ลืมบอกจ๋า “พี่อย่าเสียมารยาทเลย พูดได้พูดไป”“เหนื่อยก็พักบ้างนะ เสิร์ฟน้ำฉันให้เด็กๆ ที่หามาช่วยแล้วไง”“มีเงินทำอะไรก็ได้สิคุณน่ะ”“เดี๋ยวนี้ได้ทีด่าฉันตลอดนะ เสร็จงานเมื่อไหร่ฉันจะเอาคืนเธอ”ตติยากรเผลอตอบโต้ และแพ้พ่ายอย่างเคย เธอเดินหนีและพึมพำอย่างหงุดหงิด “คิดว่าตนเองเป็นใคร”“ทำไมพูดอย่างนี้ ใครๆ ก็ดูออกเธอเป็นของฉัน”“ติยาไม่ใช่สิ่งของนะคะ ลาออกจากการเป็นคู่นอนมาหลายเดือนแล้วด้วย ทำไมคิดว่าติยาต้องกลับไป”ในที่สุดก็ห้ามความคิดที่วุ่นวายไม่ได้ร่างสูงเดินมาใกล้ “เรื่องนี้เราจะรู้กันอีกไม่นาน” หญิงสาวถอยห่าง แต่เขาก้มลงมากระซิบที่ใบหู“อย่าทำให้โกรธนะกำลังมาง้อ และเวลานี้ไม่ใช่จะมาทะเลาะกัน ให้งา