All Chapters of พันธนาการรักนางบำเรอ: Chapter 1 - Chapter 7

การนั่งมองดูสายฝนชนิดนี้มีใจที่มักจะพบกับความชุ่มฉ่ำเสมอหยดน้ำตาไหลจากตาเพราะเรื่องเศร้าในชีวิตแต่การคิดถึงผู้ชายคนหนึ่งที่เจอในสายฝนพร่ำซึ่งใครจะคาดคิดว่าเขาจะเป็นเพียงแค่น้ำหล่อเลี้ยงใจมาเรื่อยๆ สืบค้นให้ทุกอย่างไม่รู้สึกว่าขาดอะไรในวันที่จิตใจได้ซบไหล่กว้างบ้างวิจารณ์บ้าง“ ส่วนที่เหลืออยู่หรือ”โลหะทุ้มดังใกล้ใบหูสังเกตเห็นตาขึ้นสบในตาคมเข้มที่มองมาอย่างอ่อนโยนเธอกอดเปล่าเปล่าๆ เปล่าเลยผมยาวสีดำสลวยสยายน่ามองคนบนร่างแนบใบหน้าของคลอเคลียแก้มนุ่มเลื่อนที่สำคัญร้อนมาประกบแทรกลิ้นเข้าควานหาสถานที่สำคัญติยากรแลกลิ้นจูบตอบและที่สำคัญใจที่สุดลิ้นที่เกี่ยวเนื่องกระหวัดรัดดุริงวิจารณ์ไปสวรรค์ชั้นฟ้าพร้อมลุกเป็นไฟเมื่อขับเคลื่อนกันยิ่งเคลื่อนไหวแนบชิดทรวงสล้างขาวปานน้ำนมโดนดูดดื่มอย่างต่อเนื่อง ร่างอวบสวยสามารถนอนนิ่งนิ่งพบกับอแผ่นหลังจากนี้ด้วยความเสียวซ่าน...“ คุณบีขา…”“ ยังต้องการอีกครั้งเพื่อทราบเรื่องเล็กๆสิ”เนื้อหน้าแดงก่ำนิ้วใหญ่เลื่อนไปบริเวณเนินเนื้อหนาหน้าขาช้าๆกอบกุมเนินเนื้อตุ๋นหยอกเย้าโรสที่ฉ่ำน้ำหวานส่งนิ้วเพื...“ แสดงให้เห็นมากเปียกมาก”ตติยากรครางเสียงกระเส่าประสิทธิภา

นัยน์ตาสีนิล ใต้แนวคิ้วดำยาวน่ามอง ส่งประกายวิบวับเมื่อร่างอวบลงจากร่าง เธอดูอ่อนล้าแต่อย่าหวังจะได้ไปเรียนวันนี้เพราะเขายังไม่อิ่ม แค่พักเติมน้ำ ภาสกรดื่มน้ำ มองร่างที่นอนบนเตียง“เรียนกี่วิชาวันนี้”“สามค่ะ”“ขอดูตารางเรียน”“คุณบีติยาไม่ใช่เด็กนะคะ”เขาไม่เคยทำแบบนี้ หญิงสาวรู้สึกแปลกๆก็อยากรู้ว่าจะไปไหนหรือเปล่า โกหกหรือเปล่า เขามีสิทธิ์จะรู้ เพราะถ้ารู้ว่านอกใจนายภาสกรละก็ เจอดีแน่ความห่วง หวงในใจ ไม่จำเป็นต้องบอก ภาสกรเดินไปเข้าห้องน้ำ ไม่ได้เห็นสายตาแห่งความรักที่มองตามหลังและเมื่อกลับมา เขารวบร่างอวบขับขี่อีกครั้ง ด้วยความรุนแรง แต่ให้เธอชอบ พอใจไม่ฝืนบังคับ เขารู้เธอชอบ เพราะเสียงครวญครางบอกว่าถึงสวรรค์ดังจนห้องแทบสะเทือน“คุณบี ติยาเหนื่อยจัง ”“พักได้”“ดูใจดีจัง”คนที่โดนชมไล้ป้านหัวนมชื้นเหงื่อแม้ให้เธอพัก ตติยากรห่อปากแดงก่ำ กลั้นเสียงคราง“คุณยังแกล้งติยา อย่าสิคะ”“ฉันซื้อเธอมาตั้งเท่าไหร่ ฉันจะจับกดเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่หรือ”เป็นคำพูดที่ทำร้ายหัวใจแต่ตติยากรก็พยายามไม่คิดมาก เพราะเธอเลือกจะอยู่แบบนี้เอง หญิงสาวกอดเอวสอบแน่น ทว่ามือถือชายหนุ่มดังขึ้น เขารีบหยิบมาดู เ

“นายจะรู้อะไรยังเป็นเด็ก”แฝดหนึ่งเสนอ แฝดสองยิ้มเยาะ ส่วนแฝดสามไม่สนใจใครแกะของเล่น ตติยากรมองน้องทั้งสามด้วยความกลุ้มใจ อยากจะบอกน้องว่างานนะหายาก และอยากบอกว่าของขวัญพวกนี้จะเป็นชิ้นสุดท้าย ต่อไปอาจจะไม่มีของดีๆ แพงๆแบบนี้ แต่ทุกคนก็เดินไปนั่งคนละทิศ ตติยากรถามหาแม่ จ๋าบอกว่ายังอาการเหมือนเดิม หญิงสาวยังไม่พร้อมพาหน้าซีดๆ ไปในห้องแม่ เธอเดินช้าๆ ไปยังตรงกันข้ามถนน นั่งมองชายหาดที่เห็นเลือนลางในเงามืดที่นี่คือบ้านเกิด เธอคือลูกชาวเลคนหนึ่ง รุ่นปู่ย่าตายายทุกคนหาปลา ปู กุ้ง หอยเลี้ยงปากท้อง เพิ่มมานิดหน่อยคือตั้งแต่สมัยปู่ มีร้านขายอาหารอยู่ริมชายหาด เมื่อก่อนตอนพ่อยังอยู่ เธอใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเพราะไม่ต้องรับผิดชอบอะไรมากมาย ตอนนั้นอายุสิบสี่ปี เธอเล่นกับน้องซึ่งเป็นลูกหลงอย่างมีความสุข แต่ความสุขสบายหายเมื่อพ่อจมหายไปในท้องทะเลในวันที่ฟ้าฝนคะนองและมีคลื่นลมแรง แม่ช็อกหมดสติเส้นเลือดแตกจนเป็นผู้ป่วยติดเตียง หน้าที่ของเธอจึงมากกว่าคำว่าพี่สาว เธอต้องดูแลแฝดสามคนที่เพิ่งได้ขวบกว่าๆ เงินที่พอมีเพื่อใช้จ่ายหมดลงเพราะรักษาแม่และจ้างพี่เลี้ยงน้องญาติพี่น้องจะเห็นน้ำใจกันก็ตอนนี้ ซึ่ง

เช้าวันนี้อากาศสดชื่น พระอาทิตย์สีส้มสาดแสงสีอ่อนจางจมดิ่งลึกสู่งท้องทะเลและล้อเล่นเกลียวคลื่น ตติยากรวิ่งออกกำลังกายจนได้เหงื่อ หลังจากนั้นเข้าไปเตรียมอาหารให้น้องๆ อาหารง่ายๆ คือโจ๊กและผัดผัก ไข่เค็มต้ม ส่วนแม่จ๋าเตรียมอาหารเหลวให้พร้อมยา หญิงสาวเติมน้ำให้แม่ด้วยตนเองเมื่ออาหารหมด มองนิ้วมือที่อ่อนแรงหวังให้ขยับเขยื้อนได้ น้องชายสามคนกินเสร็จก็ออกไปวิ่งเล่นกับว่าวตัวโปรด ตติยากรมองไปนอกหน้าต่างห้องนอนแม่เธอหวังอยากมีครอบครัวที่มีความสุข มีลูกๆ วิ่งเล่นที่บ้านเกิดแห่งนี้ ถ้าเกิดจากคุณบีคงมีความสุขมาก“จะไปเดินเล่นไหมคะ พักผ่อนบ้างนะคะดูเครียดๆ ตอนเช้าไปออกกำลังกาย ตอนนี้ไปนอนเล่นๆ แถวหาดบ้างก็ดี เมื่อก่อนชอบไปนี่คะ”จ๋าเข้ามาขัดขวางความคิดที่แสนเพ้อเจ้อ ตติยากรพยักหน้า “ก็ดีค่ะ ค่ำจะได้พาสามแสบไปหาอะไรกิน” ตติยากรมองหาน้องๆ“ใครจะไปกับพี่บ้าง ถ้าไม่ไปก็ห้ามซนออกจากรั้วบ้านเชียวล่ะ ได้ยินว่าช่วงนี้หนีเที่ยว ปั่นจักรยานกันบ่อย”“รถเก๋งสวยของพี่ พวกเราอยากนั่ง เบื่อจักรยาน” แสบหนึ่งมองรถพี่สาวตาปรอย“วันนี้วันเกิดเรานะครับ ต้องพาเราไป” แสบสองสนับสนุน“เบื่อทะเลมากผมไม่ไปครับ”แสบสามเอ