บททั้งหมดของ พันธนาการรักนางบำเรอ: บทที่ 41 - บทที่ 44

“ท่านประธานมาทำอะไรที่นี่ค่ะ แอบมาตรวจงานหรือไง”ทว่าเสียงเด็กที่มาช่วยงานในโรงแรมเรียกแขกของโรงแรมก็ทำให้นางชื่นชีวาหันกลับมาอย่างงงงวย“เธอว่าอะไรนะ ใครท่านประธาน”ผู้จัดการทั่วไปที่มาช่วยงานตามคำสั่งว่าที่สะใภ้ส่งมายิ้ม“คุณภาสกรเป็นญาติผู้พี่คุณอังคณาค่ะ ท่านเป็นเจ้าของโรงแรมพี เอส เค รอยัลที่ดิฉันทำงานไงคะ คุณชื่นชีวาไม่รู้จักเหรอคะ”นางชื่นชีวาตกใจ ก่อนจะฉีกยิ้มให้คนที่คิดว่าเป็นแขกจนปากเกือบถึงรูหู“ฉันจะไปเดินเล่นแถวชายหาด เธอไปทำงานเถอะ ให้เรียบร้อยโดยเร็วจะได้กลับไปทำงานที่โรงแรม”ภาสกรไม่สนใจเสวนากับชื่นชีวาอีก เขาเดินคิดตลอดทางเดิน ถ้าโรงแรมที่นี่ปรับปรุงเสร็จ จะส่งน้องสาวมาอยู่ที่นี่ดัดสันดานเสียบ้าง เผื่อนิสัยใจคอจะดีขึ้นหนึ่งเดือนผ่านไปตติยากรเหนื่อยจะไล่ภาสกรเพราะเขาเอาตัวเองเข้ามาเป็นคนในครอบครัวอย่างไม่แคร์ว่าเธอไม่ต้องการ บ้านของเธอ น้องของเธอเปลี่ยนไปหมดบ้านมีคนมาซ่อมแซม จัดโน่นนี่ตลอดเวลา สามแสบก็มีรถรับส่งไปกลับโรงเรียนร่างสูงกำลังเดินมาหาตติยากรเดินหนีขึ้นข้างบน แต่แล้วเปลี่ยนใจวันนี้จะคุยให้รู้เรื่อง“อ้าววันนี้ไม่วิ่งหนีเหรอ”ร่างใหญ่ชนร่างบอบบางจังๆ เขา

“ไม่มีทาง คนอย่างฉันไม่ใช้ของรวมกับใคร อังคณาร้องไห้วิ่งออกจาคอนโดโตมร ด้วยความรีบร้อนจึงโดนรถชนเข้าจังๆ กว่าจะไปถึงมือหมอ อังคณาก็ต้องสูญเสียลูกในท้องไป ซึ่งเธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตนตั้งท้อง นิพลรีบมาหาอังคณาเพราะรู้เรื่องลูก นั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจก่อนจะเดินออกจากหน้าห้องพักฟื้นคนป่วยลากันซะที เวรกรรมที่ส่งผลกลับมาช่างเจ็บปวดนัก นางชื่นชีวาไม่กล้าบังคับลูกอีก เพียงแต่อยากให้โรงแรมมีแขกมาพัก จึงไปหาภาสกรที่บ้าตติยากรจ๋าไล่ให้กลับเพราะไม่ชอบขี้หน้า ตติยากรเองไม่อยากคุย นางชื่นชีวากลับมานั่งกุมขมับ“แม่อย่าห่วงเลย ไม่มีแขกก็ขายซะ ผมทำงานอย่างอื่นก็ได้”“พูดแบบนี้ได้ยังไง ลูกไปคุยกับแฟนเก่าลูกนะ ให้เขาพูดกับคุณภาสกรอะไรนั่น โรงแรมของเราจะขายง่ายๆ แม่เสียดาย เพื่อนจะหัวเราะเยาะ”“ไม่มีทางผมเกลียดขี้หน้ามัน”“แม่ไม่อยากเสียโรงแรมไปให้ใคร”นางชื่นชีวาหน้าเศร้าสลดประหนึ่งกำลังญาติสักคนกำลังจะเสีย นิพลคิดหนักเดินหนีแม่ แต่ก่อนไปก็หาข้ออ้าง“แม่ครับ ผมกำลังเสียใจเรื่องลูก อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้ได้ไหม”นางชื่นชีวาหน้าตึง เพราะคิดว่าเสียไปก็แก้ไขให้กลับมาไม่ได้ สู้คิดเรื่องที่กำลังจะเผชิญไม่ดี