Lahat ng Kabanata ng พันธนาการรักนางบำเรอ: Kabanata 11 - Kabanata 20

ภาสกรสะบัดหัว เขาไม่ควรคิดถึงเธอ นั่นมันแค่คู่นอน คนตรงหน้าต่างหากที่จะเคียงข้างไปกับเขา ไม่ว่าไปที่ไหนก็คงมีแต่เสียงชื่นชมคิดเช่นนั้น ภาสกรเปลี่ยนใจถอดเสื้อไปนั่งข้างเพชรสุดา หญิงสาวหันมายิ้มสวย ลูบไล้ผิวกายด้วยโลชั่นด้วยทายั่วยวน “เปลี่ยนใจก็มาให้เพชรทาครีมให้ค่ะ น้ำในสระอาจจะทำลายผิวคุณ”มือบางลูบไล้เนื้อตัวเขา เลือดหนุ่ม ร้อนซู่ อาจจะเป็นเพราะไวน์ที่ดื่มไปหลายแก้ว ภาสกรหยิบหลอดขนาดพอดีมือมาบีบครีมลูบไล้ไปยังร่างขาวนวล แต่เขาไม่ทำอะไรเธอมากไปกว่าลูบไล้เนื้อตัวด้วยครีม หลังจากนั้นเขาก็ว่ายน้ำเพื่อให้พลังในร่างกายหายไป จะได้ไม่คิดถึงคู่นอน ไม่คิดถึงเรื่องราวของเธอ แต่เขาไม่สามารถลืมได้ กลับคิดถึงคำพูดบางคำวันแรกที่นอนด้วยกัน เรื่องที่แปลกสำหรับเขา แต่เธอแค่หัวเราะเมื่อได้ยินคำถาม “คุณแน่ใจได้ยังไงว่าหนูเป็นคนแรกคะ”“ก็เธอไม่เก่ง” ตติยากรหน้าซีด ใบหน้ากังวล“คุณจะให้เงินหนูและจ้างต่อหรือเปล่าคะ หนูขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ถ้า ถ้ายังไงหนูจะเรียนรู้ให้มากขึ้นเพื่อที่คุณจะได้มีความสุข”เธอเฉลยคำตอบด้วยตนเอง เขากอดรัดร่างสวยบนเตียง “แน่นอนอีกสามยก ดูว่าจะผ่านบททดสอบแรงๆ ฉันได้แค่ไหน เรียนร

ใบหน้าหล่อเหลาซุกมาที่แก้มแดงก่ำไปยังใบหู ร่างสวยเริ่มอ่อนแรง ลูบไล้ร่างกายทรงพลังอย่างที่ใจต้องการหลายวันที่ต้องห่างกันเธอต้องนอนมโนว่าเขาทำอะไรกับคนอื่น เธอคิดถึงมือ ปาก เรือนร่างสมบูรณ์ดั่งชายชาตรี เมื่อเจอกันก็เลยตักตวงความสุขอย่างมูมมาม“รักกันอีกนะคะ กี่ครั้งก็ได้ ไม่นอนก็ได้คืนนี้”อ้อนเสียงหวาน ภาสกรมองด้วยความแปลกใจ แต่เขาชอบฟังเป็นที่สุด ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าลงหน้าขาที่เขาชอบดูดกิน หญิงสาวกดให้เขาสัมผัสใกล้ๆ กลางกายสาวยังมีสีสดแม้เขาใช้งานแบบรุนแรงมานับครั้งไม่ถ้วน ภาสกรใช้ลิ้นชิมความหอมหวานซึ่งชื้นด้วยน้ำรัก นิ้วมือเขี่ยเม็ดสีสวยให้เธอมีความสุข“อื้อ อีกค่ะ อีก”ครางด้วยความเสียวซ่านดังขึ้นเรื่อยๆ ภาสกรใช้นิ้วยาวดันเข้าไปสุดทาง ชักเข้าชักออก น้ำรักล้นติดมือ ชายหนุ่มส่งให้หญิงสาวกลืนกิน ก่อนจะก้มลงคลุกเคล้าอกอวบอย่างเมามันส์ ตุ่มไตสีน้ำตาลแข็งสู้ลิ้น ชายหนุ่มดูดเลียอย่างเอร็ดอร่อย มือเล็กคว้าความยาวของเขามาสัมผัส ภาสกรห่อปากครางซู้ดกิจกรรมรักร้อนแรงขึ้นทุกวินาที ต่างมอบความสุขให้กันและกัน…ต่างปรนเปรอให้กันไม่รู้เหน็ดเหนื่อย…ภาสกร รู้สึกเสียใจที่เขาใช้เวลาหลายวันไปกับคนอื

“ติยาดีจริงที่เจอ”“ติยาจะกลับพอดีขอตัวค่ะ”“คุยกันก่อนสิ ไม่เจอเสียนาน ตอนนี้ผมเรียนจบกลับมาดูแลโรงแรมที่บ้านแล้วนะ กำลังปรับปรุงใหม่หมด”“เหรอคะ “นิพลใบหน้าเจื่อน แต่ยังชวนคุย“แม่เป็นอย่างไรบ้าง”“ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ พี่ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ เราไม่จำเป็นต้องทักทายกันด้วยซ้ำ”จำได้แม่นย่ำ หลังจากนิพลทิ้งเธอไป เขาก็แทบไม่มองหน้าเมื่อเจอกัน ทิ้งให้เธอเป็นขี้ปากเพื่อนในห้อง“ทำไมพูดแบบนี้พี่ยังคิดถึงเรา”“แต่ติยาไม่ค่ะ ชีวิตของเรามันเป็นเส้นขนานนานแล้ว คุณกับเพื่อนฉันยังไงก็ขอให้มีความสุขนะคะ”“แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ให้ไม่ได้เหรอติยา”“ถามอังเถอะค่ะ”“ตอนนี้เราห่างๆ กันแล้วล่ะ”สีหน้าดูเศร้าสร้อยแต่ตติยากรไม่สนใจ อะไรก็ไม่อยากรับรู้ทั้งนั้น แต่ล่าสุดก็ได้รู้ว่าเพื่อนมีแพลนจะไปเ

ตอนเช้ายังปลุกเขาเพื่อถามเรื่องยาคุมฉุกเฉิน เขามองคู่นอนคนใหม่ที่ดูท่าจะยืนยาวกว่าคนอื่น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเธอไม่เคยจู้จี้จุกจิกเกินหน้าที่ ไม่เคยเรียกร้องอะไรมากมาย เงินเขาให้ด้วยความเสน่หาซึ่งเธอก็รับและถามย้ำทุกครั้ง ต้องทำอะไรเพิ่มอีกเพราะเขาให้มากกว่าที่ตกลงกันไว้หนึ่งปีเท่านั้นที่ตกลงจะให้เธอมาปรนเปรอตัณหา แต่ตอนนี้ผ่านมาปีกว่า เขายังไม่เบื่อ กลับต้องการทุกวันภาพเธอกับผู้ชายคนนั้นที่จับมือถือแขนกันลอยเข้ามาในความทรงจำ ชายหนุ่มอารมณ์ขุ่นมัว แต่ถ้าเธอนอกกายเขา นายภาสกรที่ถือคติไม่ใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร จะไม่เลี้ยงดูอีกต่อไป…ถ้าจะไปก็บอกเขาดีๆ อย่าให้จับได้ว่ากำลังสวมเขาให้ ได้เจอดีแน่“คุณบีขา ช่วยเพชรหน่อยดูเหมือนว่าตะคริวจะกินขาค่ะ”ชายหนุ่มว่ายน้ำไปหาเพชรสุดา แต่เริ่มรู้ทันว่าหญิงสาวโกหก แม้ขึ้นจากสระก็เลี่ยงไม่ได้ต้องพาไปที่ห้อง แต่คนอย่างภาสกร ถ้าไม่ต้องการก็หาทางฉิ่งได้อย่างง่ายดาย“ไปแล้วหรือคะ” หญิงสาวมองเขาตาละห้อย ภาสกรแอบหัวเราะคนเดียวเมื่อออกมานอกห้องกลับมาที่ห้องนอนเขากลับหัวเราะไม่ออก ครุ่นคิดว่าทำไมถึงปล่อยสาวสวยให้หลุดมือไป ทั้งที่ควรรวบรัดเธอเป็นของ

กำลังจะกลับจู่ๆ มีใครบางคนมาดึงแขน ตติยากรหลงคิดเพ้อคิดว่าเป็นคุณบี แต่กลับเป็นนิพล เธอมองอย่างแปลกใจ นานมากที่เธอหลบเลี่ยงการเผชิญหน้า ครั้งนี้คงยาก“ติยาดีจริงที่เจอ”“ติยาจะกลับพอดีขอตัวค่ะ”“คุยกันก่อนสิ ไม่เจอเสียนาน ตอนนี้ผมเรียนจบกลับมาดูแลโรงแรมที่บ้านแล้วนะ กำลังปรับปรุงใหม่หมด”“เหรอคะ “นิพลใบหน้าเจื่อน แต่ยังชวนคุย“แม่เป็นอย่างไรบ้าง”“ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะ พี่ต้องการแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ เราไม่จำเป็นต้องทักทายกันด้วยซ้ำ”จำได้แม่นย่ำ หลังจากนิพลทิ้งเธอไป เขาก็แทบไม่มองหน้าเมื่อเจอกัน ทิ้งให้เธอเป็นขี้ปากเพื่อนในห้อง“ทำไมพูดแบบนี้พี่ยังคิดถึงเรา”“แต่ติยาไม่ค่ะ ชีวิตของเรามันเป็นเส้นขนานนานแล้ว คุณกับเพื่อนฉันยังไงก็ขอให้มีความสุขนะคะ”“แม้แต่ความเป็นเพื่อนก็ให้ไม่ได้เหรอติยา”“ถามอังเถอะค่ะ”“ตอนนี้เราห่างๆ กันแล้วล่ะ”สีหน้าดูเศร้าสร้อยแต่ตติยากรไม่สนใจ อะไรก็ไม่อยากรับรู้ทั้งนั้น แต่ล่าสุดก็ได้รู้ว่าเพื่อนมีแพลนจะไปเรียนเมืองนอก“ให้โอกาสผมได้ไหมติยา ผมผิดไปแล้ว ผมอยากให้เรามาเริ่มต้นกันใหม่ ผมเอ่อ จะส่งเสียคุณเรียนต่อเองนะ”คงดีใจไม่ใช่น้อยหากเมื่อก่อนเขาจะพูดแบบนี้ เพร