Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Kabanata 71 - Kabanata 80

หลังจากทะเลาะกันคืนนั้น ความตึงเครียดระหว่างเจตนิพัทธ์และลักษณ์นาราก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นความอึดอัดที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ บรรยากาศในบ้านที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นหนาวเหน็บ เจตนิพัทธ์แทบไม่พูดกับเธอเลย ส่วนลักษณ์นาราเองก็ไม่กล้าที่จะพูดอะไรเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน หรือจะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจแม้ว่าทั้งคู่จะพยายามทำตัวให้เป็นปกติต่อหน้าลูกสาว แต่ขวัญวิวาห์ก็โตพอที่จะดูออก ว่ามีบางอย่างไม่ปกติระหว่างพ่อกับแม่ของตัวเองเจตนิพัทธ์ใช้เวลาอยู่ที่ทำงานมากขึ้น และเมื่อกลับบ้าน เขาก็หลีกเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้เธอ ลักษณ์นารารู้สึกถึงความห่างเหินและเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเขาเดินผ่านเธอไปโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง แม้จะพยายามหาช่วงเวลาที่จะคุยกัน แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามเข้าใกล้ เขาก็ทำเป็นไม่สนใจและหาทางเลี่ยงออกไปเสมอ“คุณพ่อให้หนูขวัญบอกคุณแม่ ว่าวันนี้ไม่ต้องไปรับหนูขวัญที่โรงเรียน เพราะคุณย่าจะมารับค่ะ แล้วก็...เสาร์อาทิตย์นี้หนูขวัญจะไปนอนกับคุณย่า วันจันทร์คุณย่าจะไปส่งหนูขวัญที่โรงเรียน” เด็กหญิงตัวน้อยบอกกับแม่ของเธอ สายตามองดูสีหน้าของคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกเป็นห่วง“ค่ะ” ลัก

ลักษณ์นาราตื่นขึ้นมาในหลังจากเผลอหลับไป เธอรู้สึกตัวเมื่อเห็นแสงไฟในห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาลสลัวลง เธอกะพริบตาและพบว่าเจตนิพัทธ์นั่งอยู่ข้างเตียง เขานั่งเงียบ ๆ สายตาจับจ้องไปที่เธอ เมื่อเห็นว่าเธอรู้สึกตัวแล้ว เขาจึงเอื้อมมือมาจับสายน้ำเกลือเพื่อปรับ มือของเขาโดนมือของเธออย่างไม่ตั้งใจ ความอุ่นของมือเขาทำให้ลักษณ์นารารู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก“แม่ไปไหนแล้วเหรอคะ?” ลักษณ์นาราถามเสียงแผ่วเบา ด้วยทำตัวไม่ถูก และไม่รู้จะเริ่มพูดกับเขาอย่างไรดี“กลับไปแล้วสักพักแล้ว เห็นบอกว่ามีธุระ” เจตนิพัทธ์ตอบเรียบ ๆ แต่แฝงด้วยความห่วงใยในน้ำเสียงลักษณ์นาราเบนสายตาไปทางหน้าต่าง หลีกเลี่ยงการสบตากับเขา เธอรู้สึกอึดอัดใจทุกครั้งที่ต้องพูดคุยกับเขาในเวลาที่ยังไม่เข้าใจกันแบบนี้“ไม่สบายขนาดนี้ ทำไมถึงไม่บอกผม ถ้าแม่ไม่โทรบอก ผมก็ไม่รู้เรื่องเลย” เจตนิพัทธ์ถามขึ้น น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความกังวล ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าเป็นเพราะกำลังไม่เข้าใจกันอยู่ แต่เธอก็ไม่น่าจะตัดสินใจแบบนี้ เขาเองก็ยังแปลกใจที่แม่ของเธอยอมมาเฝ้าให้ตั้งครึ่งวันลักษณ์นาราเม้มปาก เธอรู้สึกอับจนคำตอบ จะให้ตอบว่าอย่างไรได้ล่ะ เขาเองก็รู้

เช้าของอีกวัน ลักษณ์นารารู้สึกตัวขึ้นในตอนเช้า เสียงประตูห้องเปิดออกทำให้เธอหันไปมอง จารุณี แม่สามีของเธอเดินเข้ามาพร้อมกับขวัญวิวาห์ลูกสาวของเธอ สายตาของจารุณีจ้องมาที่ลักษณ์นาราอย่างไม่พอใจนัก“หน้าตาคนป่วยดูซีดเซียวจังเลยนะ อ้อ! สงสัยจะเป็นเพราะไม่ได้แต่งหน้าทาปาก?” จารุณีทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่ฟังดูมีแววเหน็บแนมอย่างชัดเจน“เป็นยังไงบ้างล่ะ? ไม่สบายขนาดนี้ แกล้งป่วยเพราะอยากได้อะไรหรือเปล่า?” จารุณียังคงพูดต่อลักษณ์นาราถอนหายใจ เป็นไปตามที่เธอคิดเอาไว้ไม่มีผิด ถ้าแม่สามีของเธอมาเยี่ยมก็ไม่วายต้องมากระแนะกระแหนเธอแน่ๆ ยิ่งถ้ารู้ว่าก่อนหน้านี้เธอมีประเด็นกับเจตนิพัทธ์คงจะยิ่งได้ใจคำถามที่ฟังดูเหมือนจะเป็นห่วงของจารุณีเต็มไปด้วยคำเหน็บแนมและความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง ลักษณ์นาราเลือกที่จะไม่ตอบโต้ โดยหันไปหาลูกสาวของเธอแทน“ทำไมมาแต่เช้าเลยละคะ” จารุณีมองลักษณ์นาราด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่ออีกฝ่ายเมินเฉยใส่เธอ ทั้งที่เธอยืนพูดอยู่แท้ๆ แต่กลับทำเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ“หนูขวัญเป็นห่วงคุณแม่ตั้งแต่เมื่อคืน แต่คุณย่าบอกว่าจะพามาตอนเช้า หนูขวัญก็เลยขอให้คุณย่าพามาแต่เช้าค่ะ” ขวัญวิวาห์บอ

เจตนิพัทธ์รู้สึกเหมือนถูกกระชากเข้าไปในความฝันที่ไม่มีทางเป็นจริง หัวใจเขาเต้นรัวด้วยความกลัวและความสับสนเมื่อฟังคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า คำพูดของลักษณ์นาราที่บอกว่าเธอคือ “รัญระวีย์” ใครสักคนที่เขาไม่เคยรู้จักและไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นไปทั่วร่าง“รัก...” เขาเรียกชื่อเธอเบาๆ ด้วยความหวังว่าเธอจะตอบกลับมาเป็นคนเดิม แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับเป็นเพียงแค่สายตาที่แฝงด้วยความจริงจังและไม่คุ้นเคย“ฉันไม่ได้ล้อเล่นค่ะ คุณเจตนิพัทธ์” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง น้ำเสียงที่ไม่ใช่ของลักษณ์นาราที่เขารู้จัก“ฉันชื่อรัญระวีย์ และฉันเป็นคนที่อยู่ในรูปนี้ หรือถ้าจะพูดให้ถูก อัฐินี้เก็บกระดูกของฉันไว้” เธอพูดพลางชี้ไปที่ภาพหน้าอัฐิ ภาพนั้นเป็นภาพของหญิงสาว ที่ดูธรรมดาแต่งดงามและอ่อนโยน แววตาแฝงไว้ด้วยความโศกเศร้า เจตนิพัทธ์มองภาพนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น ความสับสนและความกลัวเริ่มครอบงำจิตใจเขา“รัก... อย่าเล่นแบบนี้เลย มันไม่ตลก” เขาพยายามยืนยันความเชื่อเดิมของเขา แต่ความจริงที่หญิงสาวกล่าวออกมานั้นเริ่มทำให้เขาคิดหนัก แต่เรื่องที่เธอพูดมันก็ยากที่จะเชื่อเกินไป เขาทำตั

เมื่อเจตนิพัทธ์ได้รู้ความจริงว่าภรรยาที่เขาใช้ชีวิตร่วมกันมาทุกวัน ไม่ใช่ลักษณ์นาราคนเดิม แต่เป็นรัญระวีย์ที่มาอยู่ในร่างของเธอ ความรู้สึกของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ในตอนแรกเขาก็รู้สึกกลัวและสับสน แต่พอวันเวลาผ่านไปจากความกลัวและสับสน ก็กลับกลายเป็นความรู้สึกอบอุ่น และความใกล้ชิดก็ทำให้เขา รู้สึกเหมือนกับตอนที่เขาเริ่มรู้จักกับลักษณ์นาราในครั้งแรกส่วนเรื่องที่เธอต้องออกไปเจอกับทีปกรนั้น แม้ว่าจะพยายามทำความเข้าใจอย่างไร มันก็หักห้ามใจไม่ให้รู้สึกหึงหวงไม่ได้ ทีปกรเป็นพวกผู้ชายที่น่ารังเกียจในสายตาของเขา ทั้งที่มีเมียคาอยู่แท้ๆ แต่ยังออกมาเจอกับผู้หญิงคนอื่นได้อย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรเจตนิพัทธ์ตัดสินใจใช้วันหยุด พาครอบครัวไปเที่ยวเพื่อสร้างความทรงจำดีๆ และใช้เวลาร่วมกัน เขาจัดเตรียมทุกอย่างด้วยความตั้งใจ เลือกสถานที่ที่พวกเขาจะสามารถพักผ่อนและสนุกสนานไปพร้อมกับลูกสาวของพวกเขาได้ เป็นทริปที่เต็มไปด้วยกิจกรรมที่ทำให้พวกเขาได้ใกล้ชิดและรู้สึกเหมือนกลับไปเป็นคู่รักที่เพิ่งเริ่มต้นคบกัน“ของเตรียมครบแล้วใช่ไหม ถ้าลืมก็ไปซื้อเอาข้างหน้านะคุณ” เจตนิพัทธ์บอกกับลักษณ์นารา ขณะที่กำลังช่วยกันขนของข