Lahat ng Kabanata ng เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Kabanata 61 - Kabanata 70

เจตนิพัทธ์พาลักษณ์นาราไปร่วมงานเลี้ยงของบริษัท ที่จัดขึ้นในโรงแรมหรูกลางเมือง ลักษณ์นาราสวมชุดเดรสยาวสีเขียวเข้มซึ่งมันขับผิวของเธอให้ดูงดงามยิ่งขึ้น ผมยาวมัดรวบเป็นหางม้า โชว์คอยาวระหงของเธอ ที่สวมสร้อยคอมรกตน้ำงาม ที่เจตนิพัทธ์ในชุดสูทเนี๊ยบยืนเคียงข้างเธอด้วยความภูมิใจ ไม่ว่าใครก็ต่างเข้ามาทักทายเขา พร้อมกับเอ่ยชมในความงามของลักษณ์นาราเป็นเสียงเดียวกันเมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในงาน แขกในงานก็หันมามองด้วยความชื่นชม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นความงามสง่าและการวางตัวของลักษณ์นารา เจตนิพัทธ์เดินไปทักทายเพื่อนร่วมงานและเจ้านายอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะซึ่งจัดเตรียมไว้สำหรับพนักงานระดับบริหารขณะกำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน ทีปกรและวิณัฐดาภรรยาของเขาก็เดินเข้ามาในงาน สายตาของทีปกรหยุดอยู่ที่ลักษณ์นาราเพียงครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปหาเธอ พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ดูอบอุ่นเกินกว่าปกติ“สวัสดีครับคุณรัก ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอคุณที่นี่ วันนี้คุณดูสวยมากกว่าปกติหลายเท่าเลยนะครับ ผมว่า...สีเขียวมันเข้ากับคุณดีจัง” ทีปกรทักทายเสียงดัง ขณะที่เดินเข้ามาใกล้เธอ เจตนิพัทธ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ลักษณ์นาร

“เดี๋ยวผมขอไปถ่ายรูปแล้วก็พูดคุยกับทีมบริหารแป๊บหนึ่งนะรัก เดี๋ยวผมมา” เจตนิพัทธ์หันไปบอกกับภรรยาของเขา สายตาก็แอบสอดส่องมองว่าทีปกรอยู่หรือไม่ แต่ก็ไม่เห็น เห็นแต่วิณัฐดาภรรยาของเขาที่นั่งหน้าบูดอยู่เพียงลำพัง เจตนิพัทธ์จึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย“ค่ะ รักนั่งรอตรงนี้นะคะ” เธอตอบพลางยิ้มให้กับสามีหลังจากที่เจตนิพัทธ์ขอตัวออกไปคุยกับทีมผู้บริหาร ลักษณ์นาราจึงต้องนั่งอยู่คนเดียวที่โต๊ะ เธอพยายามทำตัวสบายๆ มองไปรอบๆ งานเลี้ยงเพื่อฆ่าเวลา แต่ก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก เนื่องจากบรรยากาศในงานค่อนข้างอึดอัดและเต็มไปด้วยผู้คนที่เธอไม่คุ้นเคยขณะที่ลักษณ์นารากำลังนั่งมองแก้วไวน์ที่อยู่ตรงหน้า วิณัฐดาก็เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางที่ดูไม่เป็นมิตรอย่างมาก ลักษณ์นารารู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างและเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย“ขอนั่งด้วยได้ไหม?” วิณัฐดาเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ซึ่งตรงข้ามกับรอยยิ้มปลอมๆ ที่ปรากฏบนใบหน้าของเธอ“ได้ค่ะ เชิญนั่งสิคะ” ลักษณ์นาราตอบด้วยความสุภาพวิณัฐดานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ ลักษณ์นารา ก่อนจะคว้าเอาแก้วไวน์ ซึ่งเป็นของลักษณ์นาราไปดื่มจนหมด แล้วก็วางแก้วเปล่าลงที่

ตั้งแต่วันงานเลี้ยงที่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ทีปกรก็ไม่หยุดที่จะติดต่อมาหาลักษณ์นารา เขาส่งข้อความมาตัดพ้อกับเธออยู่เสมอ แม้ว่าลักษณ์นาราจะพยายามไม่ตอบหรือบ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่น แต่ทีปกรก็ยังคงหาช่องทางที่จะเข้ามาคุยกับเธอ“คุณรัก ทำไมไม่ตอบข้อความผมบ้าง? ช่วงนี้คุณหายไปเลย” ข้อความจากทีปกรปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออีกครั้ง หญิงสาวมองข้อความนั้นและไม่ได้ตอบ“ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจเรื่องที่ผมเข้าไปทักสามีคุณ แต่ผมอยากจะเคลียร์เรื่องนี้กับคุณนะ” เขายังคงส่งข้อความเข้ามาหาเธอเรื่อยๆ มีโทรฯ เข้ามาบ้างและเธอก็เลือกที่จะไม่รับลักษณ์นาราถอนหายใจเบาๆ เธอไม่ต้องการให้เรื่องนี้ยุ่งยากมากขึ้น แต่ทุกครั้งที่เธอพยายามตัดบท ทีปกรก็มักจะอ้างถึงเรื่องธุรกิจที่ยังค้างคาอยู่ระหว่างกัน“ผมมีเรื่องงานที่ต้องคุยกับคุณ มันสำคัญมาก และผมคิดว่าคุณก็คงไม่อยากให้แผนงานของคุณสะดุดเพราะเรื่องนี้ หรือสุดท้ายมันจะต้องจบตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” ข้อความล่าสุดจากทีปกรทำให้ลักษณ์นาราต้องชะงัก เธอกลัวว่าถ้าเธอยังเงียบ แล้วทีปกรจะตัดขาดจากเธอ และถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างที่เธอพยายามจะทำได้พังหมดแน่สุดท้าย หญิงสาวก็ต้องตัดสินใ

ลักษณ์นารามองหน้าทีปกรที่กำลังยิ้มอย่างมั่นใจ ความรู้สึกอึดอัดในใจของเธอค่อยๆ ถูกกลบด้วยความตั้งใจที่มีมาตั้งแต่แรก เธอต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกชายของเธอ และทีปกรคือคนเดียวที่จะตอบคำถามนั้นได้“ถ้าอย่างนั้น...รักอยากให้คุณพิสูจน์ตัวเองค่ะ” ลักษณ์นาราพูดออกมาด้วยท่าทางหนักแน่น เธอต้องทำให้ทีปกรเห็น ว่าที่เธอพูดอยู่นั้นเธอกำลังจริงจังอยู่“ได้เลยครับ...บอกมาเลยว่าคุณต้องการอะไร” ทีปกรตอบกลับอย่างรวดเร็ว พร้อมกับส่งยิ้มให้เธอ“รักอยากให้คุณเล่าเรื่องลูกชายของคุณให้รักฟังหน่อยได้ไหมคะ? คือ...รักเคยบอกคุณไปแล้ว ว่าลูกสาวของรักเป็นเพื่อนกับลูกชายของคุณ รักต้องยอมรับนะคะ ว่าตอนแรกที่รักเข้าหาคุณตอนแรก ก็เพราะเรื่องนี้” ลักษณ์นาราพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่ก็ผสมไปด้วยความเจ็บปวดในความทรงจำ เธอจ้องมองไปที่ทีปกร รอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อทีปกรชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่คิดว่าลักษณ์นาราจะขอให้เขาพูดถึงเรื่องนี้ แต่เพราะเขาอยากพิสูจน์ตัวเองตามที่เธอต้องการ เขาจึงตัดสินใจเล่าตามที่เธอร้องขอ“ผมไม่คิดเลยนะว่าคุณจะสนใจเรื่องผม ลึกซึ้งขนาดนี้ แต่ถ้าคุณอยากฟังผมก็เล่าได้” ทีปกรเริ่มพูด ลักษณ์นารา

ตั้งแต่เจตนิพัทธ์กลับมาถึงบ้าน ลักษณ์นารารู้สึกถึงความเย็นชาที่เขาแสดงออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ตอนแรกก็เข้าใจว่าเขาคงเหนื่อยจากงาน วันนี้เขากลับมาจนดึก ดึกกว่าปกติไปเป็นชั่วโมง“ดื่มมาเหรอคะ?” ลักษณ์นาราพยายามจะเดินตามสามี แต่เขาก็เดินหนีจนเธอตามไม่ทัน เธอจึงเพิ่งจะได้กลิ่นแอลกอฮอล์ตอนที่เขาหยุดเดินเจตนิพัทธ์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันมา แล้วมองหน้าคนถามด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ไม่ได้ตอบอะไร สุดท้ายก็เดินหนีไปอีก จนลักษณ์นารารู้สึกว่าเธอไม่สามารถละเลยได้อีกต่อไป เขาแทบไม่พูดกับเธอเลย จะว่าไม่ได้ยินก็ไม่ใช่ มีหลายครั้งที่เขาหันมามอง เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด สุดท้ายก็เลือกที่จะเดินหนี และเขาไม่ยิ้มให้เธอเหมือนกับทุกวัน แม้เธอจะพยายามเข้าหา แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง ลักษณ์นาราจึงตัดสินใจเผชิญหน้ากับเขา“คุณเจต...มีอะไรหรือเปล่าคะ? รู้สึกว่าวันนี้คุณดูแปลกๆ รักพูดด้วยคุณก็ไม่พูด” ลักษณ์นาราพูดเสียงดัง พร้อมกับกระชากตัวเขาให้หันกลับมาหาเธอ เจตนิพัทธ์พยายามควบคุมอารมณ์ที่สับสนของตัวเอง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก และมองไปที่ภรรยาด้วยสายตาแข็งกร้าว ซึ่งเธอไม่เคยเห็นจากเขามาก่อน เขาเงียบไปครู