Semua Bab เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Bab 1 - Bab 8

แผนกฉุกเฉินชุลมุนวุ่นวายไปด้วยผู้คนและเสียงไซเรน ประตูอัตโนมัติเปิดออกขณะที่เจ้าหน้าที่พยาบาลเข็นรถเข็นซึ่งลำเลียงร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสติส่งเข้าไปยังแผนกฉุกเฉิน หญิงสาวสวมเสื้อผ้าเปียกโชก ผิวของเธอขาวซีดอย่างน่าสยดสยอง ผมของเธอพันกันเป็นก้อนเพราะเปียกน้ำ ร่างของเธอถูกกู้ขึ้นมาจากซากรถที่ประสบอุบัติเหตุชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงสู่แม่น้ำ พยาบาลและแพทย์มาตรวจดูอาการและดำเนินการรักษาเธออย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ประสานกันด้วยความเร่งด่วน เจ้าหน้าที่กู้ภัยสรุปเหตุการณ์อย่างรวดเร็วว่า "ผู้หญิง อายุ 30 ต้นๆ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ รถชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงแม่น้ำ ก่อนจะกู้ร่างขึ้นมาได้ เธอจมอยู่ใต้น้ำประมาณ 5 นาที" ตอนที่กู้ภัยนำร่างของเธอออกมาจากซากรถ ลักษณ์นารา หยุดหายใจไปชั่วขณะ แต่กู้ภัยได้ทำการกู้ชีพของเธอ หัวใจกลับมาเต้นได้อีกครั้ง จึงได้รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเร่งด่วนที่สุด “ญาติของคนเจ็บมาถึงหรือยังครับ” “ผมเป็นสามีของเธอครับ” เจตนิพัทธ์รีบวิ่งไปแสดงตัว หลังจากที่เขาได้รับการติดต่อจากทางกู้ภัย ก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที ก่อนหน้าที่ลักษณ์นาราภรรยาของเขาจะประสบอุบัติเหตุ เธอเพิ่

“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หรือว่า...” ความทรงจำสุดท้ายของหญิงสาว คือเธอตกลงไปในแม่น้ำกว้างใหญ่ เธอปล่อยตัวเองให้ดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ ปล่อยให้กระแสน้ำที่เย็นเยือกพาร่างกายของเธอไหลไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง“รักขับรถชนราวสะพาน แล้ว...รถก็ตกลงในแม่น้ำ” เจตนิพัทธ์ไม่อยากพูดอะไรให้มันมากกว่านั้น เขากลัวว่าเธอจะตกใจเพราะเรื่องมันค่อนข้างจะรุนแรง“ขับรถ? ตกสะพานเหรอคะ?” หญิงสาวถามด้วยความตกใจ ทำไมเธอถึงจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้เลย เรื่องตกแม่น้ำเธอยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี แต่ที่เขาบอกว่าขับรถตกลงไป เห็นทีว่าจะไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนตั้งใจกระโดดลงไปเอง“หมอขอตรวจก่อนนะครับ” เจตนิพัทธ์พยักหน้ารับ ก่อนจะถอยออกมาที่โซฟา เพื่อให้หมอได้ตรวจดูอาการของภรรยาอย่างเต็มที่ หมอตรวจอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปขอคุยกับเจตนิพัทธ์“เบื้องต้นหมอคิดว่าคนไข้น่าจะมีอาการความจำเสื่อม ตอนนี้ก็ยังบอกไม่ได้ว่าชั่วคราวหรือว่าถาวร และลืมไปเยอะแค่ไหน แต่เท่าที่ประเมิน ความทรงจำพื้นฐานยังอยู่ แค่เธอ...จำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้” เจตนิพัทธ์เข้าใจทันที ว่าทำไมก่อนหน้านี้ภรรยาของตน ถึงได้มีอาการแปลกๆ“หมอว่ายังไงบ้างคะ” เธอเอ่ยถาม“หม

“โอ๊ย!!!” ทีปกรร้องลั่น เมื่อรัญระวีย์ออกแรงผลักเขาจนล้มหัวฟาดขอบโต๊ะ เลือดสีแดงไหลอาบศีรษะของเขา“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!!” ทีปกรพุ่งเข้าหารัญระวีย์ทันที เมื่อเขาตั้งหลักได้ เลือดที่ไหลออกมากระตุ้นความบ้าคลั่งในตัวของเขาให้ทวีมากขึ้นเป็นเท่าตัว“ก็เข้ามาสิ คราวนี้ฉันก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน” หญิงสาวหันไปคว้ามีดปอกผลไม้ขึ้นมาขู่ เธอไม่มีเวลามากพอจะมายืนต่อสู้กับเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้“มึงไม่กล้าหรอก”“มึงก็เข้ามาสิ จะได้รู้ว่ากูกล้าหรือเปล่า” สายตาของรัญระวีย์ในตอนนี้ ดุดันและหนักแน่นจนทีปกรเริ่มกลัว เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ตลอดเวลาที่คบกันมา 8 ปีที่ผ่านมา เขาค่อยๆ ถอยตัวออกไป รัญระวีย์เองก็เช่นกัน เธอถอยออกจากห้องครัว แล้วรีบวิ่งหลบออกมาจากบ้าน เพื่อเดินทางไปที่สถานีตำรวจ เธอคิดได้แล้วว่าควรจะแจ้งความไปเสีย ดูจากสภาพของสามีแล้วถามไปก็ไม่มีทางได้คำตอบอะไรและเสียเวลาเปล่าที่สถานีตำรวจ“ฉันไปเฝ้าญาติที่โรงพยาบาลมา 2 วันแล้วค่ะ แต่เมื่อคืนนี้ก็ยังวิดีโอคอลคุยกับลูกอยู่ ยังนัดกันว่าเช้านี้จะมารอรับฉันที่หน้าบ้าน แต่พอมาถึงฉันก็ไม่เจอลูกอยู่ที่บ้าน”“แล้

กลับบ้านรัญระวีย์ยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของบ้านลักษณ์นารา บ้านที่ควรจะเป็นบ้านของเธอ แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่ทางกลับบ้านตัวเองเธอก็เริ่มจะลืมไปเสียแล้ว รัญระวีย์จำต้องยอมฝืนตัวเองให้เป็นลักษณ์นาราให้ได้มากที่สุดสภาพแวดล้อมที่ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติอยู่กับปัจจุบัน แต่การที่ความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมของเธอหายไปทำให้เกิดความว่างเปล่า แม้เธอจะพยายามคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก อดีตของทั้งเธอและเจ้าของร่าง ดูเหมือนความฝันที่เลือนราง พร่ามัว และกระจัดกระจาย จนไม่สามารถเรียบเรียงอะไรได้เลย“เข้าไปนั่งพักในบ้านกับลูกเถอะ เดี๋ยวของพวกนี้ ผมจัดการเอง” ก่อนจะกลับเข้ามาที่บ้าน เจตนิพัทธ์แวะซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหลายอย่าง แล้วก็มีวัตถุดิบทำกับข้าวอีก เธอตั้งใจจะช่วยเขาถือเข้าบ้าน แต่เขาก็ไม่ยอมพร้อมกับสั่งให้เธอไปนั่งรอเฉยๆหญิงสาวรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย ถึงความทรงจำหลายอย่างจะเลือนรางไป แต่เรื่องที่เธอถูกทีปกรสามีเก่าจิกหัวใช้อย่างกับทาส ก็ยังอยู่ดีในสมองของเธอ“วันนี้เราทานอะไรกันดี แต่หมอสั่งมาว่ารักต้องกินอาหารอ่อนๆ ไปก่อน แกงจืดเต้าหู้ดีไหม หนูขว