เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี

เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี

last update最後更新 : 2026-07-29
語言: Thai
goodnovel16goodnovel
評分不足
96章節
931閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

แฟนตาซี

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

เศร้าใจ

แม่สามีใจร้าย

ปากร้าย

รวย

ข้ามเวลาไปอดีต

เธอตาย...พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย แต่กลับฟื้นขึ้นมาในร่างของภรรยาที่ไร้หัวใจของใครอีกคน เมื่อโชคชะตาบีบบังคับให้ "แม่ที่ตายไปแล้ว" ต้องใช้ชีวิตแทนผู้หญิงที่ไม่มีแม้แต่ความรักให้ลูก เธอจะเปลี่ยนอดีตของเจ้าของร่างเดิม...หรือจะถูกอดีตนั้นกลืนกินอีกครั้ง และความลับบางอย่าง...ก็กำลังรอวันเปิดเผย

查看更多

第 1 章

เริ่มต้น

空港で平松賢(ひらまつ まさる)と宝木明茜(たからぎ あかね)が一緒に姿を現した瞬間、本当は気づくべきだった。

新婚二日目に海外市場を開拓すると言って毅然と家を離れた男が、どうして突然「家庭に戻ろう」などと思うだろうか。

迎えに行く前夜のことを、私・平松清芽(ひらまつ さやか)は今もはっきり覚えている。

娘の唯依(ゆい)は部屋中を駆け回りながら「パパを迎えに行くときに着るワンピース」を探していた。

早春の夜はまだ肌寒かった。私は笑って「見栄を張るより暖かさを選びなさい」と言った。

けれど唯依は小さな顔をきゅっと引き締め、真剣にこう言った。

「唯依は小さいころからパパを見たことないの。だから初めて会うときは、絶対にいい印象を残さなきゃ」

その瞳には強い不安と幸福が同時に宿っていて、小さな子がこんなにも複雑な気持を抱えるのかと胸が締めつけられた。

私は思わず彼女を抱きしめ、力強く言った。

「唯依なら、パパはきっと好きになってくれるよ」

そして当日、唯依は満面の笑みで大好きな白雪姫のドレスに身を包み、首を長くして到着口に立っていた。

だが現れたのは、明茜と手をつなぎ、全身ウルトラマン格好の男の子を肩車した賢だった。

その瞬間、私と唯依の笑顔は凍りついた。

宝木明茜――賢の初恋。

もし彼女が別れを告げなければ、私と結婚することなどなかっただろう。

久しぶりに見る彼女は変わらず鮮やかに美しく、緩やかに波打つ長い髪の下で笑顔を輝かせ、私を見つけると親しげに手を振った。

「清芽!」

そして当然のように私の腕に絡みつき、軽口を叩いた。

「なんだか老けたんじゃない?この六年間、賢がいなかったから恋煩いで病んじゃったんじゃない?」

私は引きつった笑みを浮かべて応じた。

「二人で一緒に帰ってきたのね?」

明茜はわざとらしく驚いた顔をした。

「えっ、賢から聞いてないの?私ね、高給で彼に招かれたのよ!今は国内の発展が海外よりずっと速いんだから、早く戻らなきゃって言ったら、彼すぐにチケット取って決めちゃったの!」

――六年。

この六年間、私も唯依も何度となく彼に帰ってきてほしいと願った。たとえ一時でもいい、会いに来てくれたらと。

けれど彼の答えはいつも同じだった。忙しい、時間がない、すべては家族のため、私たちはわがままを言っているだけだ、と。

その「決意」も、明茜のたった一言であっさり覆される。

唯依が私の手をぎゅっと握り、不安げに囁いた。

「ママ、このおばさん誰?」

ようやく唯依に気づいた明茜は、かがみ込み、にこにこと彼女を見つめた。

「こんにちは。私はパパの同僚よ。お名前は?」

唯依が答えるより早く、彼女は気軽に愚痴を漏らした。

「賢ったら、こんな大事な子を今まで隠してたのね!私と毎日一緒にいたのに、子どもの名前すら教えてくれなかったんだから!」

そのときにはもう、賢が肩車したウルトラマン格好の男の子を連れて近づいてきていた。

明茜の言葉に対し、賢はただ淡々と言い放った。

「そんな些細なこと、話す必要あるか?」

思わず私は唯依を見下ろした。小さな手がスカートの裾を握り締め、白くなるほど力が入っていた。

そのとき、男の子が唯依を指さして叫んだ。

「ママ、見て!プリンセスドレス!これが言ってた『甘やかされて育った女の子』ってやつ?」

突然名指しされ、唯依は驚いて顔を上げ、目には涙があふれていた。

男の子は大声で笑った。

「ははは!泣いた!やっぱり甘えん坊だ!」

賢はちらりと唯依を見ただけで、表情ひとつ変えなかった。

代わりに明茜が少しばかり気まずそうに笑った。

「清芽、気にしないで。うちの徳生(のりお)は言葉に遠慮がなくてね。徳生、妹に謝りなさい!」

徳生は鼻を鳴らした。

「僕は甘えん坊なんかに謝らない!」

私は唯依の涙を拭い、彼の前に立ちはだかった。

「ドレスを着ているだけで、甘やかされてるっていうの?じゃああなたはウルトラマンの格好してるのに、正義を守ってないじゃない。

むしろ唯依の方が小さいのに、ちゃんと荷物を持って自分で歩いてる。あなたは他人のお父さんの肩に座ってる。どっちが甘えてるのかしら?」

その言葉に、これまで唯依を無視していた賢が立ち止まり、冷ややかに口を開いた。

「子供の言うことに遠慮はいらないだろ。徳生はまだ子供なんだぞ、そんなに本気で絡む必要ある?」

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
96 章節
เริ่มต้น
แผนกฉุกเฉินชุลมุนวุ่นวายไปด้วยผู้คนและเสียงไซเรน ประตูอัตโนมัติเปิดออกขณะที่เจ้าหน้าที่พยาบาลเข็นรถเข็นซึ่งลำเลียงร่างของหญิงสาวที่นอนหมดสติส่งเข้าไปยังแผนกฉุกเฉิน หญิงสาวสวมเสื้อผ้าเปียกโชก ผิวของเธอขาวซีดอย่างน่าสยดสยอง ผมของเธอพันกันเป็นก้อนเพราะเปียกน้ำ ร่างของเธอถูกกู้ขึ้นมาจากซากรถที่ประสบอุบัติเหตุชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงสู่แม่น้ำ พยาบาลและแพทย์มาตรวจดูอาการและดำเนินการรักษาเธออย่างรวดเร็ว ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่ประสานกันด้วยความเร่งด่วน เจ้าหน้าที่กู้ภัยสรุปเหตุการณ์อย่างรวดเร็วว่า "ผู้หญิง อายุ 30 ต้นๆ ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ รถชนราวสะพาน ก่อนจะตกลงแม่น้ำ ก่อนจะกู้ร่างขึ้นมาได้ เธอจมอยู่ใต้น้ำประมาณ 5 นาที" ตอนที่กู้ภัยนำร่างของเธอออกมาจากซากรถ ลักษณ์นารา หยุดหายใจไปชั่วขณะ แต่กู้ภัยได้ทำการกู้ชีพของเธอ หัวใจกลับมาเต้นได้อีกครั้ง จึงได้รีบนำตัวส่งโรงพยาบาลโดยเร่งด่วนที่สุด “ญาติของคนเจ็บมาถึงหรือยังครับ” “ผมเป็นสามีของเธอครับ” เจตนิพัทธ์รีบวิ่งไปแสดงตัว หลังจากที่เขาได้รับการติดต่อจากทางกู้ภัย ก็รีบมาที่โรงพยาบาลทันที ก่อนหน้าที่ลักษณ์นาราภรรยาของเขาจะประสบอุบัติเหตุ เธอเพิ่
閱讀更多
ลักษณ์นารา
“คุณแม่จะไม่เป็นอะไรแน่นอนค่ะ ตอนนี้คุณหมอกำลังช่วยกันรักษาคุณแม่อยู่” ชายหนุ่มบอกกับลูกสาวของเขาอย่างอ่อนโยน ดวงตาไร้เดียงสามองไปที่ประตูห้องฉุกเฉินอย่างมีความหวัง เธอโตพอที่จะวิเคราะห์อะไรๆ เองได้บ้างแล้ว ขวัญวิวาห์ได้ยินย่าของเธอ พูดกับปู่ว่าแม่ของเธอไม่มีทางรอดแน่ เพราะจมน้ำไปพร้อมกับรถตั้ง 5 นาที“คนเจ็บปลอดภัยแล้วนะครับ” หมอออกมาแจ้งผลการรักษาลักษณ์นารา หลังจากที่เธอหยุดหายใจไปอีกครั้งหนึ่ง ตอนมาถึงโรงพยาบาล ทีมแพทย์ได้ทำการรักษาเธอจนสุดความสามารถ และเธอก็กลับมาหายใจอีกครั้งในที่สุด“แม่อุตส่าห์บนหมูหันตั้ง 1 ตัว สงสัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์จะไม่ชอบกินหมู” จารุณีเอ่ยขึ้น เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของเธอแสดงออกอย่างชัดเจน ว่าผิดหวังมากๆ“ถ้างั้นแม่กลับก่อนละนะ ไม่อยากจะอยู่เห็นหน้า มารอฟังว่าตายแล้ว ก็ดันไม่ตายซะอีก นรกคงไม่ต้อนรับคนที่มันเลวขนาดนี้” จารุณีพูดพร้อมกับจับแขนหลานสาว ตั้งใจว่าจะพากลับไปพร้อมกัน“ขวัญขออยู่เจอคุณแม่ก่อนได้ไหมคะ” เสียงเด็กหญิงตัวน้อยอ้อนวอนผู้เป็นย่า เธออยากจะอยู่รอเจอกับแม่ตอนที่แม่ของเธอฟื้นขึ้นมา“นี่ก็รักมันเหลือเกิน ตามใจก็แล้วกัน” หญิงมีอายุยอมปล่อยแขนหล
閱讀更多
รัญระวีย์
“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? หรือว่า...” ความทรงจำสุดท้ายของหญิงสาว คือเธอตกลงไปในแม่น้ำกว้างใหญ่ เธอปล่อยตัวเองให้ดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ ปล่อยให้กระแสน้ำที่เย็นเยือกพาร่างกายของเธอไหลไปเรื่อยๆ อย่างไร้ทิศทาง“รักขับรถชนราวสะพาน แล้ว...รถก็ตกลงในแม่น้ำ” เจตนิพัทธ์ไม่อยากพูดอะไรให้มันมากกว่านั้น เขากลัวว่าเธอจะตกใจเพราะเรื่องมันค่อนข้างจะรุนแรง“ขับรถ? ตกสะพานเหรอคะ?” หญิงสาวถามด้วยความตกใจ ทำไมเธอถึงจำเหตุการณ์นั้นไม่ได้เลย เรื่องตกแม่น้ำเธอยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี แต่ที่เขาบอกว่าขับรถตกลงไป เห็นทีว่าจะไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนตั้งใจกระโดดลงไปเอง“หมอขอตรวจก่อนนะครับ” เจตนิพัทธ์พยักหน้ารับ ก่อนจะถอยออกมาที่โซฟา เพื่อให้หมอได้ตรวจดูอาการของภรรยาอย่างเต็มที่ หมอตรวจอยู่พักใหญ่ก่อนจะเดินเข้าไปขอคุยกับเจตนิพัทธ์“เบื้องต้นหมอคิดว่าคนไข้น่าจะมีอาการความจำเสื่อม ตอนนี้ก็ยังบอกไม่ได้ว่าชั่วคราวหรือว่าถาวร และลืมไปเยอะแค่ไหน แต่เท่าที่ประเมิน ความทรงจำพื้นฐานยังอยู่ แค่เธอ...จำเรื่องราวของตัวเองไม่ได้” เจตนิพัทธ์เข้าใจทันที ว่าทำไมก่อนหน้านี้ภรรยาของตน ถึงได้มีอาการแปลกๆ“หมอว่ายังไงบ้างคะ” เธอเอ่ยถาม“หม
閱讀更多
ชีวิตเฮงซวย
1 วันก่อนเกิดเหตุภายในบ้านหลังใหญ่ทุกอย่างดูรกไปหมด ข้าวของวางไม่เป็นที่เป็นทาง ภายในบ้านก็เงียบราวกับไม่มีคนอยู่ ร่างบางมองไปรอบๆ เธอรู้สึกว่าแค่เธอไม่อยู่เพียงสองวัน บ้านก็รกได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ รัญระวีย์ หญิงสาววัย 30 ปี เธอเป็นแม่บ้านเต็มตัวตั้งแต่แต่งงานกับสามีเมื่อ 8 ปีก่อนจากเคยเป็นพนักงานออฟฟิศก็ต้องผันตัวมาดูแลบ้านและดูแลลูก รอกินเงินเดือนจากสามีอย่างเดียว แต่สองวันก่อนหน้านี้ เธอมีเหตุจำเป็นต้องไปนอนเฝ้าน้าสาว ซึ่งเป็นญาติเพียงคนเดียวของเธอ และจำเป็นต้องทิ้งลูกชายวัย 7 ขวบไว้กับสามีเพียงลำพัง“ที!!!โชแปง!!! ไปไหนกันหมด” เธอร้องถาม แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ หญิงสาวค่อยๆ เดินเข้าไปในบ้าน และพยายามเดินหาว่าในบ้านมีคนอยู่หรือไม่ แต่เธอค่อนข้างมั่นใจว่ามี เพราะตอนที่เข้ามาทั้งประตูรั้ว และประตูบ้านไม่ได้ล็อกเลยสักบาน“ที…” หญิงสาวเอ่ยเรียก เมื่อเห็นว่าสามีของตัวเอง นอนอยู่บนพื้นในห้องครัว กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเขาแรงมาก และจากเศษจากขวดไวน์ ขวดเหล้า ที่กระจัดกระจายเต็มทุกพื้นที่ ก็พอจะเดาได้อยู่ว่าทำไมเขาถึงมานอนอยู่ตรงนี้“เสียงดังอะไรวะ!!! คนจะนอน รำคาญ!!!” เขาตะคอกเสียงดังใส่ เธอ
閱讀更多
ชีวิตแลกชีวิต
“โอ๊ย!!!” ทีปกรร้องลั่น เมื่อรัญระวีย์ออกแรงผลักเขาจนล้มหัวฟาดขอบโต๊ะ เลือดสีแดงไหลอาบศีรษะของเขา“มันจะเกินไปแล้วนะเว้ย!!!” ทีปกรพุ่งเข้าหารัญระวีย์ทันที เมื่อเขาตั้งหลักได้ เลือดที่ไหลออกมากระตุ้นความบ้าคลั่งในตัวของเขาให้ทวีมากขึ้นเป็นเท่าตัว“ก็เข้ามาสิ คราวนี้ฉันก็ไม่ยอมแล้วเหมือนกัน” หญิงสาวหันไปคว้ามีดปอกผลไม้ขึ้นมาขู่ เธอไม่มีเวลามากพอจะมายืนต่อสู้กับเขาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ลูกอยู่ที่ไหนก็ไม่มีใครรู้“มึงไม่กล้าหรอก”“มึงก็เข้ามาสิ จะได้รู้ว่ากูกล้าหรือเปล่า” สายตาของรัญระวีย์ในตอนนี้ ดุดันและหนักแน่นจนทีปกรเริ่มกลัว เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ตลอดเวลาที่คบกันมา 8 ปีที่ผ่านมา เขาค่อยๆ ถอยตัวออกไป รัญระวีย์เองก็เช่นกัน เธอถอยออกจากห้องครัว แล้วรีบวิ่งหลบออกมาจากบ้าน เพื่อเดินทางไปที่สถานีตำรวจ เธอคิดได้แล้วว่าควรจะแจ้งความไปเสีย ดูจากสภาพของสามีแล้วถามไปก็ไม่มีทางได้คำตอบอะไรและเสียเวลาเปล่าที่สถานีตำรวจ“ฉันไปเฝ้าญาติที่โรงพยาบาลมา 2 วันแล้วค่ะ แต่เมื่อคืนนี้ก็ยังวิดีโอคอลคุยกับลูกอยู่ ยังนัดกันว่าเช้านี้จะมารอรับฉันที่หน้าบ้าน แต่พอมาถึงฉันก็ไม่เจอลูกอยู่ที่บ้าน”“แล้
閱讀更多
แม่
รัญระวีย์พยายามปรับตัวในร่างของลักษณ์นารา เธอยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนัก แต่ก็เชื่อว่าต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่าง ที่ทำให้เอได้โอกาสกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ครอบครัวของลักษณ์นาราถือว่าไม่ได้เลวร้ายอะไร ออกจะไปทางดีมากเสียด้วยซ้ำ เจตนิพัทธ์ดูแลเอาใจใส่ภรรยาเป็นอย่างดี หนูขวัญตัวน้อยก็เอาใจแม่ทุกอย่าง“คุณปู่คุณย่าสวัสดีค่ะ” เสียงใสของเด็กหญิงตัวน้อย ทำให้ทั้งเจตนิพัทธ์และลักษณ์นาราต่างก็หันมองไปที่ผู้มาเยือนเป็นตาเดียว หญิงสาวพอจะมองออก ว่าสายตาของพ่อแม่สามีของตัวเองนั้น ดูจะไม่ชอบเธอเอาเสียเลย“เห็นว่าฟื้นแล้ว ก็เลยมาดูให้เห็นกับตาสักหน่อย ฟื้นจริงหรือเปล่า” จารุณีเอ่ยขึ้น ลักษณ์นาราพยายามฝืนยิ้มและยกมือขึ้นไหว้ทักทายผู้ใหญ่ที่มาเยี่ยมตน แต่คนทั้งสองกลับไม่มีใครยกมือรับไหว้เธอเลย ทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยหน้าเสีย“หมอบอกว่าถ้าเช้านี้ตรวจแล้วไม่มีอะไรผิดปกติ บ่ายก็กลับบ้านได้แล้วครับ” เจตนิพัทธ์เห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี จึงได้พูดขึ้นพร้อมกับจับมือภรรยาเพื่อปลอบโยนเธอ“พ่อแม่รู้หรือยัง ออกจากบ่อนมาดูลูกสาวกันบ้างหรือเปล่า”“พ่อ...” เจตนิพัทธ์เอ่ยขึ้น พร้อมกับส่งสายตาขอร้อง ให้
閱讀更多
กลับบ้านนะ
กลับบ้านรัญระวีย์ยืนอยู่หน้าประตูบานใหญ่ของบ้านลักษณ์นารา บ้านที่ควรจะเป็นบ้านของเธอ แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่ทางกลับบ้านตัวเองเธอก็เริ่มจะลืมไปเสียแล้ว รัญระวีย์จำต้องยอมฝืนตัวเองให้เป็นลักษณ์นาราให้ได้มากที่สุดสภาพแวดล้อมที่ช่างไม่คุ้นเคยเอาเสียเลย เธอหายใจเข้าลึกๆ พยายามตั้งสติอยู่กับปัจจุบัน แต่การที่ความทรงจำจากเจ้าของร่างเดิมของเธอหายไปทำให้เกิดความว่างเปล่า แม้เธอจะพยายามคิด แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก อดีตของทั้งเธอและเจ้าของร่าง ดูเหมือนความฝันที่เลือนราง พร่ามัว และกระจัดกระจาย จนไม่สามารถเรียบเรียงอะไรได้เลย“เข้าไปนั่งพักในบ้านกับลูกเถอะ เดี๋ยวของพวกนี้ ผมจัดการเอง” ก่อนจะกลับเข้ามาที่บ้าน เจตนิพัทธ์แวะซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหลายอย่าง แล้วก็มีวัตถุดิบทำกับข้าวอีก เธอตั้งใจจะช่วยเขาถือเข้าบ้าน แต่เขาก็ไม่ยอมพร้อมกับสั่งให้เธอไปนั่งรอเฉยๆหญิงสาวรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย ถึงความทรงจำหลายอย่างจะเลือนรางไป แต่เรื่องที่เธอถูกทีปกรสามีเก่าจิกหัวใช้อย่างกับทาส ก็ยังอยู่ดีในสมองของเธอ“วันนี้เราทานอะไรกันดี แต่หมอสั่งมาว่ารักต้องกินอาหารอ่อนๆ ไปก่อน แกงจืดเต้าหู้ดีไหม หนูขว
閱讀更多
หมดเวลาอ่อนแอ
กว่า 1 สัปดาห์ที่รัญระวีย์ต้องใช้ชีวิตเป็นคนใหม่ เธอเริ่มจะปรับตัวเป็นลักษณ์นาราได้บ้างแล้ว แต่ก็เป็นลักษณ์นาราคนใหม่ด้วยเช่นกัน วันนี้เป็นวันแรกที่เธอจะได้เริ่มทำงานบ้านเองทั้งหมด ตามที่คุยกับสามีเอาไว้ เขาค่อนข้างกังวลกลัวว่าเธอจะทำไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากขัดความตั้งใจ อีกอย่างตอนนี้เอก็ยังจำอะไรไม่ได้ คงเบื่อที่ต้องอยู่บ้านเฉยๆ“คุณแม่ไม่กลัวมือไม่สวยเหรอคะ” หนูขวัญเดินเข้ามาถามแม่ของตัวเอง หลังจากช่วยแม่เก็บจานอาหารเช้าเสร็จแล้ว“มือที่สวยที่สุด ก็คือมือที่ใช้ทำงานได้นี่แหละค่ะ วันนี้หนูขวัญเก่งมากเลยค่ะ ที่ช่วยคุณแม่ทำงานบ้าน” เธอเอ่ยปากชมลูกสาว ทำให้เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มกว้าง เจตนิพัทธ์แบบได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งรู้สึกว่าภรรยาของตัวเอง เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนจริงๆ ถึงจะเปลี่ยนไปในทางที่ดี แต่เขาก็กลัวว่าถ้าวันหนึ่งเธอเกิดจำทุกอย่างได้ขึ้นมา แล้วทุกอย่างมันจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า“เดี๋ยวผมพาลูกไปส่งโรงเรียนก่อนนะ แล้วตอนบ่ายจะมารับ” หญิงสาวทำหน้างุนงง เธอจำไม่ได้ว่าเขาจะรับเธอไปไหน“คะ?”“ก็ที่เราคุยกันไว้ ว่าจะพาคุณไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ แล้วก็เสื้อผ้าใหม่ไง ลืมไปแล้วเหรอ” ชายหนุ่มทวนค
閱讀更多
บัญชีที่ว่างเปล่า
หลังจากจัดการธุระทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจตนิพัทธ์ก็พาลักษณ์นาราตรงไปยังธนาคารเพื่อจัดการเรื่องบัญชีเงินฝากต่อ ตลอดทางเดินเข้าห้างสรรพสินค้าที่มีธนาคารตั้งอยู่ ลักษณ์นารารู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เห็นตัวเลขเงินฝากในบัญชีของลักษณ์นาราคนเดิมอย่างเป็นทางการ“โห!!!”เมื่อปลายนิ้วเรียวกดปุ่มเช็กยอดเงินคงเหลือบนหน้าจอตู้เอทีเอ็ม ลักษณ์นาราก็เผลออุทานออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขเจ็ดหลักเรียงรายอยู่บนหน้าจอ เกิดมาในชีวิตเก่าเธอไม่เคยมีเงินเก็บมากมายขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต แต่ถึงอย่างนั้น หลังจากที่ความตื่นเต้นระลอกแรกผ่านพ้นไป คิ้วเรียวก็เริ่มขมวดมุ่นเข้าหากันด้วยความสงสัย เพราะต่อให้เงินก้อนนี้จะดูเยอะมากสำหรับเธอ แต่มันก็ยังห่างไกลและไม่ได้มีจำนวนถึง 20 ล้านบาทตามเอกสารสัญญาจ้างหย่าที่แม่สามีเอามาให้เธอเช็กดูเมื่อเช้าเลยแม้แต่น้อย“ตกใจอะไรเหรอรัก?” เสียงทุ้มของเจตนิพัทธ์ที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเอ่ยถามขึ้นเบาๆ เมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ดูเกินจริงของภรรยา“ตกใจยอดเงินในบัญชีค่ะ เกิดมาไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก
閱讀更多
ล้างบางปัญหาเก่า
เมื่อคุยกันรู้เรื่องแล้วทั้งคู่ก็พากันไปทานมื้อกลางวัน ซึ่งเจตนิพัทธ์ก็ได้เป็นคนเลือกร้านให้ เพราะลักษณ์นาราไม่รู้ว่าจะกินอะไร จิตใจของเธยังวนเวียนอยู่กับเรื่องยอดคงเหลือในบัญชี ที่แม้มีจำนวนมาก แต่ก็ไม่ใช่ 20 ล้านเธอตั้งใจว่าจะเอาคืนให้แม่สามีไป แต่ก็ไม่ได้คาดหวังว่ามันจะเหลืออยู่แล้ว? เท่าที่ฟังเรื่องของลักษณ์นาราคนเดิม เธอไม่ใช่คนที่จะเก็บเงินอยู่แล้วเมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ เจตนิพัทธ์ก็พาลักษณ์นาราไปที่ร้านทำเล็บ ซึ่งเธอได้หุ้นกันกับเพื่อนอีก 2 คนร่วมทำร้านนี้ด้วยกัน“ไม่ไกลจากห้างเท่าไหร่เลยนะคะ” เธอเอ่ยขึ้นขณะก้าวเข้าไปในร้าน แต่เหมือนว่าคนในร้านจะไม่ได้ยินดีต้อนรับเธอสักเท่าไหร่นัก“ต๊ายตาย ดูสิว่าใครมา” หญิงสาวคนหนึ่งพูดขึ้น จากน้ำเสียงของเธอแสดงออกค่อนข้างชัดเจนว่าไม่พอใจกับการปรากฏตัวของเธอ“อย่ามาพูดคำว่าตายแถวนีนะยะ อัปมงคล” ผู้หญิงอีกคนพูดบ้างพร้อมกับเดินตรงเข้ามาหาลักษณ์นารา“พวกเธอสองคน...”“เธอ? โถๆ ไอ้ที่ว่าขับรถตกแม่น้ำเนี่ย สมงสมองไปหมดแล้วหรือยังไง” หญิงสาวขมวดคิ้ว แต่ก็แอบคิดว่า ลักษณ์นาราจะต้องก่อเรื่องอะไรเอาไว้แน่ คนสองคนนี้ที่น่าจะเป็นเพื่อนของเธอ ถึงได
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status