Todos os capítulos de เกิดใหม่ครั้งนี้ขอเป็นแม่ที่ดี: Capítulo 51 - Capítulo 60

ลักษณ์นารากลับมาถึงบ้านหลังจากเจอเหตุการณ์ที่ทำงานของเจตนิพัทธ์ แต่เมื่อเข้ามาในบ้าน เธอกลับพบว่าจารุณี แม่สามีของเธอ นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่น สีหน้าของจารุณีเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและไม่พอใจ ลักษณ์นาราเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับวางกระเป๋าลงที่โต๊ะ"สวัสดีค่ะ คุณแม่มานานหรือยังคะ?" ลักษณ์นาราถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่สีหน้าของจารุณียังคงแข็งกร้าว เธอไม่รู้ว่าจารุณีเข้ามาในบ้านได้อย่างไร แต่ก็คงเป็นเพราะเธอมีกุญแจสำรอง"กองเอาไว้ตรงนั้นเถอะ! ฉันเพิ่งมาได้ไม่นานหรอก ฉันแค่มีเรื่องจะคุยกับเธอ เรื่องหย่าน่ะ" จารุณีพูดเข้าประเด็นอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีการปิดบังความไม่พอใจในน้ำเสียง ลักษณ์นารารู้สึกตกใจ แต่ก็พยายามสงบสติอารมณ์ของตัวเอง"รักขอเวลาสักพักนะคะคุณแม่ รักขอไปดูคนสวนก่อน แล้วจะกลับมา..." ลักษณ์นาราตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ แม้จะรู้ว่าคำตอบนี้อาจจะไม่ถูกใจจารุณี“เธอรู้อยู่แล้วว่าคนสวนจะมาทำงาน แล้วเธอออกไปไหนมา ถ้าฉันไม่เข้ามา ป่านนี้พวกคนสวนมันคงขนของกันไปหมดแล้ว” จารุณีไม่พอใจที่ได้ยินแบบนั้น เธอยังคงแสดงความไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน“คุณแม่คะ...คนสวนชุดนี้มาทำงานประจำทุกเดือน ไม่เคยมีเรื่อ

ลักษณ์นาราเดินทอดน่องไปตามทางเดินในห้างสรรพสินค้า สายตาของเธอมองหาชุดใหม่สำหรับงานเลี้ยงที่จะไปกับเจตนิพัทธ์ เขาเพิ่งจะเอ่ยชวนเธอให้ไปร่วมงานเลี้ยงของบริษัท และเธอก็รับปากเขาไปแล้วว่าจะไปด้วย แต่อยู่ๆ เธอก็หยุดที่หน้าร้านหนึ่ง และเข้าไปเลือกดูชุดอย่างตั้งใจ แต่แล้วเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นทีปกรยืนอยู่ไม่ไกล เขากำลังเลือกดูสินค้าอยู่กับผู้หญิงอีกคน ซึ่งลักษณ์นาราสังเกตได้ทันทีว่าเธอคือภรรยาใหม่ของเขา เดาได้ไม่ยากเพราะที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ สวมแหวนเพชรเม็ดใหญ่ ทีปกรเงยหน้าขึ้นมาสบตากับลักษณ์นารา เขาทำท่าทีตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำตัวปกติ เพราะเพิ่งจะแต่งงานกับภรรยาได้เพียงไม่กี่วัน “เดี๋ยวที่รักเลือกก่อนเลยนะ ผมจะขอตัวไม่คุยโทรศัพท์กับลูกค้าสักเดี๋ยว” เขาบอกกับภรรยา ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาหาลักษณ์นาราอย่างเงียบๆ โดยระวังไม่ให้ภรรยาใหม่สังเกตเห็น "คุณรัก มาซื้อของเหรอครับ?" เขาเอ่ยทักเบาๆ แม้จะรู้เต็มอกว่าลักษณ์นาราคงจะรู้เข้าแล้ว ว่าเขาแต่งงานแล้ว เดิมนั้นเขาบอกกับเธอแค่ว่ามีแฟน และสถานะก็ลุ่มๆ ดอนๆ จะเลิกกันอยู่ทุกวัน มาวันนี้เธอดันมาเจอจังๆ เลยว่า เขาและภรรยามาด้วยกัน แถมแ

หลังจากที่ลักษณ์นาราพาขวัญวิวาห์เข้านอนเรียบร้อยแล้ว เธอก็ได้ยินเสียงรถของเจตนิพัทธ์แล่นเข้ามาจอดพอดี เธอเดินออกไปมองที่หน้าต่าง เพื่อเช็กดูว่าใช่รถของสามีหรือไม่ และเมื่อได้คำตอบแล้วว่าใช่ เธอก็รีบเดินลงไปรอรับเขาที่ห้องโถงกลางบ้าน “ตอนที่บอกว่ากลับดึก ก็ไม่คิดว่าจะดึกขนาดนี้ ทานอะไรมาหรือยังคะ?” เธอเดินเข้าไปรับเขา พร้อมกับเอ่ยทักทาย “ทานมาแล้วครับ เห็นว่างานมันค้างอยู่เยอะมาก คิดว่ายังไงก็คงกลับถึงบ้านดึก ก็เลยสั่งอาหารไปทานที่ห้องทำงานแล้ว” หญิงสาวพยักหน้ารับ แต่สีหน้าของเธอเหมือนมีความกังวลบางอย่าง และเจตนิพัทธ์สัมผัสได้ถึงความกังวลนั้น “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” เขาเอ่ยถาม “มีนิดหน่อยค่ะ แต่คุณเจตไปอาบน้ำก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวเราค่อยไปคุยเรื่องนี้กัน” เจตนิพัทธ์หยักหน้ารับ เขารู้สึกไม่ค่อยดีเลยเหมือนว่าเรื่องที่ภรรยาจะคุยกับเขา จะไม่ใช่เรื่องที่ดีสักเท่าไหร่ เจตนิพัทธ์รีบจัดการตัวเองให้เรียบร้อย เพราะอยากรู้เรื่องที่ภรรยาจะคุยด้วย แต่ระหว่างนั้นเขาก็พยายามคิด ว่าเรื่องที่ว่านั้นมันพอจะเป็นเรื่องไหนได้บ้าง "ผมพร้อมแล้ว รักมีอะไรก็ว่ามาได้เลย" เจตนิพัทธ์ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มน

ลักษณ์นารายืนอยู่หน้ากระจกในห้องนอน เธอแต่งตัวเรียบร้อยแล้วในชุดเดรสเรียบหรูสีดำที่ทำให้เธอดูสง่างามและน่าค้นหา สายตาเธอจ้องไปยังภาพสะท้อนของตัวเอง ความมั่นใจและความตั้งใจในแผนการที่วางไว้นั้นแน่วแน่ มือเรียวหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาฉีดพรมตัว ก่อนจะตรวจดูความเรียบร้อยของเธออีกครั้ง “ทำไมวันนี้แต่งตัวสวยจัง” เจตนิพัทธ์ผ่านมาเห็นภรรยา ก็อดไม่ได้ที่จะแวะทักเธอ วันนี้เธอดูแต่งตัวสวยจนผิดสังเกตจริงๆ “ปกติรักไม่สวยเหรอคะ” เธอแกล้งหันไปถามเขา พลางยกมือทั้งสองข้างขึ้นคล้องที่คอของเขา “สวยสิครับ แต่วันนี้ดูสวยมากเป็นพิเศษ” เจตนิพัทธ์พูดตามความจริง ปกติแล้วลักษณ์นาราจะไม่ค่อยแต่งหน้า ตั้งแต่ที่เธอฟื้นขึ้นมาหลังเกิดอุบัติเหตุ “ช่วงนี้ลักษณ์ต้องรื้อฟื้นความสามารถในการแต่งหน้าสักหน่อยสิคะ รักต้องไปงานเลี้ยงสำคัญกับคุณนี่” หญิงสาวหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาอ้าง เพราะคิดว่ามันมีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้เจตนิพัทธ์ หยุดสงสัยในเรื่องนี้ “จริงด้วย แต่บอกตามตรงนะ ผมรู้สึกหวงยังไงก็ไม่รู้” เจตนิพัทธ์พูดความรู้สึกของเขากับภรรยา ก่อนหน้านี้เธอแต่งตัวสวยทุกวัน แถมยังวาบหวิวกว่านี้หลายเท่า แต่เขากลับไม่เคยรู้สึกหวงมาก่

ลักษณ์นาราคุยกับทีปกรอยู่สักพัก เธอก็ขอตัวแยกกับเขาโดยอ้างว่ามีธุระต้องไปทำต่อ แต่เมื่อขึ้นมานั่งอยู่ในรถ เธอมองนาฬิกาข้อมือและเห็นว่ายังพอมีเวลาหลายชั่วโมง ก่อนที่จะต้องไปรับขวัญวิวาห์ที่โรงเรียน เธอรู้สึกคิดถึงระพีน้าสาวผู้มีพระคุณเพียงคนเดียวของเธอ เวลาที่เธอลำบากก็มีระพีคอยเป็นที่พึ่งพาเสมอ ลักษณ์นาราจึงตัดสินใจขับรถไปหาน้าสาวของเธอ พร้อมกับแวะซื้อของฝากระหว่างทาง เมื่อเธอมาถึงบ้านของระพี ลักษณ์นาราเห็นน้าสาวของเธอกำลังเตรียมดอกไม้อยู่ที่หน้าบ้าน วันนี้บ้านยังคงดูทรุดโทรมเหมือนครั้งก่อน คงเป็นเพราะระพีทำงานไม่ไหวจริงๆ “คุณน้าคะ!” หญิงสาวตัดสินใจร้องเรียก ระพีเงยหน้าขึ้นมองไปที่ต้นเสียง ก่อนจะยิ้มอย่างอบอุ่นเมื่อเห็นลักษณ์นารายืนอยู่ “หนูนั่นเอง เพื่อนของรัญใช่ไหม” ระพีทักด้วยน้ำเสียงดีใจ เธอจำลักษณ์นาราได้ว่าเป็นเพื่อนของหลานสาว แต่จำชื่อของเธอไม่ได้ “สวัสดีค่ะคุณน้า พอดีหนูผ่านมาทำธุระแถวนี้ก็เลยแวะมาเยี่ยมค่ะ แล้วก็ซื้อของมาฝากด้วย” ลักษณ์นารากล่าวพร้อมกับยื่นถุงของฝากให้หญิงสูงวัยตรงหน้า เธอมองน้าของตัวเองด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เห็นแล้วก็รู้สึกสงสาร นี่น้าดูแก่ลงมากเลย ร่างกาย