جميع فصول : الفصل -الفصل 5

I’m on my way home from work, hindi ako sinundo ni Sevi as always. He has a lot of excuses—meetings, calls, things that always seem more important than me.Sanay na ako.Or at least, iyon ang gusto kong paniwalaan sa sarili ko.Mahigpit kong hinawakan ang manibela habang nagmamaneho ako papunta sa bahay ni Sevi, hindi naman nagtagal nakarating agad ako. Malawak, tahimik, at parang laging may kulang. Parang bahay na hindi marunong tumibok.Pagpasok ko, sinalubong ako ng malamig na hangin at mas malamig na katahimikan.“Ma’am Eury, good evening,” bati ng kasambahay.“Good evening,” mahina kong sagot, pilit na ngumiti. “Is Sebastian home?”Bahagya siyang nag-alangan bago sumagot. “Wala pa po, ma’am. May meeting pa raw po.”Of course.“ Si Tito at Tita nasa loob naba?” tanong ko.Umiling siya. “ Wala pa po, ma'am.” sagot niya“ Eh, sila mommy?” “ Wala pa rin po.” sagot niya ulit.It's past 6:30 pm pero wala pa rin sila sabi nila we will be having a dinner here, tonight. Hindi na ako na

“Ohhh… ” I moan, when his mouth runs down to my neck. Hindi ko alam kung saan niya ako dinala ang tanging alam ko lang ay iniwan ko ang mga kaibigan ko at sumakay sa kotse niya. Ang tanging alam ko lang nandito na kami sa isang kwarto kung saan naghahalikan na kami. Pumasok ang kamay niya sa suot kong maikling dress. Hindi ko alam kung pano niya nagawa iyon dahil masyadong masikip ang suot ko pero wala akong panahong magtanong ngayon. Ramdam ko ang kamay niyang tumataas ang haplos sa may dibdib ko. Hinawakan niya ang isa kong bundok at bahagya itong pinisil na nag pa-ungol sa akin. “ Ohhh..shit.” ungol ko dahil may kakaibang kuryenteng dumaloy sa likod ng ginawa niya iyon. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Hinila ko ang ulo niya pabalik sa mga labi ko, hinahalikan ko siya nang sobrang pang-gigigil habang ang mga kamay ko ay gumagala na sa likod niya, habang hinuhubad ang shirt niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya, matigas at mainit laban sa akin. “You like this?” tanong

“ Eury.” Hindi ko na kailangan pang tumingin kung sino iyon dahil boses ni Sevi yun….pero kailangan ko siyang harapin. Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko sa kanya at ngumiti. “ Sev.” tanging sambit ko lang. Tiningnan niya ako ng may nakaguhit na pagtataka sa mukha pero pilit kung hindi pansinin iyon at umakto ng normal. Tumayo ako. “ I thought…” hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko ng magsalita siya ulit. “ I came back to pick you up here.” sabi niya Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapatingin kay Lucien na nakatingin din pala sa akin habang nakasandal sa may counter. Walang reaksiyon ang kanyang mukha, kasing lamig ng yelo ang mga mata. “ How's the business, Sev?” biglang tanong ni Lucien sa kapatid. Tiningnan ni Sev ang kapatid kaya naman nakahinga ako ng maluwag ng iniwas nito ang tingin sa akin. Parang sasabok na ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok nito. “ The company’s doing good, Kuya.” sagot niya. “ Hindi ko alam na umuwi ka pala ng Pilipinas, kailan ka