KABANATA IV

“ Eury.”

Hindi ko na kailangan pang tumingin kung sino iyon dahil boses ni Sevi yun….pero kailangan ko siyang harapin.

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko sa kanya at ngumiti.

“ Sev.” tanging sambit ko lang.

Tiningnan niya ako ng may nakaguhit na pagtataka sa mukha pero pilit kung hindi pansinin iyon at umakto ng normal.

Tumayo ako.

“ I thought…” hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko ng magsalita siya ulit.

“ I came back to pick you up here.” sabi niya

Hindi ko mapigilan ang sarili kong mapatingin kay Lucien na nakatingin din pala sa akin habang nakasandal sa may counter.

Walang reaksiyon ang kanyang mukha, kasing lamig ng yelo ang mga mata.

“ How's the business, Sev?” biglang tanong ni Lucien sa kapatid.

Tiningnan ni Sev ang kapatid kaya naman nakahinga ako ng maluwag ng iniwas nito ang tingin sa akin.

Parang sasabok na ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok nito.

“ The company’s doing good, Kuya.” sagot niya. “ Hindi ko alam na umuwi ka pala ng Pilipinas, kailan ka ba umuw?” tanong ni Sev.

Umupo ako ulit at uminom ng tubig habang tahimik na nakikinig sa mag kapatid.

“ Yesterday.” simpleng sagot nito.

Tumango lang si Sev at tumingin ulit sa akin.

“ Are you done eating? Pwede na ba tayong umuwi?” tanong niya.

Tatayo na sana ako ng biglang tumunog ang phone niya.

“Excuse me.” sabi niya at naglakad palabas ng dining area.

Kami nalang dalawa ni Lucien ang nandito. Naglakad papalapit sa akin si Lucien, yumuko ito ng bahagya at bumulong.

“ Let me guess…” sabi niya “ He can't drive you home.” dugtong niya at bahagyang lumayo.

Timing naman na pumasok ulit si Sev. Tiningnan ko si Lucien at nagkibit-balikat lang ito.

“ Eury…” tawag ni Sev. “ Sorry, I can't drive you home. May emergency sa opisina at kailangan ako doon.” sabi niya.

What should I expect to this busy man. Is he really busy? Of course, he is. That's what he told me.

“ Pwede bang sumabay nalang ako sayo?” tanong ko.

“ No.” direktang sagot niya.

Nagulat ako sa naging sagot niya pero hindi ko ito pinahalata.

“ I mean…you can't, masyadong malayo yung tinitirhan natin sa opisina. It's emergency.” paliwanag niya.

Wala akong nagawa kundi ang tumango nalang.

“ Kuya, sorry to bother you pero pwede bang ikaw nalang ang maghatid sa fiancee ko sa bahay?” tanong niya kay Lucien.

Mas lalong nanlamig ang mga mata ni Lucien.

“ No problem.” simpleng pagsang-ayon nito.

This is not good.

Gusto kong tumanggi pero baka anong isipin ni Sev. I can't act recklessly this time, masyadong mainit ang naging kasalanan ko sa kanya.

“ Oh, btw. Thanks kasi hindi mo pinabayaan si Eury kagabi.” pahabol niyang pasasalamat sa Kuya niya.

Hindi sumagot si Lucien at sumigop lang ng kape.

Lumapit si Sev sa akin at hinalikan ang noo ko.

“Mamaya nalang tayo mag-usap.” bulong niya bago siya umalis.

Hinatid ko siya palabas ng condo ni Lucien, hindi ako pumasok hanggat hindi naglalaho ang anino ni Sev.

Pagpasok ko nakita kong naka-upo na si Lucien sa may sofa habang nagbabasa ng newspaper.

Fuck this old man, he's act like nothing happened.

Habang ako halos mamatay sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko parang kahit anong oras pwede akong atakihin sa puso.

“ Why are you staring at me like that?” tanong niya habang nanatili parin ang mata sa newspaper.

“Are you wondering why I can’t be your fiancée instead of Sebastian?” he said, slowly lifting his gaze to meet mine.

“Wow, that’s a bold assumption,” I replied, raising a brow. “Do you always make yourself the center of everything?”

Hindi siya nagsalita.

“I didn’t know you were so full of yourself, old man,” I shot dahil hindi ko na mapigilan ang sarili ko.

Kung napipilitan lang si Sev sa sitwasyon namin hindi ko parin papangarapin tong si Lucien.

Nakita ko ang pagngisi niya, inilagay niya ang hawak niyang newspaper sa tabi niya at sumandal ng nakabukaka sa sofa.

“ Old man, huh?” sabi niya

Inirapan ko siya. “ Yes, old man. Bakit hindi ba?” pabalang kong tanong sa kanya.

Tumayo siya at naglakad papalapit sa akin. Ako naman napaatras dahil ginagawa niyang paghakbang.

“ W..wha…what are you doing?” tanong ko kinakabahan.

Parang kanina lang ang tapang-tapang ko ngayon para na akong pusa.

Ngumisi siya lalo, parang naaaliw sa reaksyon ko.

“Relax,” bulong niya, pero hindi siya tumigil sa paglapit.

Napaatras ako hanggang sa maramdaman ko ang malamig na pader sa likod ko. Wala na akong matatakbuhan.

Damn.

Itinaas niya ang isang kamay at inilagay iyon sa gilid ng ulo ko, kinulong ako sa pagitan niya at ng pader. Yung kabilang kamay niya, nakasuksok lang sa bulsa pero sapat na ‘yon para maramdaman ko kung gaano siya kalapit.

Masyadong malapit. Nakakasakal.

“Kanina ang tapang mo,” mahinang sabi niya, bahagyang yumuko para magpantay ang mga mata namin. “And now… you're already shaking.”

Hindi ko alam kung dahil sa galit o sa kaba, pero mas lalo pang bumilis ang tibok ng puso ko.

“Back off,” pilit kong sabi, kahit hindi gano’n katapang ang boses ko.

Tumaas ang isang kilay niya. “Make me.”

Napakagat ako sa labi ko, pinilit kong huwag umiwas ng tingin. Ayokong makita niyang natatakot ako o kung ano mang nararamdaman ko ngayon.

“Hindi kita kinatatakutan,” sabi ko, mas mariin na this time.

Saglit siyang natahimik, parang pinag-aaralan ako. Tapos… ngumiti ulit. Hindi yung nakakainis kundi yung mas delikado.

“I didn't say you're scared of me,” bulong niya. “Kasi hindi takot ang nakikita ko sa’yo, Eury.”

Napakunot ang noo ko. “Then what?”

Bahagya siyang lumapit pa, halos magdikit na ang mga noo namin.

“Tension,” sagot niya, diretso sa mata ko. “The kind you don’t want to admit.”

Parang may sumabog sa dibdib ko sa sinabi niya.

“S…st..stop assuming things,” agad kong sagot, sabay tulak sa dibdib niya. “Hindi lahat umiikot sa’yo.”

Hindi siya gumalaw kahit tinulak ko. Imbes, hinawakan niya ang pulso ko mahigpit pero hindi masakit.

“Then prove me wrong,” mahina niyang sabi.

Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa akin, saka bumalik sa mga mata niya.

“Hatid mo na lang ako sa bahay,” malamig kong sabi. “Yun lang ang pakay mo, diba?”

Ilang segundo siyang tumitig sa akin, parang may iniisip.

Tapos dahan-dahan niyang binitawan ang pulso ko.

“Right,” sagot niya, umatras ng isang hakbang. “Let’s not complicate things… future sister in-law.”

Parang may diin ang huling salita.

Mas lalo akong nainis. At hindi ko alam bakit ako naiinis dahil tama naman ang sinabi niya… I was his future sister in-law.

Nauna akong maglakad sa kesa sa kanya, napansin kung hindi pa siya gumagalaw sa kinatatayuan niya.

“Are you coming or not, old man?” pabalang kong tanong.

Narinig ko ang mahina niyang tawa sa likod ko bago siya sumunod.

At kahit pilit kong kinakalma ang sarili ko….alam kong hindi magiging simpleng biyahe ‘to.