KABANATA I

EURY'S POV

1 YEAR AGO….

Nandito kami ng mga kaibigan ko sa isang club, wala si Sevi nasa business trip sa ibang bansa kaya naman nagliwaliw muna ako.

Matagal na akong hindi nakakagala simula nung ma-engage ako sa pangalawang anak ng mga Monteverde. I like Sebastian, he likes me too before I rejected him because I choose my career over our relationship kaya nung nalaman kong ipinagkasundo pala kami ng mga lolo namin nagkabalikan kami pero parang wala na yung dati, parang napipilitan lang siya sa nangyaring engagement namin.

We've been together for almost 7 years simula nung mga college pa kami.

I'm busy with my modeling career while he was busy with their family business.

“ Alam mo, girl. Kalimutan mo muna yang Fiancee mo’ng walang ibang ginawa kundi ang magtrabaho.” sabi sa akin ni Fons ang kaibigan kong bakla.

I sigh heavily. “ Sevi is still my fiance.” tanging sambit ko lang.

“ Hindi ka namin ma-gets, girl. Mahal mo pa rin ba si Sevi?” tanong ni Fons.

Nakatingin silang dalawa sa’kin ngayon ni Lia.

“ Siguro.” simpleng sagot ko.

“ Parang hindi ka sigurado.” sabi ni Lia.

Magsasalita pa sana ako ng inunahan ako ni Fons. “ Hay, nako. Punta tayo ng dance floor, apaka boring niyo.” sigaw niya at nauna na.

Napailing na lang ako habang pinapanood si Fons na halos hilahin si Lia papunta sa dance floor.

“Come on, Eury!” sigaw niya, kumakaway pa sa’kin.

Napabuntong-hininga ako bago tuluyang tumayo. “Fine.”

Hindi ko na rin alam kung bakit ako pumayag. Siguro kasi ayoko nang mag-isip.

Siguro kasi pagod na akong tanungin ang sarili ko kung mahal ko pa ba talaga si Sevi… o kung pilit ko nalang siyang minamahal dahik nandiyan siya ulit?

Pagdating namin sa gitna, agad akong sinalubong ng malakas na tugtog. Ilaw na umiikot, katawan na sumasabay sa ritmo, at init ng hangin na parang unti-unting bumabalot sa’kin.

“Yan! Ganyan!” tawa ni Fons habang sinasabay ako sa galaw.

Hanggang sa hindi ko namalayang hindi ko na sila kasama sa dance floor, masyadong dumadami na ang mga taong sumasayaw kaya naman pumagilid muna ako at pumunta sa isang counter.

I ordered a drink, tequila.

“ Straight?” tanong ng bartender.

Tumango ako. “ Yes, please.”

Ilang sandali pa nasa harapan ko na yung inorder ko. Nilagok ko agad iyon, napapikit ako saglit habang ramdam ko yung hapdi pababa sa lalamunan ko.

Isa pa.

Hanggang sa hindi ko na mabilang kung pang-ilan na.

Unti-unti nang umiinit ang katawan ko. Hindi lang dahil sa alak… kundi dahil sa kung anong gusto kong kalimutan ngayong gabi.

Hindi ko namalayang may umupo pala sa upuan sa tabi ko.

“ Easy.” sabi niya

Halos umikot na ang mata ko para maaninag pa kung sino ang lalaking tumabi sa akin.

I can't barely recognize him ... .but he's way too familiar.

“ Wala kang pake, sino ka ba?” iritado kong sambit at nilagok ang isa pang baso.

“Damn,” mahina niyang sabi, halatang amused. “Attitude. I like it.” dugtong niya

Napairap ako kahit medyo nahihilo na. “You started it.”

“Did I?” sagot niya, bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan ako. “Or ikaw ‘tong halatang may pinagdadaanan?”

“Wow, therapist ka?” sarkastiko kong tanong.

“It depends,” ngumiti siya. “How much do you offer?”

Napatawa ako…..unexpected. “Ang kapal mo.”

“You still laugh though,” balik niya agad.

Napahinto ako.

Kasi totoo.

Hindi ko napansin na nakangiti na pala ako.

“Another tequila,” sabi ko sa bartender.

Pero bago pa maabot sa’kin, mabilis niyang inagaw yung baso.

“Hey!” napataas ang kilay ko. “Excuse me?”

“Inom ka nang inom, hindi ka naman mukhang sanay,” casual niyang sabi, iniikot pa yung baso sa kamay niya. “ You look terrible.”

“Give it back.” pagmamatigas ko.

“Say please.” utos niya halatang pinaglalaruan lang ako.

Napatingin ako sa kanya, parang hindi makapaniwala. “Seriously?”

“Very.”

Napairap ako ulit. “You’re annoying.”

“You’re still here.”.

Napakagat ako sa labi ko, pilit tinatago yung ngiti ko. “Fine. Please.”

Dahan-dahan niyang inabot sa’kin yung baso but instead na ibigay agad, hinila niya ako ng konti palapit.

Sobrang lapit.

“Slow down,” bulong niya.

Napalunok ako.

Hindi ko alam kung dahil sa alak… o dahil sa kanya.

“Bossy,” mahina kong sagot.

“Only when needed.”

Tinungga ko yung tequila, pero this time… mas mabagal.

I was fully aware of him.

Sa titig niya.

Sa paraan ng pag-tingin niya na parang may gustong hindi ko alam kung ano.

“Name,” sabi niya bigla.

“Wow, you're fast.”natatawa kong sambit.

Hindi siya sumagot pero ngumisi siya. Kahit hindi ko na siya medjo naaaninag ng maayos alam kong nakangisi siya ngayon.

“Eury.” sabi ko.

Bahagya siyang napahinto.

Parang pamilyar.

Pero agad din nawala.

“Eury…” inulit niya, parang tinitikman.

Napataas ang kilay ko. “Ikaw?”

Lumapit siya ng konti.

“You’ll know.”

Hindi ko alam kung bakit… pero parang may mali.

“ Ganda naman ng pangalan mo, you'll know.” sabi ko halata ang sarcasm sa boses.

Tumawa siya dahil sa sinabi ko. “ You're still cute.” sabi niya na para bang kilala na niya ako.

“ What do you mean?” tanong ko ulit.

“ Nothing.”

Hindi ko siya pinatulan pa at tumayo na at naglakad papuntang dance floor kahit na alam kong pasiring-siring na akong maglakad ngayon.

“ Hey!” tawag niya pero hindi ko siya nilingon.

“ Hey, where are you going?” tanong niya na hindi ko namalayang nasa likuran ko na pala siya.

“ Dance.” sabi ko at nagsimula ng sumayaw.

Parang kanina lang nahihiya akong sumayaw ngayon parang ang kapal na ng mukha ko…dahil siguro sa alak.

Napatawa ako. “You don’t look like someone who dances.”

“I am.” balik niya agad.

Napangiti ako. “ I will teach you.”

Hindi ko na alam kung bakit… pero hinawakan ko yung kamay niya. Wala sa wisyo kong nilagay ang kamay niya sa bewang ko habang ako naman ay sumasayaw.

Mas dikit ang tao dito.

Mas mainit.

Mas maingay.

Humarap siya sa’kin, pero hindi agad gumalaw.

Nakatitig lang.

Parang may hinihintay, kaya nagpatuloy lang ako sa pagsayaw.

Bahagya.

Pa-simple.

Hanggang sa sumunod siya.

Hindi exaggerated.

Hindi showy.

Pero sobrang… smooth.

Unti-unti kaming nagkalapit.

Hanggang sa naramdaman ko na yung kamay niya sa bewang ko na humahaplos.

Napahinto ako saglit.

Napatingin sa kanya.

“Relax,” bulong niya. “I don’t bite.”

Napangisi ako. “Good. I don’t trust strangers.”

“Then stop looking at me like you do.”

Napalunok ako.

Kasi may punto siya.

“Confident mo naman,” sagot ko.

“Just…. observing.”

Mas lalong dumikit ang mga tao sa paligid namin, dahilan para mas mapalapit ako sa kanya.

Hindi ako umatras.

Hindi rin siya.

“So…” bulong niya malapit sa tenga ko, “still bored?”

Napangiti ako. “A little less.”

“Good,” sagot niya. “Ayokong sayangin gabi mo.”

Napailing ako. “Wow, gentleman?”

“Sometimes.”

“Sometimes?” ulit ko.

“Depende kung sasama ka.”

Napatingin ako sa kanya.

Diretso.

“Ano?”

Bahagya siyang ngumiti, mas playful this time.

“Let’s get out of here.”

Tumigil ako.

Hindi dahil shocked ako.

Kundi dahil… expected ko na.

“At bakit ako sasama sa’yo?” tanong ko, pero walang bigat.

Mas parang… testing.

Lumapit siya ng konti.

Mas malapit.

“Because you want to.”

Napalunok ako.

“At kung hindi?”

“Then you walk away,” sagot niya agad. “And I won’t stop you.”

Tahimik.

Walang pilitan.

Pero may challenge.

Napakagat ako sa labi ko, tumingin sa paligid sa ilaw, sa mga tao, sa gulo.

Then bumalik yung tingin ko sa kanya.

Sa lalaking hindi ko kilala… pero parang ayoko pang tigilan.

“Just tonight?” tanong ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“Just tonight.”

At hindi ko na napigilan ang sarili kong ngumiti pabalik.

“Fine,” sabi ko.

At doon nagsimula yung gabing hindi ko dapat pinasok pero pinasok ko pa rin… nang nakangiti.