جميع فصول : الفصل -الفصل 120

Huminto rin si Manang Risa. Kumunot ang noo niya nang mapagtanto ang narinig nila.“Ma'am...” mahinang tawag niya, puno ng awa.Hindi makalakad si Jenesis... paabante man o paatras. Masikip ang dibdib niya, at parang naninigas nang bahagya ang tiyan niya, na para bang nararamdaman din ng baby sa loob ang sakit na nararamdaman niya ngayon.Dahan-dahan niyang hinaplos ang tiyan niya habang nanginginig ang mga kamay.“Pakinggan mo, baby,” bulong niya na halos hindi marinig. “Hindi ka man inaasahan ng pamilyang ito, pero kailangan mong magpakatatag. Dahil nanabik si Mama na makita kang lumabas sa mundong ito.”Napalunok nang malalim si Manang Risa, tapos humakbang siya nang bahagya sa harap ni Jenesis, na parang gusto niyang protektahan ang marupok na katawan nito mula sa mga masasakit na salita na hindi man lang nasabi nang harapan.“Sa back pavilion na lang tayo, Ma'am,” yaya ni Manang Risa nang malumanay. Hinaplos niya nang bahagya ang balikat ni Jenesis para pakalmahin ang pangin

“Hindi ba may reserve ka pang herbal medicine mula kay Tita Anita? Bakit hindi mo iniinom?” tanong ni Duke nang walang emosyon, habang nakatingin kay Iris na hinihigop ang baso ng gatas para sa mga buntis bago matulog.“Mas masarap ang milk, Duke. Masyadong mapait ang herbal medicine, ayoko nun,” nakasimangot na sabi ni Iris, sinusubukang maglambing... kahit alam niyang halos walang reaksyon si Duke sa mga ganung bagay.Tama nga, tumango lang nang mabilis si Duke. Umakyat siya sa kama, inayos ang mga unan at bolster sa gilid ng higaan, isang maliit na habit na ginagawa niya nang walang masyadong salita.Hindi nagtagal matapos maubos ang gatas, sumunod si Iris. Humiga siya sa kaliwang bahagi ng asawa at hinila ang kumot para takpan ang katawan niya.“Eight months is still a long time,” sabi ni Duke habang nakatingin sa kisame, kalmado ang boses. “Pero wala namang masama kung gusto mo nang magsimulang maghanap ng name para sa baby.”Lumingon si Iris. Isang maliit na ngiti ang lumita

Malamig sa loob ng examination room kahit hindi naman masyadong mababa ang aircon. Ang hospital na ito ay hindi ang Rodriguez Medical Center, kundi Central City Medical. Sadyang hindi dinala ni Raoul si Jenesis sa sarili nilang hospital o sa kahit saang hospital na may koneksyon sa pamilya nila.Nakahiga si Jenesis sa stretcher, magkadikit ang mga daliri niya sa ibabaw ng tiyan dahil sa kaba. Nakatayo lang si Raoul sa kanang bahagi ng kama, hindi iniaalis ang tingin sa mukha ni Jenesis.Ang doktor na OB-GYN na tumingin sa kanila, isang babaeng nasa katamtamang edad na kalmado ang mukha, ay nagpahid ng malamig na gel sa tiyan ni Jenesis bago idinampi ang ultrasound probe.“Just take a deep breath, Ma’am,” malambot na sabi ng doktor.Lumabas sa screen ang mga malabong aninong gumagalaw. Pumikit nang bahagya ang doktor para mas makapag-focus. Tahimik ang buong kwarto, tanging ang ugong lang ng makina ang naririnig.Ang ilang segundo ay parang napakatagal para kay Jenesis.“Doc?” m

Bahagyang kumunot ang noo ni Raoul, nananatiling blangko ang kanyang mukha. “What do you mean by that?”Huminga nang malalim si Duke, sumulyap sandali sa pinto ng mansion bago tumingin ulit sa kuya niya.“Hindi ko alam kung hindi mo napapansin o sadyang ginagawa mo lang, pero masyadong halata ang paraan ng pagtrato mo kay Jenesis. Masyadong lantad. Paano kung may makapansin at magsimulang maghinala?”Pinagmasdan niya ang mukha ni Raoul, nagbabakasakaling makakita ng kahit konting gulat. Pero ang nakuha lang niya ay ang matatag na kalmado at awtoridad na matagal nang nakakabit sa pagkatao nito.“Ganun ba?” bahagyang ngumiti si Raoul, halos hindi mapansin. “Salamat sa puna mo. Pero hindi ko naman talaga intensyong magtago.”Tumahimik sandali si Duke. Napakunot ang noo niya. “So... sinasadya mo talaga?”Umiling nang bahagya si Raoul. “Hindi ito tungkol sa kung sinasadya o hindi.” Ngumisi siya nang nakakaloko. “Pinili ko lang na hindi magkunwari. Ang pagtatago ng totoo ay kadalasang

"Sa wakas, ayos na rin ang kwarto ni Ma’am Jenesis," bulong ni Manang Ines habang nililibot ang tingin sa buong kwarto, sinusuri ang bawat sulok nang may pagmamalaki. Ngumiti siya nang malapad. "Pwede na itong tirahan simula ngayong araw.""Opo, Manang," sagot ni Mayette, isa sa mga bagong katulong na nakatayo sa tabi niya. Kanina pa hindi tumitigil ang mga mata nito sa paglilibot dahil sa curious. "Manang, sino po ba si Ma’am Jenesis?"Tumawa nang mahina si Manang Ines. "Malalaman mo rin mayamaya, May. Basta ang masasabi ko, siya ang pinakamaganda, pinakamabait, at hindi siya mayabang. Kapag nakita mo siya, malalaman mo agad."Mabilis na tumango si Mayette, sabik na sabik, hanggang sa bumukas nang dahan-dahan ang pinto ng kwarto.Lumitaw si Jenesis sa pintuan kasama si Manang Risa na hila-hila ang huling maleta.Nanlaki ang mga mata ni Mayette. Agad siyang sumang-ayon na napakaganda nga ng babae. Malambot ang mukha nito, mukhang mahinahon, at sa bawat galaw pa lang nito ay ramdam