Semua Bab Web of Lies: Drowning in My Brother-in-law's Love: Bab 291 - Bab 300

“Rheana…! Rheana! Rheana!” paulit-ulit na tawag ni Jenesis pagpasok niya sa maliit nilang bahay.Umalingawngaw ang boses niya sa masikip na lugar na pinag-iisa ang kwarto, kusina, at banyo. Simple lang ang bahay nila, pero sanay na si Jenesis sa ganitong buhay. Gayunpaman, sa oras na iyon, parang masyado itong tahimik.Walang maliit na tawa. Walang tunog ng maliliit na paa na tumatakbo. Agad kumabog nang malakas ang puso ni Jenesis.“Baka nasa park pa siya,” mahinang bulong niya.Hindi na siya nag-abala pang magpalit ng tsinelas. Mabilis siyang lumabas ulit at nagtungo sa angkringan malapit sa park, ang lugar kung saan madalas maglaro si Rheana bago dumilim.Pagdating niya roon, sinalubong siya ng ingay.May usok mula sa mga pagkaing niluluto. May mga taong nagtatawanan at may mahina ring tugtog na nagmumula sa isang maliit na speaker. May ilang influencer na abala sa pagkuha ng video ng mga pagkain, nagtatawanan nang malakas na parang walang problema ang mundo.Pero walang paki

Dumating na rin ang sasakyang ipinatawag ni Raoul. Isang puting Alphard ang huminto mismo sa tapat ng makitid na eskinita papunta sa maliit na bahay.Iyon ang sasakyang dati niyang binili para kay Jenesis, para maging komportable ang kanyang asawa sa tuwing may pupuntahan ito.Pareho pa rin ang kinang ng pintura nito. Malinis at elegante, kaya kapansin-pansin ang pagkakaiba nito sa masikip at simpleng eskinita na kinaroroonan nila.Napilitan si Raoul na ipatawag ang sasakyang iyon dahil hindi sapat ang sports car na ginamit niya kanina para pagkasyahin ang lahat ng gamit na binili niya para kina Rheana at Jenesis.Bumukas ang pinto ng sasakyan. Naunang bumaba ang driver at magalang na yumuko.“Please, Sir. Dito po.”Nanatiling nakatayo si Jenesis, hindi gumagalaw habang matagal niyang tinitingnan ang sasakyan. Mula sa mga gulong, sa automatic sliding door, hanggang sa mamahaling interior na bahagyang nakikita mula sa labas, isa-isa niyang pinagmasdan ang mga iyon.Dahan-dahang u

“Tinanong ko mismo si Duke pagkatapos nating mag-usap kaninang tanghali,” sabi ni Raoul. Matatag ang tono niya, pero halatang pinipigilan niya ang emosyon.Mahirap na napalunok si Jenesis.“Then?”“Aminado siya,” diretso agad na sagot ni Raoul. “At inamin din niya na si Mama ang nag-utos sa kanya na gawin ang lahat ng iyon.”Napalingon si Jenesis sa kabilang direksyon.Nanginginig ang mga balikat niya.Unti-unting tumulo ang mga luha niya, dumaloy sa pisngi na matagal nang nagdadala ng sakit.“Biktima rin ako,” patuloy ni Raoul. Mas mababa na ang boses niya, halos bulong. “I really didn’t know anything.”Huminga siya nang malalim, na para bang kailangan muna niyang mag-ipon ng lakas bago sabihin ang susunod.“I'm sorry, Jenesis. Sorry dahil sobrang late kong nalaman ang lahat. Kung sinabi mo sa akin noon pa, imbes na bigla ka na lang umalis, tutulungan kita.”Mapait na natawa si Jenesis.Pagkatapos ay hinarap niya si Raoul. Matalim ang mga mata niya, punong-puno ng sama ng l

“Ang ganda-ganda ni Mommy pero ang laki ng tiyan,” inosenteng sabi ni Rheana habang tinitingnan ang malaking wedding photo ng kanyang mga magulang na nakasabit sa dingding ng sala.Nakaupo nang maayos ang maliit na babae sa kandungan ng kanyang ama. Komportableng nakasandal ang likod niya sa malapad na dibdib ni Raoul, habang si Jenesis naman ay nakaupo sa kaliwa nila.Tahimik lamang siya. Hindi niya alam kung kailan siya tuluyang napasama sa eksenang iyon, pero ngayon ay parang isa na siyang tahimik na saksi sa isang pamilyang hindi niya pa kayang tawaging kanya.“Yes,” malumanay na sagot ni Raoul. “That was Nanay when she was pregnant with you.”“Ang haba rin ng buhok ni Mommy dati,” pagpapatuloy ni Rheana habang sinusundan ng mga mata ang larawan. “Ngayon maikli na lang.”“But Nanay is still beautiful, right, sweetheart?” pang-aasar ni Raoul habang marahang hinahalikan ang tuktok ng ulo ng anak.“Opo, Daddy,” mabilis na sagot ni Rheana.Pagkatapos ay ikiniling niya ang ulo at

Nang gabing iyon, nasa kusina na si Jenesis mula pa alas-sais y media.Naghahanda siya ng hapunan para sa maliit nilang pamilya, isang pamilyang ngayon lamang muling nabuo kahit marami pa ring bitak at sugat na hindi pa naghihilom.Hindi niya alam kung kailan ito mangyayari, o kung mangyayari man talaga, pero paminsan-minsan ay naiisip pa rin niya ang dalawa pa niyang kambal na anak.Mga anak na siya mismo ang nagsilang, pero hindi pa niya kailanman nayakap.Hindi pa niya nakikita ang mga mukha.Minsan ay bigla na lamang pumapasok sa isip niya ang mga iyon, pero agad niya ring pinipilit alisin. Pinili niyang mag-focus sa pagluluto.Haluin.Igisa.Tikman.Paulit-ulit niyang ginagawa ang mga iyon habang pilit na kinakalimutan kahit sandali ang lahat ng bagay na kinamumuhian niya.Tungkol kay Raoul. Tungkol sa nakaraan.Tungkol sa mga sugat na hanggang ngayon ay hindi pa niya kayang pagalingin.Pero bigla na lamang ay may isang pares ng malalaking braso na yumakap sa kanyang b