جميع فصول : الفصل -الفصل 310

“Where’s Daddy, Kuya?” tanong ni Rayan nang gabing iyon sa kakambal niyang si Riven.Pareho pa silang gising kahit malapit nang mag-alas-onse ng gabi. Nakahiga silang dalawa sa kuwarto ng kanilang ama, umaasang bubukas ang pinto at lalabas si Raoul gaya ng dati. Pero hanggang sa unti-unting pinapatay ang mga ilaw sa mansion, hindi pa rin dumating si Raoul.“He's out of the country for work,” kalmadong sagot ni Riven. Nakakrus ang dalawang maliit niyang braso sa dibdib, seryoso ang mukha niya. Masyado siyang seryoso para sa batang kasing-edad niya.Napabuntong-hininga si Rayan. “If that’s the case, why didn’t Daddy even message us like he usually does? And how did you know he’s out of the country?”Saglit na tumingin si Riven sa kakambal. “Maybe he forgot.”“Forgot?” mahinang singhal ni Rayan. “Then how did you even find out?”“From Lola,” maikling sagot ni Riven.Napatingin si Rayan sa kanya at bahagyang ikiniling ang ulo. “If you already knew Daddy was out of the country, then

“Kuya, why is it so quiet?” tanong ni Rayan habang nakadikit ang noo sa bintana ng sasakyan. Inikot ng mga mata niya ang buong park na halos walang tao. Nakatayo pa rin ang mga food stall, pero wala ni isa ang bukas. “Wala man lang nagtitinda.”“Maybe they’re out of business,” inosenteng sabi ni Bernice.Napabuntong-hininga si Caizer. “They only open in the afternoon. Around three o’clock. Sa umaga, natutulog pa ang mga tindero, then they start preparing around noon. Pagdating ng hapon hanggang gabi saka pa lang sila nagbebenta.”“Ohhh... ganun pala,” sabay na sagot nina Rayan at Bernice.Pinatay ni Caizer ang makina ng sasakyan. “Stay here for a while, okay? I’ll just go through that alley at the end of the park,” sabi niya habang itinuturo ang makitid na daanan sa dulo ng lugar.Sabay-sabay na tumingin ang tatlong bata sa direksiyong itinuro niya. “There’s something important I need to take care of there. Kung gusto ninyong maglaro sa swing, pwede naman, but don’t go too far. Ba

“Sir, sa wakas nahanap na rin ninyo si Madam,” sabi ni Alex na may propesyonal na ngiti. Mabilis na nawala ang pagkagulat sa mukha niya, na para bang agad niyang inayos ang ekspresyon niya. Bahagyang ngumisi si Raoul. Alam na niya ang kalokohan ng lalaking ito. Hindi sa hindi nahanap ni Alex si Jenesis. Sa totoo lang, matagal na nitong alam kung nasaan siya. Sadyang hindi lang nito sinabi kay Raoul kahit alam na nito ang kinaroroonan ng asawa niya.Samantala, kanina pa tahimik si Jenesis. Sa wakas ay tumingin siya sa kanyang asawa, halatang naguguluhan. “Who is he, Kuya?”“He’s the person I trusted to find you until he tracked you down,” malamig na sagot ni Raoul. “Alive or dead.” Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Alex. “Pero nagpabaya siya.”Nanigas ang mukha ni Alex. Napalunok siya bago sumagot. “Sir, I did my best, Sir.”Bahagyang tinaas ni Raoul ang isang kilay. “If you did your best, then you should have found her, right?” Mas lalong naging mabigat ang tono ng boses ni

“Daddy, bakit dinala sa police station sina Lola at Tito Duke?” mahina at naguguluhang tanong ni Rayan. Hindi agad sumagot si Raoul. Abala siya sa pag-iimpake ng mahahalagang gamit. Isa-isa niyang inilalagay sa isang malaking maleta ang mga dokumento at iba pang bagay na kailangan niyang dalhin. Mabigat ang isip niya. Isang malaking desisyon na ang ginawa niya. Ngayong gabi rin, aalis na siya sa mansion. Hindi na niya nakikitang magandang lugar ang mansion ng Rodriguez para lumaki ang mga anak niya. Pagkatapos nilang umalis, sina Iris, Bernice, at Caizer na lamang ang matitira roon. Iyon ay kung hindi rin magdesisyon si Iris na umalis at bumalik sa bahay ng mga magulang niya, o sa bahay na minsang binili ni Duke para sa kanilang pamilya.“Daddy, where are we going?” tanong ni Riven habang lumalapit sa kanyang ama na kasalukuyang binubuksan ang isang safety deposit box. Matalim at mapanuri ang tingin ng bata. “Are we leaving? Lilipat tayo?”Saglit na natigil si Raoul. Lumingon siya

“Enjoy your meal,” bati ni Jenesis nang gabing iyon matapos mailagay sa mesa ang lahat ng pagkain. Mas puno na ngayon ang hapag, at sa unang pagkakataon ay kumpleto na ito sa presensya ng dalawa niyang kambal na anak.“Thank you, Mommy,” masayang sabi ni Rayan habang lumalapad ang ngiti.“You’re welcome, anak,” sagot ni Jenesis na may taos-pusong ngiti.“Thank you, Mom,” sumunod naman si Riven. Mas kalmado ang boses niya, pero ramdam na seryoso siya.“You’re welcome,” malumanay na sagot ni Jenesis. Bahagya niyang itinaas ang kamay at marahang hinaplos ang ulo ng panganay niyang anak. Medyo alangan pa rin ang kilos niya, pero halatang matagal na niyang gustong gawin iyon.Sa kabilang dulo ng mesa, nagsimula nang kumain si Raoul. Nasa kandungan niya si Rheana at matiyaga niya itong sinusubuan. Paminsan-minsan ay natatawa ang bata kapag dumadampi ang kutsara sa labi niya. Nagkatinginan sina Riven at Rayan. Pagkatapos ay sabay silang napatingin kay Raoul at Rheana. Medyo kakaiba sa ka