Semua Bab Web of Lies: Drowning from my Brother-in-law's Touch: Bab 321 - Bab 330

“Kuya, anong kulay ng headband ang isusuot ni Rheana bukas?” Nakatayo si Rheana sa harap ng ama habang hawak ang dalawang headband na bagong bili niya kasama ang kanyang ina. “Pink or red?”Ibinaba ni Raoul ang tingin at maingat na pinagmasdan ang dalawang headband. “Whatever color you choose, it will look good on you, baby. You’ll still look pretty.”Lalong lumapad ang ngiti ni Rheana. “Kaya nga si Kuya pipili ng headband ko…”“Red,” singit ni Rayan mula sa tabi ng kanyang ina. “It’ll look better. Mas maganda.”Lumingon si Rheana sa kanyang kuya bago muling tingnan ang ama, kumikinang ang mga mata. “Red ba, Dadddy?”Bahagyang ngumiti si Raoul. “Yes. Red looks good on you.” Pagkatapos, binuhat niya ang maliit na katawan ng anak at pinaupo ito sa kanyang kandungan. “How was school earlier?”“Super saya po!” masayang sagot ni Rheana. “Marami na akong kaibigan. Mabait silang lahat. Walang nagtutulakan o nang-iinsulto sa akin.”Ngunit unti-unting nawala ang ngiti sa kanyang mukha. K

“What happened, Duke?” tanong ni Jude, paos pa ang boses dahil kakagising lamang niya. Sumulyap sa kanya si Duke bago ibinalik ang cellphone sa bedside table. Pagkatapos, bahagya siyang umayos ng posisyon hanggang sa maging half-sitting, nakasandal ang likod sa headboard ng kama. Bakas sa kanyang mukha ang pag-iisip at tila wala sa sarili ang kanyang mga mata.“The doctor who used to take care of Jenesis’s grandfather,” mahina niyang sabi. “He just called. Sinabi niyang matagal nang namatay ang lolo ni Jenesis bago pa kami nagkaroon ng huling checkup.”Napakunot ang noo ni Jude. “What do you mean?”Mahabang napabuntong-hininga si Duke habang hinihimas ang kanyang mukha. “I mean... I didn’t kill him, Jude. Yung lason na lagi kong sinasabi sa 'yo, yung akala kong na-inject ko pagkatapos umalis ni Kuya Raoul, hindi pala iyon ang naging dahilan ng pagkamatay niya.”Agad na umayos ng upo si Jude. “Wait. So noong araw na nag-check kayo sa patient...”“The patient was already in the fina

Napakunot ang noo ni Raoul. “What do you mean?”“The drug works slowly. It takes several hours before the effects fully take over, and it barely leaves any trace that can easily be detected through a standard medical examination,” paliwanag ni Duke. “Noong pumunta tayo at chineck ang kondisyon niya, nasa final stage na pala si Lolo Noah. He was already dying.”Natahimik si Raoul.“Sa madaling salita,” diretso siyang tiningnan ni Duke, “Lolo Noah was already dead before we could do anything. Neither Mama nor I had anything to do with his death.”Bumagsak ang katahimikan sa loob ng kuwarto. Mahigpit na kumuyom ang mga kamay ni Raoul, habang mabigat ang kanyang paghinga. “So, all this time...” mahina niyang sambit.“There was someone else who had already done something to him before I did,” putol ni Duke. “And they deliberately put us in a position where we could easily be blamed.”Agad na umayos ng upo si Salome. Kitang-kita ang pagkagulat sa kanyang mukha. “Who would have thought

“Lola, bakit niyo sinisigawan si Mommy?” Humakbang si Riven at tumayo mismo sa harap ni Jenesis. Maliit pa ang katawan niya, pero matatag ang kanyang tindig. “Please don’t talk to Mommy like that. Huwag niyo pong pagalitan nang ganoon si Mommy.”“Oo nga, Lola,” dagdag ni Rayan habang lumalapit din at pumuwesto sa tabi ng kanyang kuya. Namumula ang mukha niya sa pagpipigil ng emosyon. “Why are you being mean to Mommy?”Parang sampal kay Salome ang salitang “mean.” Nakatingin pa rin siya nang mabuti sa dalawang apo niyang lalaki, habang unti-unting bumabalik sa isip niya kung paano niya pinalaki at pinrotektahan ang mga ito mula pagkabata. Ngayon, ang mga batang iyon ay nakatayo sa harap niya at ipinagtatanggol ang babaeng, ayon sa kanyang paniniwala, ay umalis at iniwan sila noon.“You’re defending your mother?” matalim na tanong ni Salome. Malamig ang kanyang boses. “Hindi pa ba ninyo naiintindihan kung ano ang ginawa ng Mommy ninyo, Riven? Rayan?”Mula sa kanilang dalawa ay napunt

Dapat ay dumiretso na sa penthouse si Jenesis matapos ihatid ang tatlo niyang anak sa school. Pero ngayong umaga, hindi niya alam kung bakit, parang may ibang lugar na gustong puntahan ng puso niya. Nakatayo siya ngayon sa harap ng puntod ng kanyang lolo. Maalinsangan pa ang hangin ng umaga. Basang-basa ng hamog ang damo sa paligid ng puntod. Bahagyang ngumiti si Jenesis habang nakatingin sa lapidang may pangalan ng taong labis niyang nami-miss.“Lolo, kumusta ka na?” mahina niyang sabi. “Sorry kung ngayon lang nakapunta si Jenesis. At sorry rin dahil mag-isa lang siya.” Dahan-dahan siyang lumuhod at inayos ang ilang tuyong dahon na nalaglag sa ibabaw ng puntod.“Next time, isasama na ni Jenesis yung mga anak. Malalaki na sila ngayon. Five years old na sila. Nag-aaral na silang lahat sa kindergarten. Healthy sila, at ang lalaki na nila. Gwapo at maganda.” Lumambot ang kanyang ngiti.“Ang panganay, Riven Joaquin ang pangalan. Tahimik siya, pero ang mature niya para sa edad niya. Mins