Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 91 - Bab 100

ทุกคนหันหน้ามาสบตากันด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง เมื่อคิดว่าตนเองได้ยินเสียงความคิดของผู้อื่นเฟิ่งเหยียน ‘ข้าพูดนะ พวกเจ้าได้ยินเสียงไหม?’นางส่งกระแสจิตออกไปอย่างไม่มั่นใจ และเมื่อเห็นทุกคนพยักหน้ารับพร้อมกัน นางก็แทบจะยกมือปิดปากด้วยความทึ่ง ‘ได้ยังไงกัน!? นี่เราคุยกันในใจได้ด้วยหรือ?’อิงชิงอวี่ ‘ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ยินเสียงนี้ได้ยังไง? อาไห่ล่ะ รู้หรือไม่?’เสวียนม่อไห่ส่ายหน้า ‘ข้าก็ไม่รู้’เฉินโม่ ‘นี่หมายความว่าพวกเราสามารถคุยกันผ่านทางนี้ได้เลยรึ?’ไป๋จิ่วถิงที่กำลังกระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นกับของเล่นใหม่ ‘แฮ่ แฮ่ แบบนี้ก็ดีสิ ข้าจะได้คุยกับพี่สาวตลอดเวลาเลย!’ห้าชีวิตพากันส่งสายตาเลิ่กลั่กกันไปมา โดยไม่มีใครปริปาก จนลืมว่าตนกำลังอยู่ต่อหน้าอสรพิษร่างยักษ์ลุงงูเขียวของไป๋จิ่วถิงหรี่ตาลง “พวกเจ้าเป็นใบ้กันรึ?”เสียงทุ้มกังวานดุจฟ้าร้องดึงสติทุกคนให้กลับคืนสู่โลกความเป็นจริง งูเขียวมรกตชูคอขึ้นสูง จนเงาทะมึนทาบทับกลุ่มผู้บุก

เฟิ่งเหยียนเริ่มเพ่งปราณรักษาส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างเล็กจิ๋ว ทว่าทันทีที่มวลปราณไหลเข้าสู่เส้นชีพจร หงส์สาวก็ต้องขมวดคิ้วแน่น เมื่อพบว่าภายในกายอสรพิษนั้นเส้นปราณของเขาขาดสะบั้น!แต่ก่อน เวลาที่นางส่งปราณรักษาไปเยียวยาบาดแผล เฟิ่งเหยียนรู้สึกเพียงคลื่นลมอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้ว ทว่ายามนี้ นางกลับรู้สึกถึงสาเหตุอาการบาดเจ็บของอีกฝ่ายด้วย!หรือจะเป็นเพราะปราณที่สูงขึ้น? ก็นับว่ามีโอกาสเป็นไปได้สูง...จิตสำนึกของนางร้องบอกว่าอสรพิษตนนี้กำลังจำศีลและฝึกปราณอย่างดำดิ่ง ทว่าในชั่วอึดใจ เขาดันตื่นจากภวังค์ราวกับว่าถูกรบกวน การฝืนตัวออกจากการฝึกปราณอย่างกะทันหันเช่นนั้น จึงทำให้เส้นปราณของเขาได้รับความเสียหายอย่างหนัก!เหมือนว่าการฝึกปราณของเผ่าเกล็ดทมิฬคือการจำศีล ยิ่งจดจ่อและดำดิ่งมากเท่าใดก็ยิ่งได้ผลดี ปราณยิ่งเลื่อนระดับได้เร็วขึ้นเท่านั้น แต่มันก็มีความเสี่ยงด้วยเช่นกันหากฝืนตัวออกมากลางคันเช่นนี้ ผลของการดำดิ่งย่อมสะท้อนกลับ ดึงปราณที่เคยพุ่งสูงให้กลับลงเหวได้ในพริบตาเช่นกัน!ดูจากเส้นปราณที่เสียหายเหล่านี้แล้ว นางต้องเร่งมือรักษาเขา ก่อนท

เคร้ง! ปัง!ชิงหลุนมองดูวิมานถ้ำอันเคยแสนสงบสุขของตน ที่บัดนี้กลับกลายสภาพแปรเปลี่ยนไปเป็นสนามเด็กเล่นขนาดหย่อมของบรรดาสัตว์อสูรหลากหลายสายพันธุ์ด้วยดวงตาที่พากันวิ่งวุ่นรื้อค้นสิ่งของด้วยดวงตาคู่เรียวเล็กที่แทบจะลุกเป็นไฟด้วยความเดือดดาล ลำตัวยาวเรียวของงูเขียวมรกตสั่นระริกด้วยความขุ่นเคืองจนเกล็ดตั้งชูชันขึ้นมาอย่างน่ากลัว“ข้า... ข้าเปลี่ยนใจแล้ว! พวกเจ้าทั้งหมดจงไสหัวออกไปจากถ้ำของข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ชิงหลุนแผดเสียงตวาดลั่น “ถ้ำอันล้ำค่าของข้าจะพังพินาศก็เพราะความแสบซนของพวกเจ้านี่แหละ!”“โธ่... ท่านชิงหลุน อย่าเพิ่งโมโหไปเลยเจ้าค่ะ” เฟิ่งเหยียนรีบเอื้อมมือบางไปลูบไล้ลงบนแผ่นหลังของงูตัวจ้อยเบา ๆ คล้ายปลอบประโลมสัตว์เลี้ยงที่บ้าน “เด็ก ๆ ก็แค่มีความซุกซน โลดโผนกันไปบ้างตามประสา อะแฮ่ม... แต่แท้จริงแล้วหากลองมองในแง่ดี มันคือสัญญาณว่าพวกเราสามารถปรับตัวเข้าหากันและเข้ากับท่านได้ดีอย่างไรเล่าเจ้าคะ ครื้นเครงเต็มไปด้วยชีวิตชีวาปานนี้”ชิงหลุนที่ยามนี้โดนวาจาลื่นไหลของหงส์สาวจู่โจมจนแทบจะหมดคำพูดคำจา อ้าปากค

เสียงตะโกนปฏิเสธประสานกันดังลั่นจนหินย้อยบนเพดานแทบสะเทือน ทำเอางูเขียวในร่างจ้อยถึงกับชะงักงัน ดวงตามรกตเบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงว่าจะมีอสูรชั้นผู้น้อยกล้าปฏิเสธคำชี้แนะของตนอย่างหน้าตายเช่นนี้“ที่นั่นมืดออกจะตายไป! มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่เงาหางตัวเอง แล้วจะให้ข้าสู้กับเจ้าหมาโง่นี่ได้อย่างไรกัน?” เฉินโม่สะบัดหน้าหนีพลางพ่นลมหายใจอย่างขัดใจเฟิ่งเหยียน ...เฮ้ เฮ้... โม่โม่ เจ้าเป็นแมวนะ เจ้าเป็นสายพันธุ์นักล่าแห่งราตรีมิใช่รึ?“ใช่ ๆ พี่สาวข้าบอกว่าดวงตาคือหน้าต่างของหัวใจ ถ้าหน้าต่างปิด ข้าก็ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสิ” ไป๋จิ่วถิงเสริมทัพด้วยใบหน้าซื่อตาใสเฟิ่งเหยียน ...เฮ้ เฮ้... เสี่ยวจิ่ว เจ้าพูดอะไรของเจ้าน่ะ!?ชิงหลุนนิ่งเงียบไปอึดใจ ลำตัวสีมรกตเริ่มสั่นระริกด้วยความพยายามที่จะสะกดกลั้นโทสะ “พวกเจ้า...”เขาพ่นลมหายใจฟ่อใหญ่ ก่อนจะเปลี่ยนแผนมาใช้เหยื่อล่อแทนการบังคับ “ได้... ในเมื่อคำแนะนำที่ข้าบอกไป มันไม่น่าสนใจพอ งั้นลองฟังข้อเสนอใหม่ดูเป็นอย่างไร?”เขามองไปยังไป๋จิ่วถิง “เ

“ดังนั้น หากพวกเจ้าร่วมกันตั้งใจฝึกปราณแล้วบรรลุสูงขึ้น ย่อมต้องส่งเสริมให้ก้าวสู่ปราณตะวันด้วยกันได้อย่างง่ายดายแน่ ๆ ” ชิงหลุนพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย “เอาเถอะ! สามีของเจ้าก็ล้วนไปฝึกปราณกันหมดแล้ว”ดวงตามรกตเรียวแคบกวาดมองไปทั่วถ้ำ จากเดิมที่เคยเห็นสนามเด็กเล่นเมื่อคืน ยามนี้กลับกลายเป็นสำนักฝึกปราณไปเสียแล้ว ไม่ว่าจะผาสูงหลังถ้ำ สระน้ำกลางถ้ำ หรือแม้แต่ซอกหลืบที่มืดที่สุดก็ตาม“ทีนี้ก็ตาเจ้า” ชิงหลุนชูคอสบตากับเฟิ่งเหยียนที่มองก้มลงมา “เพราะแก่นแท้การฝึกปราณของเจ้าคือการให้ คือการรักษา เป็นการช่วยจัดระเบียบโครงสร้างปราณที่พังทลายของผู้อื่น ดังนั้น ยิ่งเจ้ารักษาแผลที่ซับซ้อน ปราณของเจ้าก็ยิ่งถูกขัดเกลาให้ละเอียดและทรงพลังมากยิ่งขึ้น”“ในยามนี้ เจ้าก็จงส่งปราณมารักษาเส้นปราณในตัวของข้าซะ” เจ้างูเขียวสั่งเสียงเจื้อยแจ้ว แล้วเลื้อยหมุนตัวหันหลังให้ เฟิ่งเหยียนก็ยกมือส่งปราณรักษาให้เขาตามที่สั่งอย่างว่าง่าย“เจ้าคงสัมผัสได้ถึงเส้นปราณที่ขาดสะบั้นของข้าแล้วสินะ เพราะเส้นปราณที่ขาดชำรุด ทำให้การ