Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 71 – Kapitel 80

ล้อรถม้าคันหรูบดเบียดไปตามเส้นทางจากเผ่ากรงเล็บมุ่งหน้าสู่ทิศใต้ เพื่อเข้าสู่เขตแดนของเผ่าอาชา เจ้าแห่งทุ่งกว้าง... ที่ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งวันบรรยากาศภายในรถม้าคันเขื่องดูแปลกตาไปกว่าทุกวัน เมื่อสมาชิกที่เคยมีเพียงสี่ตน บัดนี้กลับเพิ่มมาเป็นห้าชีวิตที่ดูจะเบียดเสียดกันทั้งพื้นที่และอารมณ์ความรู้สึกเสวียนม่อไห่ยังคงรักษามาดบัณฑิตผู้คงแก่เรียน เขานั่งตัวตรงหลังพิงผนังรถม้า สองมือประคองตำราปลุกสายเลือดโบราณเล่มเก่าขึ้นมาอ่าน พลางทำความเข้าใจ ก่อนที่จะเรียบเรียงออกมาใหม่ด้วยลายเส้นอย่างตั้งใจ ราวกับเสียงกุกกักของล้อรถไม่มีผลต่อสมาธิของเต่าหนุ่มแม้แต่น้อยส่วนที่พื้นรถม้าฝั่งหนึ่ง ไป๋จิ่วถิงนอนแหมะพลิกตัวหนีไปอีกทางสะบัดหางใส่สิ่งมีชีวิตสีส้มที่มันยังไม่ค่อยวางใจนัก หลังจากที่กัดกับเฉินโม่ไปแล้วสองยก... ยกแรกคือตอนที่เสวียนม่อไห่แจกของว่าง และอีกยกคืออาหารกลางวัน...หลังจากอิ่มท้อง เจ้าหมาน้อยก็หลับตาพริ้ม แต่หูยังคอยกระดิกฟังทุกความเคลื่อนไหวของคู่อริทางสายเลือดทว่าผู้ที่ดูสงบนิ่งแต่ในใจรัวเป็นกลองรบมากที่สุดเห็นจะเป็นเฉินโม่ อดีตขโมยหนุ่ม ที่บ

สภาพบ้านเมือง ณ ดินแดนแห่งนี้นับว่าแตกต่างจากความหรูหราอึกทึกของเผ่าก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง ที่นี่แทบจะไร้ร่องรอยหรือเงาของคนต่างเผ่าพันธุ์อาคารบ้านเรือนรวมถึงร้านค้าส่วนใหญ่ที่ตั้งเรียงรายล้วนถูกก่อร่างสร้างขึ้นมาจากไม้ซุงหนาหนัก ท่อนไม้ซุงขนาดใหญ่โตหนาหนักดูมั่นคงแข็งแรงทนทาน ทรงหลังคาถูกมุงด้วยฟางข้าวสาลีหนาแน่นหลายชั้น เพื่อกันแดดกันฝนแบบเรียบง่าย ไม่มีการประดับประดาตกแต่งด้วยอัญมณีหรือแพรพรรณล้ำค่าบรรดาร้านรวงสองข้างทางเดินที่ทอดตัวยาวสุดสายตา หากมิใช่ร้านรวงที่เปิดร้านขายพืชพรรณธัญพืชและเมล็ดข้าวสาลีแห้งปึกใหญ่ ก็มักจะเป็นโรงตีเหล็กของช่างตีดาบยอดฝีมือที่คอยส่งเสียงค้อนเหล็กกล้ากระทบเข้ากับทั่งรองรับดังกังวานเป็นจังหวะจะโคนหนักแน่น เคร้ง! เคร้ง! ลอยมาตามลมเป็นระยะ ๆสอดประสานเข้ากับเสียงร้องตะโกนก้องทักทายปราศรัยอย่างจริงใจ เต็มไปด้วยไมตรีจิตอันอบอุ่นแบบฉบับชาวบ้านชนบทผู้นิยมความเรียบง่าย จริงใจ และไร้ซึ่งจริตมารยาปรุงแต่งใด ๆ ทั้งสิ้นลุงหม่าพารถม้าคันเขื่องเลี้ยวเข้าสู่ลานดินกว้างหน้าอาคารไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านเด่นเป็นสง่าอยู่กลางย่านชุมช

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสีทองฉาบไล้ไปทั่วทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ของเผ่าอาชา ลมพัดเอากลิ่นหอมสะอาดของยอดหญ้าและไอดินมาชวนให้สดชื่น รถม้าลากด้วยม้าศึกขนสีนิลสี่ตัวมาจอดรอรับพวกนางถึงหน้าเรือนเฉ่าอวิ๋นมู่ซั่วก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มละไม แต่แฝงความภาคภูมิใจในแววตา “เช้าที่อากาศปลอดโปร่งเช่นนี้ ข้าจะพาทุกท่านไปชมลานประลองหั่วถี!”เฟิ่งเหยียนเลิกคิ้วด้วยความสนใจ ...ลานประลองหั่วถี?มู่ซั่วยังไม่กล่าวอธิบายสิ่งใด ก็ได้เชื้อเชิญทุกตนให้ขึ้นรถม้าตรงไปยังที่แห่งนั้น เมื่อรถม้าหยุดลง สิ่งแรกที่ปะทะโสตประสาทไม่ใช่ความร้อนจากเปลวแดด แต่เป็นมวลพลังงานที่พลุ่งพล่าน จนอากาศรอบด้านดูสั่นไหวและร้อนระอุด้วยกลิ่นไอปราณของเหล่าอาชานับร้อยที่กำลังควบตะบึง แรงสั่นสะเทือนจากกีบเท้าที่กระทบพื้นดินดังรัวดุจเสียงกลองศึกที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบให้ตื่นตัวนี่มันสนามม้านี่! เฟิ่งเหยียนร้องด้วยความตื่นตาตื่นใจ!ก็จริง! ในโลกสัตว์อสูรแบบนี้ ที่เผ่าอาชาก็ต้องมีสนามแข่งม้าสิ!ในระหว่างที่เฟิ่งเหยียนก้าวลงจากรถม้าด้วยความตื่นตะลึง ตามมาด้วยตนอื่น ๆ ไป๋จิ่วถิงที่เคยร่าเริงก

แสงตะวันที่เคยเจิดจ้าในลานประลองหั่วถีเริ่มคล้อยต่ำลง เปลี่ยนผืนฟ้าให้กลายเป็นสีเหลืองทองหม่นสลับม่วงคราม บรรยากาศแห่งความพลุ่งพล่านในสนามม้าค่อย ๆ มอดดับลงทิ้งไว้เพียงรอยเกือกม้าบนผืนทรายมู่ซั่วทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดี ด้วยการนำขบวนกลับสู่เรือนเฉ่าอวิ๋นอย่างเป็นระเบียบ แสงตะเกียงน้ำมันสลัวเริ่มถูกจุดขึ้นตามทางเดินไม้ สร้างบรรยากาศที่สงบเงียบซุกซบในอกของธรรมชาติอย่างแท้จริงเมื่อกลับมาถึงโถงรับรอง มู่ซั่วจึงเชิญทุกคนร่วมโต๊ะอาหารอีกครั้ง ทว่าไป๋จิ่วถิงที่ยังคงขดตัวสั่นอยู่ในอ้อมกอดของอิงชิงอวี่ มันซุกจมูกลงกับสาบเสื้อของอินทรีหนุ่มไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาใคร เฟิ่งเหยียนเห็นท่าไม่ดีจึงหันไปเอ่ยกับมู่ซั่วด้วยน้ำเสียงเกรงใจ“ท่านหัวหน้าเผ่า... ข้าต้องขออภัยที่ดูเหมือนสามีของข้าจะยังพักผ่อนไม่เพียงพอ” นางปั้นหน้ายิ้มบาง ๆ อย่างนุ่มนวล “ข้าขอรบกวนท่านช่วยจัดแบ่งอาหารไปให้เขาและเจ้าแมวที่รออยู่ในห้องพักได้หรือไม่?”มู่ซั่วพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มอย่างเข้าใจ “ท่านเฟิ่งเหยียน อย่าได้เกรงใจไปเลย ประเดี๋ยว ข้าจะสั่งให้บ่าวรับใช้จัดหาอาหารร

สิ้นเสียงตะโกนอย่างเสียขวัญของลุงหม่า รถม้าก็กระชากตัวอย่างรุนแรงจนทุกคนเสียหลัก ลุงหม่าร้องลั่น ก่อนจะอาศัยจังหวะชุลมุนสลัดบังเหียนแล้ววิ่งหนีเตลิดเข้าหาพงหญ้าทึบทิ้งให้ผู้โดยสารทั้งห้าต้องเผชิญกับเงาทมิฬที่ทะยานมาจากหน้าผาสูงชัน เสียงฝีเท้าสัตว์นับสิบโอบล้อมรถม้าไว้ทุกทิศทางดุจฝูงหมาป่าที่เจอเหยื่ออันโอชะกลุ่มโจรลึกลับในชุดดำมิดชิดโพกผ้าคลุมหัว อำพรางหูและใบหน้าจนมองไม่ออกว่าเป็นเผ่าพันธุ์ใด พวกมันดูเพรียวบางคล้ายเผ่าปักษา แต่กลับมีความดุดันอาวุธครบมือ“หากไม่อยากตาย! ก็จงส่งของล้ำค่ามาให้หมด!” เสียงตะโกนกร้าวแหบพร่าดังขึ้นจากหัวหน้าโจรที่ก้าวเข้ามาประชิดภายในรถม้า ลมหายใจของทุกตนหอบกระชั้น เมื่อตระหนักได้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด!อิงชิงอวี่ลุกพรึบขึ้นเป็นคนแรก แววตาคมกริบของเขาวาวโรจน์ด้วยจิตสังหาร“อาเหยียน อยู่ในนี้ อย่าพึ่งออกไป!” เขาหันไปสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ปลุกขวัญที่กำลังเตลิดของทุกตน ก่อนจะหันไปหาเสวียนม่อไห่ “อาไห่ อาวุธ!”เสวียนม่อไห่ไม่รอช้า สะบัดมือเรียกอาวุ