All Chapters of องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Chapter 81 - Chapter 90

ในโลกสัตว์อสูรแห่งนี้ สายพันธุ์เป็นต้นทุนชีวิต สีขนเป็นเพียงจุดเริ่มต้น แต่ปราณคือตัวตัดสินความอยู่รอดบนโลกใบนี้ มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นจึงจะอยู่รอด และมีอำนาจในการตัดสินชี้เป็นตายให้แก่ผู้อื่น!ปราณถูกแบ่งออกเป็นสามระดับ คือ ปราณดาราจำแนกอีกห้าขั้น ปราณจันทราจำแนกอีกสามขั้น และปราณตะวันที่มีเพียงขั้นเดียวคือสายเลือดโบราณ!บุคคลทั่วไปมักจะอยู่ที่ปราณระดับสามดาว หากชาติตระกูลมั่งมี สามารถส่งเสริมทรัพยากรดี ๆ ให้แก่บุตรหลานได้ ก็สามารถทะยานไปแตะปราณสี่ดาวและห้าดาวได้ไม่ยากส่วนการจะบรรลุจากปราณห้าดาวไปถึงปราณจันทราขั้นต้นนั้น จำเป็นต้องใช้วัตถุธาตุจำนวนมาก เพื่อดูดซับปราณบริสุทธิ์ แล้วเลื่อนระดับตนเองขึ้นไปในอดีต การเลื่อนระดับจากปราณดาราสู่ปราณจันทรานับว่าเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายเลย บางตนถึงกับติดอยู่ที่คอขวดตรงนี้จนสิ้นอายุขัย เพราะปราณจันทราต้องอาศัยทั้งสายเลือด ทรัพยากร ความพยายาม และ... โชคชะตา!แต่ทว่า เมื่อเวลาผ่านไป สัตว์อสูรได้มีการพัฒนาการ ใช้การฝึกปราณคู่ด้วยการครองคู่กัน ผลักดันให้ทายาทมีปราณแต่กำเนิดที่สูงขึ้นเรื่อย ๆ โดยเฉพาะการ

หลังคำสงสัยของเฟิ่งเหยียน อิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ และเฉินโม่ก็เหลือบมองบาดแผลของเสวียนม่อไห่และเฉินโม่ที่ยังคงมีเลือดซึมออกมาอิงชิงอวี่มีแผลฉกรรจ์ที่สุดที่กลางหลัง ปีกใหญ่ที่ถูกฉีกกระชากทิ้งรอยแผลเหวอะหวะจนเห็นถึงกล้ามเนื้อที่ถูกฟันทะลุ ส่วนไป๋จิ่วถิงนั้น หนักหนาไม่แพ้กัน ขาหลังของมันถูกดาบวงเดือนฟันเข้าลึกจนเกือบถึงกระดูก เลือดไหลนองพื้นถ้ำจนน่าใจหายขณะที่เสวียนม่อไห่มีแผลถูกแทงที่ไหล่ซ้ายจากด้านหลัง รวมถึงแผ่นหลัง และเฉินโม่มีแผลยาวที่เอวและแผ่นหลังที่ถูกฟัน แม้จะดูน่าสยดสยอง แต่หากเทียบกับอินทรีหนุ่มและเจ้าหมาที่รับศึกหนักในฐานะหน่วยจู่โจมแล้ว ก็นับว่ายังเบากว่าอยู่หลายส่วนเฟิ่งเหยียนนั่งคุกเข่าลงกลางวง ลมหายใจของนางหอบถี่จากการฝืนใช้ปราณเกินขีดจำกัด หลังจากเสร็จสิ้นการรักษาไปอีกหนึ่งรอบ“เอ๊ะ!... แผลข้าหายไปหมดแล้ว! พี่สาวสุดยอด!” ไป๋จิ่วถิงร้องลั่นพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน ขาหลังที่เคยเหวอะหวะบัดนี้เหลือเพียงรอยแผลเป็นจาง ๆ ที่มีเพียงอาการตึงรั้งเล็กน้อยเท่านั้น เช่นเดียวกับอิงชิงอวี่ที่แผ่นหลังอันเหวอะหวะกลับสมานกันสนิทราว

อิงชิงอวี่ครุ่นคิดอย่างซ้ำไปซ้ำมา คาดเดาว่าการบรรลุเข้าสู่ปราณจันทราขั้นต้นของพวกเขาเมื่อครู่น่าจะมาจากประสบการณ์การต่อสู้กับโจรร้ายที่รีดเร้นพลังออกมาจนหมดทุกหยาดหยด รวมถึงการทำพันธสัญญาอวี่อินร่วมกับเฟิ่งเหยียน จึงผลักดันให้ปราณห้าดาวทะลุคอขวดที่อุดกั้นมานานของเขา... เขาเข้าใจของเสวียนม่อไห่... เขาก็เข้าใจแต่ของไป๋จิ่วถิงและของเฉินโม่ เขาไม่เข้าใจ!เจ้าหมานั้นจะมีปราณที่ก้าวกระโดดแบบนี้ได้อย่างไร!? วัน ๆ เอาแต่กิน นอน แล้วก็ป่วน เหตุใดปราณจึงได้พุ่งทะยานขนาดนี้ ราวกับว่านี่เป็นปราณที่แท้จริงของเขา?แล้วยังเจ้าแมวส้มนั่นอีก... เพิ่งออกจากเผ่ากรงเล็บได้ไม่นาน จากปราณสามดาวก็บรรลุปราณจันทราขั้นต้นเหมือนพวกเขาได้เลยหรือ?เจ้าหมาแมวสองตัวนี้ จะบรรลุปราณกันไวเกินไปแล้ว!ดวงตาคู่คมกริบทอดมองร่างหมาแมวที่ตั้งท่าโก่งตัวขู่ฟ่อกันอยู่กลางถ้ำด้วยแววตาฉงนหรือว่าการทะเลาะกันแบบนี้จะเป็นอีกวิธีหนึ่งในการฝึกปราณ?มือเรียวของเฟิ่งเหยียนแทรกเข้ามากลางวงล้อม ผลักหน้าเสี่ยวจิ่วและโม่โม่ให้แยกจากกัน ดวงตาของอิงชิงอวี่จึงเลื่อนมองตามมือ

พอพูดถึงงูตัวนั้น หัวใจของแต่ละคนก็เต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวในพริบตานั้นยังเกาะกินหัวใจ พวกเขาเข้าใจความแตกต่างระหว่างระดับปราณได้อย่างชัดเจนก็ตอนนี้!แม้จะยังไม่ได้ลงมือสู้ แต่กลิ่นอายของปราณที่แผ่ออกมาก็ทำให้พวกเขารู้ได้ทันทีว่าสู้ไม่ได้!ในพริบตาที่สบกับดวงตาสีมรกตที่เรียวแคบนั้น พวกเขาก็รู้สึกเหมือนเป็นเหยื่อตัวจ้อย ทั้งนก เต่า แมว และหมาที่วางเรียงรายอยู่บนจานอาหารให้งูใหญ่เลือกฉกกินตามปรารถนา“ใช่... โชคดีจริง ๆ ที่เขาโผล่มาช่วยเรา” เฟิ่งเหยียนบอกเสียงเบา“คุณหนูมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาออกมาช่วยเรา?” เสวียนม่อไห่ถามอย่างสงสัย “ในตอนที่เขาโผล่ออกมา ไม่เพียงแต่พวกเรา แต่พวกโจรร้ายก็หยุดชะงักไปด้วยเช่นกัน คุณหนูมั่นใจที่จะลงมือได้อย่างไรว่าเขาจะไม่เข้าข้างโจรพวกนั้น”ในระหว่างที่พวกเขาทั้งหมดพากันตะลึงงันที่เห็นเจ้าแห่งอสรพิษตัวมหึมาโผล่ออกมา แถมยังมีปราณจันทราขั้นกลางอีกด้วย! มีเพียงเฟิ่งเหยียนเท่านั้นที่ได้สติ ปราณรักษาที่เคยขาดห้วงกลับถูกส่งต่อมารักษาบาดแผลให้พวกเขาจนได้สติ แล้วหันไปโต้กลับพวกโจรร้ายนั้น

แสงรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามาในถ้ำเป็นสัญญาณการเริ่มต้นวันใหม่ บรรยากาศสดใสไร้ร่องรอยการต่อสู้เมื่อวาน อาหารเช้าถูกจัดการจนพุงกางกันไปเรียบร้อยก่อนที่แผนการเดินทางครั้งใหม่จะเริ่มขึ้น เนื่องจากรถม้าพังยับเยิน เสวียนม่อไห่จึงหยิบผ้าผืนหนาและแผ่นไม้มาวางราบกับพื้น เพื่อสร้างกระเช้าจำเป็นให้กับสมาชิกขนาดพกพาทั้งสี่ได้นั่งเฟิ่งเหยียน ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ และเฉินโม่หดกายกลับเป็นสัตว์อสูรตัวน้อย ๆ กระโจนเข้าไปในห่อผ้านั้นอย่างรู้ความ อิงชิงอวี่เดินเข้ามาผูกเงื่อนผ้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะก้มสำรวจผู้โดยสารแต่ละตน“ข้าจะพาทุกคนข้ามหุบเขานี้เอง พวกเจ้าก็นั่งกันให้ดี ๆ หากวุ่นวายหรือกัดกัน ข้าจะโยนพวกเจ้าลงไป เข้าใจหรือไม่?” ประโยคหลัง เขาย้ำเตือนกับสองคู่กัดพริบตานั้น เขาก็สยายปีกกว้าง คืนร่างเป็นอินทรีตัวมหึมา เฟิ่งเหยียนเงยหน้ามองผ่านห่อผ้าออกไปด้วยแววตาที่ฉงน ด้วยแต่เดิม อิงชิงอวี่เป็นอินทรีขนสีคราม ทว่า ยามนี้ ขนบางส่วนของอาอวี่กลับแซมไปด้วยขนสีทอง และปีกของเขาดูจะกว้างใหญ่กว่าเดิมมากนัก!เสวียนม่อไห่เห็นแววตาประหลาดใจของเฟิ่งเหยียน ก็ยกมุมป