Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 231 - Bab 239

เรือนร่างบางบิดเร่าไปมา ทว่าสองขาเรียวกลับไม่อาจหลบหลีกหนีไปไหนได้เลย ด้วยถูกหางของเขารัดรึงไว้แน่น แก้มก้นของนางเสียดสีไปกับด้ามหยกส่วนตัวของอาจารย์ที่แข็งขึงชูชันอยู่ด้านหลัง“ให้อาจารย์ได้ช่วยเจ้าเถิด...” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบกระเส่าชิดริมหู ก่อนที่ดวงตาหงส์จะเบิกกว้าง เมื่อรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างเรียวเล็กที่ค่อย ๆ แทรกผ่านเข้ามาในแกนกายสาวของนาง ทั้งที่ด้านหยกของอาจารย์ยังคงทิ่มแทงแก้มก้นของนางอยู่อย่างนั้น!“อะ... อาจารย์! อุ๊บ!” เฟิ่งเหยียนร้องด้วยความตกใจและสงสัย ครั้นเอี้ยวหน้ากลับไปหาอาจารย์ ชายหนุ่มกลับโน้มตัวลงมาปิดปากนางแนบแน่น ปลายลิ้นสอดแทรกเข้าไปทักทาย ดูดกลืนเสียงหวาน ๆ ของนางลงคอจนหมดอ๊ะ... อา... อาจารย์ใช้อะไร... อึก... อือ....สมองของเฟิ่งเหยียนครุ่นคิดท่ามกลางความมึนเมาจากรสจุมพิต นางยันศอกขึ้นจากแท่นหยก เงยหน้ารับจูบของชิงหลุนอย่างร้อนแรง กลางหว่างขายังถูกบังคับให้อ้าออกด้วยช่วงลำตัวที่มีเกล็ดเนียนละเอียดสอดรัดเอาไว้แท่งหยกของอาจารย์ก็ยังถูไถอยู่ที่ก้นของเราอยู่เลย... ขาก็ถูกล็อกด้วยหางของอาจารย์...

หลังจากผ่านพ้นค่ำคืนแรกอันแสนหักโหมและรุนแรงในการเคี่ยวกรำปราณคู่ร่วมกับสามีตามพฤตินัยรายแรกไปแล้ว แผนการถอนคำสาปร้ายของเฟิ่งเหยียนก็ถูกยกระดับขึ้นเป็นวาระแห่งชาติของเหล่าสามีทั้งห้าอย่างเร่งด่วนด้วยเมื่อมีสามีตนแรกแล้ว สี่ตนที่เหลือก็พลันยื้อแย่งตำแหน่งในคืนที่สอง สาม สี่ และห้ากันพัลวัน ต่างให้เหตุผลการเรียงลำดับอวี่อิน ระดับความลึกซึ้งของปราณตะวันที่สูงกว่า จนกระทั่งเกือบจะมีการวางมวยแย่งตำแหน่งกันสุดท้าย เฟิ่งเหยียนจึงได้ตัดสินใจให้อีกสี่ตนจับสลากไม้สั้นไม้ยาวเรียงตามลำดับ สลับหมุนเวียนจัดเวรกันครบทุกตน แม้จะมีขัดใจบ้าง แต่ทุกอย่างก็อยู่ที่ดวง ดังนั้น สงครามสามีแย่งคืนเข้าหอจึงได้จบลงซึ่งในระหว่างกระบวนการถอนคำสาปร้ายที่ดำเนินไปอย่างเข้มข้นนั้น ผู้อาวุโสกู่อวิ๋นจากเผ่าอาชาก็ได้กำชับเอาไว้แต่แรกเริ่มแล้วว่า“ตราบใดที่ปราณหยางของเทพกิเลนยังถูกรีดเร้นไม่หมดสิ้น ร่างกายของท่านประมุขก็จะยังไม่สามารถตั้งครรภ์ได้”เมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็วดั่งสายน้ำไหล จนกระทั่งครบกำหนดเวลาสามปีเต็ม...ผู้อาวุโสกู่อวิ๋นกลับมาตรวจสอบคำสาป

เมื่อเห็นชัด ๆ กับตาแล้วว่าไข่ฟองแรกคือลูกหงส์บริสุทธิ์ เหล่าสามีที่ยืนลุ้นจนตัวโก่งอยู่ด้านหลังก็พากันถอนหายใจยาว บ้างก็ยินดี บ้างก็แอบเสียดายลึก ๆ ก่อนที่ความสนใจของบรรพชนทั้งห้าจะแปรเปลี่ยนไปจ้องมองอีกห้าฟองที่ยังคงนิ่งสนิทมหากาพย์แห่งการคาดเดาและขัดขากันเองระหว่างสามีจึงเปิดฉากขึ้นทันที!อิงชิงอวี่ “เหอะ... ฟองแรกเป็นหงส์ก็ถูกครรลองแล้ว ทว่าฟองถัดไปในอีกสองวันข้างหน้า... ปราณของข้าคอยตรวจสอบอุณหภูมิอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน มันเริ่มสั่นไหวแล้ว บุตรคนรองย่อมต้องเป็นพญาอินทรีทองผู้เกรียงไกรอย่างแน่นอน!”ไป๋จิ่วถิง “เจ้าเอาอะไรมามั่นใจ? พี่ชายนก ข้าขยันมาเช็ดทำความสะอาดเปลือกไข่ฟองที่สามทุกเช้าค่ำ กลิ่นของข้าซึมลึกเข้าไปขนาดนั้น วันมะรืนนี้ ต้องเป็นหมาเก้าหางตัวน้อยขนฟูสิถึงจะถูก!”เสวียนม่อไห่ “ข้าโคจรปราณปกป้องรอบโรงฟักแห่งนี้ ความเย็นของปราณวารีของข้าซึมซับเข้าไปในไข่ฟองที่สี่มากที่สุด... ลูกเต่าดำย่อมกำเนิดในวันถัดไปอย่างไร้ข้อกังขา”เฉินโม่ “พวกเจ้าทั้งสามตนหยุดเพ้อเจ้อ... ลูกของข้าต่างหากที่จะฟักออกมาราย

วันเวลาหมุนผ่านไปราวกระแสน้ำหลาก จากลูกสัตว์ตัวน้อยในวันนั้น เติบใหญ่กลายเป็นยอดสัตว์อสูรและผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าเผ่าที่น่าเกรงขามในวันนี้หลังจากวันนั้นที่อิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนต่างแยกย้ายพาบุตรชายกลับเผ่า เพื่อฝึกปราณตามแบบฉบับของเผ่า รวมถึงการเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าอย่างเป็นทางการด้วยปราณตะวันที่พวกเขาครอบครองอยู่สำหรับอิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ และชิงหลุนนั้น นับว่าเป็นการดำรงตำแหน่งหัวหน้าเผ่าอย่างราบรื่น เนื่องจากอิงชิงอวี่รับตำแหน่งต่อจากบิดา ไป๋จิ่วถิงที่เป็นหลานชายของผู้อาวุโสไป๋ สายเลือดของตระกูลไป๋ สายพันธุ์วายุเหมันต์เพียงหนึ่งเดียว เหลี่ยวกังย่อมยินดียกตำแหน่งให้อย่างเต็มใจส่วนเสวียนม่อไห่ เสวียนอู่แห่งตระกูลเสวียน ไม่ว่าจะเป็นปราณตะวันหรือทรัพย์สินอันมั่งคั่งของตระกูล ล้วนแต่สมมงกับตำแหน่งหัวหน้าเผ่าทั้งสิ้น สุ่ยตงเฉิงจึงส่งต่อให้อย่างไร้ปัญหา โดยเฉพาะชิงหลุนที่ท่านลุงหลงชางเฉินแทบอยากจะยกทั้งเผ่ามาประเคนให้ ครั้นเห็นชิงหลุนตอบรับสักที เขาก็ร้องไห้ดีใจไปสามวันสามคืนจนดวงตาแดงช้ำแต่คนที่มีปัญหามาก

“ท่านแม่จะไม่เข้าไปห้ามท่านพ่อและน้อง ๆ หน่อยเหรอเจ้าคะ?”เฟิ่งเหยียนมองดูภาพความวุ่นวายและอบอุ่นตรงหน้า นัยน์ตาสีทองส่องประกายระยิบระยับ แม้ในยามนี้ พวกเขาทุกคนจะเติบใหญ่เป็นถึงหัวหน้าเผ่าผู้ค้ำจุนใต้หล้า ทว่ายามเมื่ออยู่ต่อหน้านาง บุรุษทั้งสิบตนนี้กลับยังคงเป็นเพียงสามีขี้ดื้อและบุตรชายตัวแสบดังเดิมไม่เคยเปลี่ยนหงส์สาวหัวเราะแผ่วเบา เสียงกังวานใสปานกระดิ่งสวรรค์สะท้อนกลบเสียงเกลียวคลื่น “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวพวกเขาเหนื่อยก็คงจะหยุดกันเอง”นางพูดพลางลุกขึ้นยืน สองปีกสีทองอร่ามสยายกางออกกว้าง เป็นสัญญาณว่านางกำลังจะโผบิน“ท่านแม่จะไปไหนหรือเจ้าคะ?” เฟิ่งจินร้องถามด้วยความตกใจ ด้วยช่วงเวลานี้ยังเป็นช่วงที่ท่านแม่จะพำนักอยู่ที่เผ่าครีบวารีอีกครึ่งเดือน ก่อนที่จะสลับหมุนเวียนไปพำนักที่เผ่าอื่นต่อเฟิ่งเหยียนคลี่ยิ้มละมุน นัยน์ตาสีทองทอประกายลึกซึ้งยามทอดมองทิวทัศน์ขอบฟ้าไกลที่เต็มไปด้วยหมู่เมฆ แสงอาทิตย์ยามอัสดงสะท้อนกับขนนกสีทองอร่ามบนปีกคู่โตที่สยายออกกว้างจนเกิดเป็นรัศมีเรืองรองนางหันกลับมามองบุตรสาวคนโตที่ก้าวขึ้นมารับภาระอันหนักอึ้งต่อจากนางด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและความภาคภูม