Todos os capítulos de องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Capítulo 101 - Capítulo 110

วันเวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เป็นหนึ่งเดือนที่มีบางตนลิงโลด ในขณะที่อีกหลายตนถูกเคี่ยวกรำจนเฉียบคม ไอปราณที่เคยฟุ้งซ่านบัดนี้ถูกบีบอัดจนควบแน่นเข้มข้น จนบรรลุปราณจันทราขั้นกลางตามกันมาติด ๆอิงชิงอวี่มีแววตาคมปลาบดุจกระบี่ที่เพิ่งลับใหม่ ปีกกว้างยาวออกไปอีกหลายฉื่อ ขนสีทองแซมขนสีครามมากขึ้นเรื่อย ๆ โครงปีกปรากฏแสงสะท้อนแวววาวของเพชรจนสะดุดตาเสวียนม่อไห่ดูสุขุมลุ่มลึกดุจก้นเหวสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง รูปร่างบึกบึนแผ่กลิ่นไอบริสุทธิ์ของปราณธรรมชาติ อักขระโบราณเข้มขึ้นจนสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนส่วนไป๋จิ่วถิงและเฉินโม่นั้น... แม้จะมีรอยแผลเป็นประดับกายเพิ่มขึ้น แต่ประสาทสัมผัสกลับฉับไวชนิดที่ว่าเพียงใบไม้ไหวก็รับรู้ถึงเจตนาเจ้าเสี่ยวจิ่วยังคงชอบที่จะอยู่ในร่างของเจ้าหมาน้อย เพื่อที่จะได้คลอเคลียกับพี่สาวได้อย่างถนัด จากเดิมที่มีเพียงสี่หางกลับเพิ่มขึ้นมาเป็นหกหางแล้วส่วนเฉินโม่เอง ครั้นเห็นคู่อริถูไถไปตามตักของนายหญิง มันจึงเดินเข้าไปทิ้งกายในตักของนางอวดพุงลายปลาเผา พร้อมทั้งลายพาดกลอนที่เข้มขึ้นเรื่อย ๆในขณะที่เจ้าของถ้ำอย่างชิงหลุนเอง แม้ว่

“พึมพำอะไรของเจ้าน่ะ? แม่นาง หรือกำลังร่ายมนตร์เรียกหาความกล้าอยู่?” เฮยจิ้นแค่นหัวเราะพลางสาวเท้าเข้ามาจนเกือบชิด แววตาจ้องมองริมฝีปากของเฟิ่งเหยียนอย่างหยาบโลน“ผิวพรรณเจ้าละเอียดลออเช่นนี้ จะไปทนตรากตรำกับพวกสหายหน้าโง่ทำไม มาเป็นอนุของพี่ชาย... แล้วข้าจะสั่งสอนให้เจ้ารู้ว่าความสำราญที่แท้จริงของเผ่าเกล็ดทมิฬน่ะ มันเร่าร้อนเพียงใด!”ด้วยเสียงบ่นพึมพำแผ่วเบาของชิงหลุน จึงทำให้เฮยจิ้นเข้าใจว่าเป็นเสียงของเฟิ่งเหยียนแทน“หุบปากพล่อย ๆ ของเจ้าเสีย!” อิงชิงอวี่ตะโกนก้อง สัญชาตญาณนกหวงคู่ของอินทรีหนุ่มเดือดพล่าน เขาพุ่งทะยานเป็นคนแรกด้วยปราณแหลมคมดุจใบมีด พุ่งกรงเล็บอาบปราณใส่กลางหลังเฮยจิ้น ทว่าเขาเพียงจับระดับความสั่นสะเทือน เอียงกายหลบอย่างนุ่มนวลราวกับไร้กระดูก ก่อนจะใช้ฝ่ามือซัดปราณเข้าใส่กลางท้องของอิงชิงอวี่เต่าอสูรคำรามลั่น พุ่งหมัดหนักหน่วงหวังจะซัดเข้าที่ชายโครงของเฮยจิ้น เขาไม่แม้แต่จะหันมอง เพียงตวัดแขนเสื้อเบา ๆ กระแสปราณม้วนตัวเป็นเกลียวซัดร่างยักษ์นั้นจนกระเด็นไปชนกำแพงหินจนกระอักเลือดออกมากองโตในขณ

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!” ท่านลุงของชิงหลุนหัวเราะลั่นอย่างไม่ถือสาหาความกับวาจาเผ็ดร้อนของหลานชาย “หากเจ้ายินยอมเป็นหัวหน้าเผ่าซะที ข้าก็ยอมร้องไห้ยินดีจนตาบอด!”ชิงหลุนถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่เป็น...”“หลุนหลุนเอ๊ย! ในคราวแรกที่เจ้าไม่ยอมเป็น พวกเราก็ตามใจเจ้า ยอมให้หลานชายของเจ้าอย่างหลงจื่อเชียนเป็นไป แล้วนี่เขาก็ยังต้องเดินทางไปแต่งงานกับองค์หญิงเผ่าหงส์แทนเจ้าอีก”เฟิ่งเหยียนและอิงชิงอวี่ที่หันหน้าไปสบตากันในทันที “!!!”เฟิ่งเหยียน ‘ไปแต่งงานกับองค์หญิงเผ่าหงส์!’อิงชิงอวี่ ‘เมื่อครู่ เขาพูดถึงหลงจื่อเชียน... คงจะเป็นสามีของน้องสาวท่านเป็นแน่’เสวียนม่อไห่ ‘เดี๋ยวสิ... ข้าจำได้ว่าอาอวี่เคยบอกว่าแท้จริงแล้วยังมีอาของหลงจื่อเชียนที่เก่งกว่า แต่ดันรักสันโดษ มุ่งฝึกปราณอย่างเดียว’เฉินโม่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว ‘แสดงว่าชิงหลุนก็คืออาของหลงจื่อเชียน สามีของน้องสาวนายหญิง’ไป๋จิ่วถิงที่มองหน้าพี่สาวและพี่ช

หลังจากที่ชิงหลุนเลื้อยพาพวกนางออกมาไกลจนไม่ได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายของหลงชางเฉินและชาวเผ่าเกล็ดทมิฬแล้ว เขาจึงได้หยุดลง ค่อย ๆ วางเฟิ่งเหยียนลง ประคองให้นางยืนบนพื้นอย่างนุ่มนวล ส่วนบรรดาภาระตัวอื่น ๆ เขาเพียงขยับตัว สะบัดหางเล็กน้อย เพื่อสลัดพวกเขาออกไปอิงชิงอวี่ที่รู้ทันกระพือปีกบินขึ้นไปเกาะกิ่งสูง ส่วนเสวียนม่อไห่ก็กระโจนคืนร่างมนุษย์ในพริบตา เฉินโม่ก็พลิกตัวยันเท้ากระโดดลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา มีเพียงเจ้าเสี่ยวจิ่วที่นอนหลับลิ้นห้อยน้ำลายยืดมาตลอดหาง ถูกลุงงูเขียวสลัดจนกลิ้งหลุน ๆ ลงไปกองที่พื้นไป๋จิ่วถิงที่งัวเงียตื่นขึ้นมา “หื้ม? ถึงเวลากินข้าวแล้วเหรอ?”ทุกตนได้แต่ทำหน้าระอาใจในความตะกละของเจ้าก้อนสีขาว เฟิ่งเหยียนเพิ่งสังเกตเห็นว่าสามีของนางแต่ละตน นอกจากจะมีระดับปราณจันทราขั้นกลางที่ทำให้พลังในการต่อสู้สูงขึ้นแล้ว พวกเขายังหัดที่จะโคจรปราณเพื่อรักษาตนเองในเบื้องต้นอีกด้วยดวงตาหงส์อดเหลือบมองอาจารย์สอนข้างกายไม่ได้ ...จิ๊ ท่านสอนให้สามีข้าพึ่งพาตนเองได้กันหมดแล้ว!ชิงหลุนกวาดสายตาสำรวจพื้นที่รอบ ๆ “ตอนนี้ พวกเราก็ออกจาก

แม้ว่าอิงชิงอวี่จะทิ้งตัวดิ่งลงไปแล้ว ทว่าทุกลมหายใจที่ผ่านไปล้วนแลกมาด้วยชีวิตที่ปลิดปลิว ในระหว่างที่พวกนางกำลังพุ่งลงพื้น เพื่อลงจอด ภาพอันโหดร้ายก็ยังคงเกิดขึ้นในสายตาจระเข้อสูรในร่างสัตว์ตัวเขื่องพุ่งตัวเข้าใส่แพะหนุ่มที่กำลังวิ่งหนี กรามอันทรงพลังงับเข้าที่กลางลำตัวของแพะเคราะห์ร้าย เสียงกระดูกแตกดังกร๊อบปนกับเสียงร้องโหยหวน แพะอีกตนที่พยายามเข้ามาช่วย กลับถูกหางของมันฟาดจนร่างปลิวหวือไปกระแทกกับโขดหินจนแน่นิ่งไปบนท้องฟ้า อีแร้งอสูรที่มีปีกกว้างใหญ่และจะงอยปากแหลมคมดุจตะขอ บินวนเวียนอยู่เหนือสมรภูมิ พวกมันทำการโจมตีทางอากาศอย่างรวดเร็วและแม่นยำ พุ่งดิ่งลงมาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บอันแหลมคมจิกเข้าที่ไหล่ของกระต่ายสาวที่กำลังวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต ก่อนจะโฉบเอาร่างของนางลอยขึ้นไปในอากาศอีแร้งอีกตัวพุ่งเข้าใส่กระรอกน้อยที่ซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้ ใช้จะงอยปากจิกเข้าที่ดวงตาอย่างโหดเหี้ยม เสียงร้องแหลมเล็กด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่ว ขนสีขาวของกระต่ายและขนสีน้ำตาลของกระรอกหลุดลอยปลิวว่อนในอากาศ ปะปนกับหยาดเลือดที่ร่วงหล่นลงมาดุจห่าฝนมรณะในขณะเดียวกัน แมงป่องอ