Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 1 - Bab 10

“เฟิ่งเหยียน! เจ้าทำให้เผ่าหงส์ของเราต้องเสื่อมเสีย!” เฟิ่งฮว๋า ประมุขแห่งเผ่าหงส์ตวาดกร้าว “เจ้าก็รู้ดีว่าการแต่งงานนั้นต้องขึ้นอยู่กับมารดาและแม่สื่อ แต่เหตุใดเจ้าจึงกล้าทำพันธสัญญาอวี่อินกับเจ้าหมาจรเช่นนี้!”ดวงตาหงส์ของมารดาจ้องเขม็งไปที่บุตรสาวคนโต ผู้มีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงใหญ่แห่งเผ่าหงส์ที่สามารถครองคู่ได้มากถึงห้าตน ด้วยฐานันดรของนางย่อมหาคู่ครองที่เป็นหัวหน้าเผ่าหรือบรรดาคุณชายสูงศักดิ์จากจวนต่าง ๆ ได้แต่นาง! กลับอวี่อินผูกพันธสัญญาร่วมเป็นตายกับหมาจรที่ไร้หัวนอนปลายเท้าตนหนึ่ง!เรื่องนี้นับว่าเป็นการสร้างความเสื่อมเสียให้แก่เผ่าหงส์เป็นอย่างมาก หากเป็นเช่นนี้แล้ว นางจะสามารถหาคู่ครองที่เหลืออีกสามตนให้ดีได้อย่างไร!?นั่นไม่เป็นการขาดทุนหรอกหรือ!?ด้วยแต่ละเผ่าได้ส่งทรัพย์สมบัติเงินทองข้าวของมาบรรณาการ เพื่อเจรจาต่อรองขอตำแหน่งคู่ครองด้วยแล้วเช่นนี้“แต่ท่านแม่… เจ้าหมาน้อยตัวนี้ กระโดดขวางขบวนแห่ของเฟิ่งเจิน เพื่อปกป้องข้านะเจ้าคะ หากไม่มีมัน ข้าคงต้องถูกอาชาสารถีเหยียบตายเป็นแน่!” เฟิ่

ความทรงจำอีกระลอกสาดซัดเข้ามาในสมองของเฟิ่งเหยียน หลังจากที่เจ้าของร่างเดิมทราบเรื่อง นางก็เสียใจหนักจนกระอักเลือด แม้จะรู้ว่ามารดาลำเอียง ทว่าก็ไม่คิดว่าจะลำเอียงถึงขั้นยอมทำผิดจารีตถึงเพียงนี้!ด้วยมารดาไม่รักและเพิกเฉยต่อนาง ในการเติบโตมาท่ามกลางการเลี้ยงดูเช่นนี้ จึงทำให้เฟิ่งเหยียนกลายเป็นคนมีปมในจิตใจ เย็นชา บางครั้งก็ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่อยู่ เพราะไม่รู้ว่าควรจะแสดงออกมาอย่างไรสุดท้าย หลังจากที่เฟิ่งเหยียนเปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าบ่าว แล้วเห็นว่าเป็นเจ้าบ่าวที่ผิดฝาผิดตัว นางก็กระอักเลือดออกมากองโต แล้วสั่งให้อิงชิงอวี่คุกเข่าอยู่หน้าเตียงเช่นนั้น จนกว่านางจะสั่งให้ลุกขึ้นคำสั่งนั้นไม่ได้เกิดจากความเย่อหยิ่ง ทว่าเป็นการปกป้องตนเองของเฟิ่งเหยียนที่ไม่อยากจะให้ผู้ใดมาเห็นว่านางเจ็บเจียนตาย... ที่นางสั่งให้เขาคุกเข่า เพราะมันคือวิธีเดียวที่จะทำให้นางสบายใจว่าสถานการณ์ที่ตัวเองถูกกระทำนั้นยังคงอยู่ในการควบคุมของนาง...หลังจากที่สั่งเสร็จเรียบร้อย เฟิ่งเหยียนก็พยุงกายขึ้นเตียง กางม่านมุ้งปิดกั้น สร้างอาณาเขตพื้นที่พักผ่อนส่วนตัว โดยไม่สนใจอีกฝ่ายอีกเลย ก่อนท

เสียงเคาะประตูดังขึ้นแผ่วเบา ขัดจังหวะรื่นรมย์ของนางที่กำลังชื่นชมความมีชีวิตชีวาของหลากหลายสายพันธุ์ที่อยู่เบื้องล่าง“องค์หญิง... ท่านประมุขเรียกพบเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้ดังขึ้นที่หน้าประตู เฟิ่งเหยียนจึงได้รู้สึกตัวเช้าหลังวันแต่งงานตามธรรมเนียมที่บ่าวสาวจะต้องไปยกน้ำชาคารวะแม่สามี ทว่า ที่นี่คือโลกสัตว์อสูรที่เผ่าหงส์เป็นใหญ่ พวกนางจึงต้องไปยกน้ำชาคารวะแม่ภรรยาแทน“ข้ารู้แล้ว” เฟิ่งเหยียนตอบกลับเสียงเรียบนับว่ายังดีนัก ถึงแม้ว่าเฟิ่งเหยียนจะไม่ได้เป็นองค์หญิงที่โปรดปราน แต่สิ่งใดที่สายเลือดของท่านประมุขจะต้องได้รับ นางก็ยังคงได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เพียงแต่ไม่มากไม่น้อย เป็นเพียงสิ่งพื้นฐานที่ควรได้รับเท่านั้น แตกต่างจากเฟิ่งเจินที่ได้รับอย่างล้นหลาม...เฮอะ! พ่อแม่ลำเอียงนี่ มีให้เห็นทุกภพทุกชาติซะจริง!ปลายหางตาหงส์เหลือบเห็นใบหน้าเรียบเฉยของอิงชิงอวี่ที่นั่งเงียบอยู่บนเตียง ใจของสัตวแพทย์สาวก็อ่อนยวบ แม้ว่าเขาจะมีรูปร่างใหญ่โตกำยำตามสายพันธุ์อินทรีที่แข็งกร้าวทว่าในสายตาของเฟิ่งเหยียน เขากลับเป็นเพียง

การลงไปที่เผ่าปักษาของเผ่าหงส์นั้น มิใช่การกางปีกแล้วบินถลาลงมาตามแรงลมอย่างที่เฟิ่งเหยียนเข้าใจ ทว่าเป็นการนั่งเกี้ยวที่เปิดโล่ง สลักจากไม้หอมล้ำค่าและอัญมณีสะท้อนแสงแวววาวล้อแสงอาทิตย์ โดยมีคานยื่นออกไปสี่ทิศยึดโยงด้วยสายโซ่คล้องไว้กับไหล่อันกำยำของบุรุษสี่ตนในชุดเกราะพิธีการสีเงินยวง สยายปีกอินทรีกว้างทำหน้าที่หามเกี้ยวบินลงมาอย่างนุ่มนวลปานขนนก โดยมีจังหวะการขยับปีกที่พร้อมเพรียงกันจนเกิดเป็นกระแสลมวนรอบเกี้ยวเกี้ยวใหญ่อันงดงามวิจิตรคันแรกเป็นของเฟิ่งฮว๋า ผู้เป็นประมุขแห่งเผ่าหงส์ ตามมาด้วยเฟิ่งเจินและอิงห่าวเทียน โดยมีเฟิ่งเหยียนและอิงชิงอวี่เป็นเกี้ยวสุดท้ายปิดขบวน ส่วนสตรีเผ่าหงส์นางอื่น เพียงแต่สยายปีกตามสีขนของตนเองบินตามหลังลงมาเพียงเท่านั้นอืม... คงจะเป็นอภิสิทธิ์สำหรับสายเลือดของประมุขเท่านั้นสินะเฟิ่งเหยียนพยักหน้าอย่างเริ่มพอจะเข้าใจสถานการณ์และพิธีการที่เกิดขึ้น ก่อนจะเบนสายตามาทอดมองทัศนียภาพเบื้องหน้าแทนสายตาของสัตวแพทย์สาวทอดมองผ่านม่านมุกออกไปเบื้องหน้า ภาพที่เห็นคือวิวมุมสูงที่ชวนให้หยุดหายใจ เผ่าปักษาเบื้องล่างดูเหมือนรังนกยักษ์ที

“นี่คืออะไรรึ?” เสียงร้องถามอย่างสงสัยของเฟิ่งเหยียนดังขึ้น ขณะที่เดินมาหยุดหน้าร้านขายขนมแห่งหนึ่งที่วางขายขนมที่ทำเป็นรูปทรงรังนกขนาดเล็กพอดีคำ ตรงกลางวางถั่วเคลือบน้ำตาลสีสดใสเหมือนไข่นกใบจิ๋ว“คุณหนู! นี่คือขนมรังนกขอรับ” ชายร่างเล็กที่เฟิ่งเหยียนคิดว่าน่าจะเป็นชาวเผ่าปักษา สายพันธุ์นกกระจอกที่รีบเจื้อยแจ้ว เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าสนใจในขนมของตน “ทำจากเมล็ดทานตะวัน เมล็ดฟักทอง และงาขาวคั่วจนหอมคลุกเคล้ากับน้ำเชื่อมจากดอกท้อ เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ เลยนะขอรับ”จมูกของเฟิ่งเหยียนฟุดฟิดรับกลิ่นหอมมันจากธัญพืช ริมฝีปากเม้มเน้นอยากลิ้มลอง ก่อนจะหันไปหาสามีข้างกาย แล้วเอ่ยอ้อนเบา ๆ “อาอวี่...”อิงชิงอวี่เลิกคิ้วเพียงเล็กน้อยอย่างแปลกใจ ...หากนางต้องการซื้อกิน แล้วจะมาขออนุญาตเขาด้วยเหตุใด?“ข้าไม่มีเงิน” เฟิ่งเหยียนสารภาพด้วยรอยยิ้มแห้งอิงชิงอวี่ “???”“เจ้าช่วยออกเงินซื้อให้ข้าก่อนนะ เดี๋ยวข้ากลับไปแล้วจะคืนให้”อิงชิงอวี่ “!!!”สรุปว่าที่นาง