All Chapters of องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Chapter 121 - Chapter 130

ปัง!เสียงประตูบานคู่ของห้องทำงานหัวหน้าเผ่าพฤกษาถูกกระแทกออกอย่างแรงจนบานพับลั่นเอี๊ยด เผยให้เห็นสีหน้าถมึงทึงดุดันของแขกผู้มาเยือนเจ้าของห้องทำงานเงยขึ้นมามองด้วยความไม่พอใจ หัวคิ้วของเจิ้นหยางขมวดแน่น “เซี่ยงเต๋อ... ต่อให้เราสนิทกัน...”“เจิ้นหยาง! ท่านทำอะไรอยู่!” เซี่ยงเต๋อตวาดถาม ตัดคำพูดของหัวหน้าเผ่าในทันใด เขาสาวเท้าเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้แกะสลัก “ชาวบ้านหายไปนับสิบชีวิตในรอบเจ็ดวันมานี้ แต่ท่านกลับนั่งนิ่งดูดายอยู่ในห้องทำงานเช่นนี้หรือ? เหตุใดท่านจึงไม่สั่งการให้ใครออกไปช่วยตามหาพวกเขา!”เจิ้นหยางในร่างชายเต็มวัยที่มีเคราแพะสีขาวใต้คางผงะถอยหลังด้วยความตกใจ พู่กันในมือร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษจนหมึกเปรอะเปื้อน เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงฉงน “เซี่ยงเต๋อ... เจ้าพูดเรื่องอะไร? ไม่ใช่ว่าตามกลับมาครบทุกคนแล้วหรอกรึ?”“ตามกลับมาครบทุกคน?” เซี่ยงเต๋อชะงักฝีเท้า แววตาสับสน “ใครเป็นคนตาม? ใครกลับมา? ข้าเพิ่งกลับเข้ามาจากหน่วยร้องทุกข์ พวกเขายังร้องไห้ระงมกันอยู่เลย!”“ก็เนี่

“เรียนท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย... ข้าขอยอมรับว่าเนี่ยหมิงมารายงานข้าจริง...” เพียงประโยคเดียวจากปากของเจิ้นหยางก็เรียกเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านดังขึ้นอีกระลอก พร้อมเสียงสบถด่ากล่าวหาว่าเขายอมรับออกมาแล้วตึง!ผู้อาวุโสเซี่ยงหลุนจากสายพันธุ์ช้างกระแทกไม้เท้าของตน พร้อมพลังปราณออกมากดให้ทุกสรรพเสียงเงียบลง เจิ้นหยางจึงได้พูดต่อ“แต่เนี่ยหมิงมารายงานข้าว่าพบตัวคนหายครบทุกคนแล้ว ข้าจึงไม่ได้ลงไปตรวจสอบด้วยตนเองอีกครั้ง ด้วยความไว้วางใจในฐานะคนสนิท”ชาวบ้านฮือฮาขึ้นมาทันที “โกหก! เจิ้นหยางใส่ร้ายคนดี!”เนี่ยหมิงทำทีเป็นแข้งขาอ่อนแรง ทรุดลงกับพื้นพลางสะอื้นฮัก “ท่านหัวหน้า... เหตุใดท่านจึงโยนบาปให้ข้าเช่นนี้ ข้าเป็นผู้น้อยจะกล้าโกหกเรื่องคอขาดบาดตายได้อย่างไร!”“ข้ามีหลักฐาน!” เจิ้นหยางประกาศกร้าว “ข้าจดบันทึกการทำงานของข้าไว้ทุกวัน รวมถึงการรายงานของเนี่ยหมิงด้วย หนังสือบันทึกเล่มนั้นจะเป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ของข้าเอง! เซี่ยงเต๋อ! เจ้าช่วยไปหยิบให้ข้าที!”เซี่ย

เฟิ่งเหยียนนั่งฟังพลางใช้กิ่งไม้เขี่ยเถ้าไฟ แววตาของนางนิ่งสงบดุจผิวน้ำ “ทางที่ดี... เราต้องระวังตัวอย่าได้ตกเป็นแพะตัวที่สองก็แล้วกัน”เสวียนม่อไห่หันไปถามหงส์สาว “แล้วคุณหนูคิดจะทำอย่างไรต่อไป?”ทุกสายตาหันไปมองนางเป็นตาเดียว ดวงตามรกตของชิงหลุนหดแคบ ก่อนจะเลื้อยตรงไปยังมือบางที่จับจอกชาอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะถือวิสาสะเลื้อยขึ้นไปคล้องคอระหง ครอบครองพื้นที่ส่วนตัวของนางเป็นของตนอีกครั้ง ท่ามกลางสายตาเหล่าสามีของนางที่ถลึงมองเขาอย่างไม่ใคร่พอใจนัก...ซือ... ซือ... เจ้างูเขียวส่งเสียงอย่างลำพอง แกว่งหางยาวเรียวไปมาอย่างมีความสุข“ข้าคิดว่า...” เฟิ่งเหยียนลากเสียงพลางเคาะนิ้วลงบนจอกชา “ยามนี้ เราไม่รู้สถานการณ์ที่เผ่าพฤกษาเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เซี่ยงเต๋อเล่าให้ฟัง ก็ผ่านมานานนับเดือนแล้ว... มันกลายเป็นข้อมูลเก่าไปแล้ว”“เช่นนั้น ข้าจะบินไปสืบข่าวล่วงหน้าก่อนก็แล้วกัน!” อิงชิงอวี่เอ่ยอาสาขึ้นเอง จนเมื่อสบตามองมาอย่างสงสัยของเฟิ่งเหยียน เขาจึงได้ตอบยิ้ม ๆ “หากข้าอยากจะมีอายุที่ยืนยาว ก็คงมีแต่

เฟิ่งเหยียนประคองร่างชายหนุ่มหกหางที่อาบไปด้วยโลหิตของไป๋จิ่วถิงลงนอนกับพื้น เลือดสีแดงฉานที่เปรอะเปื้อนอาภรณ์สีขาวของเขาตัดกับผิวที่เริ่มซีดเผือดลงทุกที“คุณหนู! รักษาเสี่ยวจิ่วก่อน! ทางนี้พวกข้าจัดการเอง!” เสวียนม่อไห่คำรามก้อง ปราณระเบิดออกจากร่างเต่าหนุ่มดุจคลื่นยักษ์ซัดถล่ม ทั้งโล่กระดองศิลาและพลองสั้นปัดป่ายตอบโต้จนชายชุดดำถอยร่นไม่เป็นกระบวนขณะที่ชิงหลุนในร่างมนุษย์ดวงตาเบิกโพลงด้วยความโกรธแค้น เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว กระบี่อ่อนในมือก็แตกตัวออกเป็นเงางูนับร้อยพุ่งเข้าฉกแทงร่างของโจรร้ายอย่างไม่ปรานีมือสังหารที่เคยดูเหนือชั้นกลับถูกไล่ต้อนโรมรันฟันจนสิ้นลาย แววตาของงูหนุ่มและเต่าหนุ่มบัดนี้ไร้ซึ่งความเมตตา มีเพียงไอสังหารที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวในจังหวะที่ลมหายใจของนักฆ่าคนสุดท้ายปลิดปลิว เสวียนม่อไห่และชิงหลุนที่ร่างกายโชกไปด้วยเลือดของศัตรูรีบหันขวับกลับมาหาเฟิ่งเหยียน เพื่อถามไถ่อาการของไป๋จิ่วถิงเงาตะคุ่มก็โผล่พรวดออกมาจากหลังซากรถม้า ชิงหลุนที่จับการเคลื่อนไหวนั้นได้ รีบยกกระบี่อ่อนในมือไปทางทิศนั้นทันที

ท่ามกลางใบหน้าเคร่งเครียดของเฟิ่งเหยียนที่คิดไม่ตก แต่ดวงตาของเสวียนม่อไห่กลับฉายแววประกายความคิดบางอย่าง“เช่นนั้น เราจะช่วยอาจารย์กันอย่างไรเล่า?”เสวียนม่อไห่เรียกอีกฝ่ายแผ่วเบา “คุณหนู...”“หื้ม?” เฟิ่งเหยียนลากเสียงถาม แม้ว่าฝ่ามือทั้งสองข้างจะยังวางเหนือร่างของชิงหลุน ส่งปราณเข้าไปรักษา ลองวิ่งไล่จับพิษภายในเส้นเลือด “ว่าอย่างไร?”“คุณหนูลองอวี่อินกับอาหลุนดีหรือไม่?”เฟิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาในทันที “!!!”“อย่างที่เราเคยคุยกัน... อวี่อินของเผ่าหงส์คือการผูกจิตวิญญาณความเป็นตายเข้าด้วยกัน และจากที่ผ่านมา สามารถยืนยันได้ว่าคู่ครองที่ได้รับการอวี่อินกับท่านจะสามารถรับปราณรักษาของท่านได้ดีกว่า ทำให้รักษาได้เห็นผลมากกว่า”“ตะ... แต่ว่าอาจารย์จะยอมหรือ?” เฟิ่งเหยียนก้มหน้าลงไปมองใบหน้าซีดเผือดของงูหนุ่มที่สลบไสลไม่ได้สติมุมปากของเสวียนม่อไห่กระตุก “...”นี่คุณหนูไม่รู้สึกตัวเลยรึว่าท่านโดนเจ้าเฒ่าหัวงูนี่จั