Todos os capítulos de องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Capítulo 151 - Capítulo 160

ท่ามกลางหมู่เมฆที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหารกลางเวหา มือสังหารสยายปีกพุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ ดาบยาวในมือพวกมันชักออกมาสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับหมายเอาชีวิตพวกนางคนในห่อผ้า อิงชิงอวี่แผดเสียงร้องก้อง ก่อนจะระเบิดปราณออกมาเป็นระลอกคลื่นกระแทก จนเหล่านักฆ่าที่พุ่งเข้ามาถดถอยไปชั่วขณะ“จับให้แน่น!” อินทรีหนุ่มตะโกนพร้อมกระพือปีกอย่างสุดกำลัง จนขนปีกแทบไหม้เกรียมจากการเร่งความเร็ว กรงเล็บจิกปมห่อผ้าไว้แน่น แต่พวกมันกลับบินติดตามมาอย่างไม่ลดละ ราวกับเงาตามตัว ดาบเล่มแล้วเล่มเล่าฟาดฟันลงมา จนอิงชิงอวี่ต้องบินควงสว่านหลบหลีกอย่างทุลักทุเล“อาอวี่! บินหนีบนฟ้าแบบนี้ พวกเราจะเสียเปรียบเอาได้ พวกมันมีจำนวนมากกว่าและกระจายตัวล้อมเราได้ทุกทิศทาง!” เฟิ่งเหยียนตะโกนฝ่าลมแรง “พุ่งลงข้างล่างเถอะ ไปสู้กันในป่าทึบ พวกเรายังมีโอกาสตั้งหลักสู้มากกว่าตายกลางอากาศแบบนี้!”อินทรีขนทองไม่รอช้า เขาหุบปีกแล้วพุ่งหลาวลงสู่ผืนป่าทึบเบื้องล่างดุจดาวตก เมื่อใกล้ถึงยอดไม้ ทุกคนสะบัดตัวออกจากห่อผ้า กระโจนลงสู่พื้นดินอย่างร

“นี่มันหมายความว่าอะไรกัน?” อิงชิงอวี่ เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนที่เพิ่งตามมาสมทบต่างร้องถามขึ้นเป็นเสียงเดียวกันด้วยความแปลกใจภาพตรงหน้าคือศพของมือสังหารสำนักอิ่งซาที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นด้านข้าง เพียงแค่มองปราดเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของเฟิ่งเหยียนแต่ทว่านอกเหนือจากศพมือสังหารของสำนักอิ่งซาแล้ว ยังมีหมาหมู่... กลุ่มองครักษ์ของเผ่าคมเขี้ยวนับสิบนายที่ยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบพลางคุกเข่าต่อหน้าไป๋จิ่วถิงเฟิ่งเหยียนเกาศีรษะอย่างมึนงง พลางอธิบายตะกุกตะกัก “เอ่อ... ข้าจัดการพวกมือสังหารเสร็จ องครักษ์พวกนี้ก็โผล่เข้ามา แล้วเขาก็เรียกเสี่ยวจิ่วว่า ‘นายน้อย’ น่ะ”“นายน้อย?” เหล่าสามีทวนคำอย่างไม่อยากเชื่อสายตาเฟิ่งเหยียนจึงถ่ายทอดข้อมูลที่เพิ่งได้รับมา “จากเท่าที่ถามไถ่ดู เหมือนว่าเสี่ยวจิ่ว... แท้จริงคือหลานชายเพียงคนเดียวของท่านผู้อาวุโสไป๋เทียนซื่อแห่งตระกูลไป๋ เขาเป็นสายพันธุ์วายุเหมันต์ที่หายาก ซึ่งบัดนี้ทั้งเผ่าเหลือเพียงปู่กับหลานชายตระกูลไป๋เท่านั้น”“เ

ท่ามกลางราตรีอันเงียบสงัด ลมเย็นยามค่ำคืนพัดผ่านกลางลานจวนตระกูลไป๋จนยอดไม้ไหวเอน แสงจันทร์นวลกระจ่างอาบไล้ร่างของเฟิ่งเหยียนที่นั่งทอดอาลัยมองดวงจันทร์ด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและสับสนห่างออกไปไม่ไกลนัก อิงชิงอวี่ เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนต่างยืนจดจ้องแผ่นหลังของนางด้วยความกังวล“ตั้งแต่รู้ข่าววงในจากท่านปู่ นางก็เงียบงันไปราวกับวิญญาณออกจากร่าง” ชิงหลุนเอ่ยเสียงแผ่วพลางขยับกายอย่างกระสับกระส่ายเฉินโม่ถอนหายใจพลางสำทับ “คำพูดของท่านปู่ไป๋ที่ดูจะเชื่อคนง่ายเช่นนั้น ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเพียงข่าวโคมลอยก็เป็นได้”“แต่หากไม่มีไฟย่อมไม่มีควัน...” เสวียนม่อไห่กล่าวเสียงเครียด “สิ่งเดียวที่เราจะทำได้ ก็คงต้องเดินทางไปพิสูจน์ด้วยตนเองเท่านั้น”“ว่าแต่เจ้าหมาโง่นั่นไปไหนเสียแล้วล่ะ?” เฉินโม่ถามพลางหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไร้ซึ่งเงาของไป๋จิ่วถิงชิงหลุนผงกศีรษะไปทางเรือนใหญ่กลางจวน “ปู่เมตตาหลานกตัญญู... ท่านปู่รั้งตัวไว้สนทนา เห็นว่าจะนอนกอดให้หายคิดถึงด้วยน่ะ”เฉินโม่พยักหน้าหงึกหงักอย่างเข้าใจแล้ว ก่อนที่จะบุ้ยปากไปทางเฟิ่งเหยียนที่นั่งเงียบอยู่กลางลาน “เช่นนั้น ข้าเข้าไปปลอบนายหญิงก่อนนะ”“หื้ม

รถม้าของตระกูลเสวียนชะลอตัวลงที่หน้าด่านทางเข้าเผ่าปักษา ท่ามกลางความวุ่นวายของฝูงชนที่หลั่งไหลมาร่วมงานสถาปนาประมุขหงส์คนใหม่บรรยากาศภายในรถม้ากลับตึงเครียดขึ้นมา ลมหายใจของเฟิ่งเหยียนสูดลึกเข้าเต็มปอด เมื่อได้กลับมาถึงรังเกิด เสวียนม่อไห่จึงได้เอ่ยถามขึ้น เพื่อทำลายความน่าอึดอัดนั้น “ว่าแต่คืนนี้เราจะไปพักที่ไหนกันดี?”อิงชิงอวี่รับลูกคู่ทันที “ที่เผ่าปักษา โรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงมากที่สุดก็คงจะเป็นว่านเหนี่ยวโหลว แต่ข้าไม่แน่ใจว่าในยามนี้ จะยังมีห้องพักว่างเหลืออยู่หรือไม่”“ก็ไม่เห็นเป็นไรเลย” ไป๋จิ่วถิงที่กลับสู่ร่างมนุษย์ฉีกยิ้มสดใสอย่างไม่ทุกข์ร้อน “เราลองแวะไปดูก่อน ถ้าไม่มีก็ไปดูโรงเตี๊ยมอื่นต่อ ง่าย ๆ แค่นี้เอง!”การมองโลกในแง่ดีของเจ้าหมาน้อย ทำเอาบรรยากาศในรถม้าดีขึ้นทันตา ชิงหลุนในร่างมนุษย์พยักหน้าอย่างเห็นด้วย “เอาตามที่เสี่ยวจิ่วบอกเถอะ ลองแวะไปดูที่ว่านเหนี่ยวโหลวก่อน”แต่ยังไม่ทันที่เสวียนม่อไห่จะสั่งอาชาสารถี เสียงทุ้มกังวานเสียงหนึ่งก็ดังแทรกผ่านม่านรถม้าเข้ามาก่อน

เฟิ่งเหยียนแสร้งทำหน้าตกใจอย่างคาดไม่ถึง “เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ? พี่ช่างเป็นบุตรอกตัญญูนัก หากเจ้าส่งข่าวมาบอกพี่สักคำ พี่จะรีบดั้นด้นกลับมาดูแลท่านแม่ให้ถึงที่สุด ไม่ปล่อยให้ท่านต้องตรอมใจเช่นนี้แน่!”เอาสิ! เจ้ากล่าวหาว่าท่านแม่ตรอมใจเพราะคิดถึงข้า ข้าก็จะโยนความผิดกลับไปให้ว่าเป็นเพราะเจ้านั่นแหละที่ไม่ยอมแจ้งข่าวข้าแทน!คำพูดนั้น ทำให้เฟิ่งเจินหน้าตึงขึ้นมาทันที …นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร หาว่าข้าเป็นบุตรอกตัญญูที่ไม่แจ้งเจ้าให้มาดูแลท่านแม่หรือ? แล้วมันเรื่องอันใดที่ข้าจะยอมให้เจ้ากลับมานอกจากนี้ ท่านแม่ไม่ได้คิดถึงเจ้าสักกระผีกริ้น!เฟิ่งเจินลดผ้าเช็ดหน้าลงแล้วแค่นยิ้ม “แหม... พี่หญิง... ท่านก็พูดได้ ในเมื่อตอนนั้น ท่านถูกเนรเทศและตัดสิทธิ์ไปแล้ว ข้าเป็นเพียงผู้น้อย จะกล้าส่งข่าวถึงคนที่ถูกตราหน้าว่ามีความผิดได้อย่างไร?”แหนะ! มาแขวะข้าอีก!เฟิ่งเหยียนไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตั้งตัว นางรุกต่อทันที “เรื่องนั้นก็เป็นอดีตไปแล้ว ข้าไม่พูดถึงก็ได้... แต่ในตอนที่ข้ามาถึงนั้น น้องเขยบอกว่าเจ้าจะลองเจรจากับเหล่าผ