All Chapters of องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Chapter 131 - Chapter 140

และไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เสียงกระพือปีกเสียงดังลั่นก็ปรากฏขึ้นที่หน้าปากถ้ำ ร่างสูงโปร่งของอิงชิงอวี่เดินเข้ามาในถ้ำพร้อมร่างแมวส้มที่กระโดดอย่างเริงร่า “นายหญิง!”“นี่มันเกิดอันใดขึ้นรึ?” อิงชิงอวี่ตัดบท แล้วรีบเข้าประเด็นทันที “เหตุใดพวกท่านจึงมาพักที่นี่เล่า? มิใช่ว่าคืนนี้เราจะเข้าไปพักในเผ่าพฤกษาหรอกหรือ?”“เอ๊ะ! อ้าว ทำไมเจ้าหมาตะกละกับเจ้าหัวงูถึงมานอนนิ่งแบบนี้ล่ะ?” พอโดนอินทรีหนุ่มแย่งบทสนทนาไป เฉินโม่จึงเลือกไปเดินสำรวจสถานที่พักแรมในคืนนี้แทน จึงได้เจอสองผู้ได้รับบาดเจ็บนอนสลบเหมือดอยู่ที่ก้นถ้ำเฟิ่งเหยียนจึงรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว “ระหว่างทางมีการเคลื่อนไหวของเผ่ารกร้าง ข้าจึงให้เซี่ยงเต๋อนำทัพกลับไปเฝ้าระวังที่ป้อม แล้วออกเดินทางกันต่อ แต่ในระหว่างทางมีมือสังหารลอบเข้าโจมตีพวกเราอีกครั้ง”อิงชิงอวี่ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพุ่งเข้ามาหาฮูหยิน สองตาคมกวาดสำรวจร่างความปลอดภัยของนาง “แล้วท่านได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่?”“คนบาดเจ็บก็นอนสลบเหมือดอยู่ตรงโน่นไง” เสวี

นางระบายลมหายใจยาว ก่อนเตรียมจะลุกขึ้น ชิงหลุนคว้าข้อมือนางไว้ก่อน “หากเจ้าเหนื่อย ประเดี๋ยวข้าจะไปฝังเข็มให้พวกเขาเอง”“ไม่เอา!” อิงชิงอวี่ เสวียนม่อไห่ และเฉินโม่ต่างร้องประสานเสียง “ข้าจะให้อาเหยียนฝังให้!”“นายหญิงยังฝังเข็มให้พวกเจ้าเลย” ดวงตาสีอำพันของเฉินโม่ฉายแววดื้อดึงเสวียนม่อไห่เม้มริมฝีปากครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกอย่างลำบากใจ “แต่ถ้าหากคุณหนูเหนื่อยแล้ว... ก็ไม่เป็นไร...”เฟิ่งเหยียนกลอกตามองบน “...”ดูท่าทางพวกเจ้าแต่ละคนสิ อย่างกับเด็กน้อยวัยสามหนาว!“เอาเถอะ เอาเถอะ... ข้าจะฝังให้เอง” เฟิ่งเหยียนโบกมือบอกไม่เป็นไรแก่ชิงหลุน ก่อนจะไปทรุดตัวลงนั่งข้างกาย แล้วเริ่มลงมือฝังเข็มให้ทีละตนอย่างคล่องแคล่วในขณะนั้นเอง ไป๋จิ่วถิงก็ค่อย ๆ รู้สึกตัว ดวงตากลมโตลืมขึ้น กลอกมองเพดานไปมา แล้วจึงผุดลุกขึ้นนั่ง “พี่สาว? ข้ายังไม่ตายรึ?”ชิงหลุนที่นั่งเขี่ยกองไฟอยู่ตรงกลางถึงกับมุมปากกระตุก ...เจ้านี่ ต่อให้แปลงกายเป็นหนุ่มน้อยรูปงามแล้ว แต่

“จริงด้วย! ที่กลางตลาดในเผ่าเกล็ดทมิฬวันนั้น ท่านลุงท่านนั้นบอกว่าให้อาจารย์ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่า เพื่อที่จัดการปัญหาคนหายนี่น่า” เฟิ่งเหยียนร้องอย่างตกใจ ดวงตาหงส์เบิกกว้างจนน่าเอ็นดูร่างงูเขียวเลื้อยยาวอดมันเขี้ยวไม่ได้ จึงใช้ปลายหางเรียวยาวอีกด้านยกขึ้นจิ้มแก้มของนางเบา ๆ “เจ้าคิดว่าคนหายที่เผ่าเกล็ดทมิฬกับที่เผ่าพฤกษามีความเกี่ยวข้องกันหรือไม่?”แต่ละตนต่างตกอยู่ในภวังค์ของตนเองเรื่องคนหาย... และหายมากขึ้นเรื่อย ๆ โดยที่ไม่อาจตามกลับมาได้แต่คนเดียว... แล้วคนที่หายไปนั้น หายไปไหน? ใครเป็นผู้ลักพาตัว? แล้วลักพาตัวไปทำอะไร?หลากหลายคำถามที่ไร้คำตอบวนเวียนอยู่ในความคิดของแต่ละตนเฟิ่งเหยียนยกแขนขึ้นกอดอกพลางเคาะนิ้วไปมาอย่างครุ่นคิด “มีทั้งมือสังหาร... ปัญหาคนหาย... แล้วยังมีเรื่องวุ่นวายภายในของเผ่าพฤกษาอีก”“เจ้าแกะนั่นก็เหมือนจะดูแลงานต่าง ๆ ในเผ่าได้เป็นอย่างดี ก็มีเพียงเรื่องคนหายนี่แหละที่จนปัญญา ส่วนเจ้าแพะรับบาปก็ถูกขังอยู่แต่ในจวนเท่านั้น” อิงชิงอวี่สรุปข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับมาจากการสื

ในคืนที่แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยหมู่เมฆหนาทึบ ที่ตรอกว่านเถิงได้เกิดเหตุลักพาตัวกระต่ายสาวอีกครั้งในเวลายามจื่อ ท่ามกลางสายตาของนกสองตัวที่เกาะบนกิ่งไม้สูง ก่อนที่จะโผบินสะกดรอยตามไปอย่างเงียบเชียบรุ่งเช้าวันถัดมา ข่าวลือเรื่องการหายตัวไปของเยว่เอ๋อร์ กระต่ายสาวผู้อาภัพแผ่กระจายไปทั่วตลาดสด แต่ทว่ากลับไม่มีผู้ใดลุกขึ้นโวยวายหรือร้องเรียนต่อสภาเผ่าอย่างเป็นทางการ ด้วยนางเป็นเพียงลูกกระต่ายกำพร้าที่อาศัยอยู่เพียงลำพัง จึงไม่มีผู้ใดออกหน้าโวยวายเรียกร้องความยุติธรรมตามตัวให้มากนักอีกทั้งในยามนี้ เผ่าพฤกษายังมีข่าวที่ยิ่งใหญ่และน่ายินดียิ่งกว่ามาดึงดูดความสนใจของชาวเผ่า นั่นคือการเดินทางมาถึงของกลุ่มวีรบุรุษจากต่างเผ่าผู้ที่ช่วยคว้าชัยเหนือสงครามชายแดนกับเผ่ารกร้าง!บรรยากาศบริเวณหน้าประตูเผ่าพฤกษาได้รับการจัดเตรียมไว้อย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ สองข้างทางเต็มไปด้วยชาวเผ่าหลากสายพันธุ์ ตั้งแต่ครอบครัวแกะและแพะที่ยืนเบียดเสียดกันเพื่อรอชมโฉมหน้าของวีรบุรุษ เหล่ากวางและกระรอกที่ปีนป่ายขึ้นไปบนหลังคาเรือน เพื่อให้มองเห็นได้ชัดเจนกว่าใครรวมถึงหมีร่างยักษ์และช้างที่ยืน

คำถามนั้นดุจแรงผลักให้เนี่ยหมิงที่ยืนนิ่งค้างราวกับถูกสาปให้ได้สติคืนมาทันควัน เขาขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความคิดในสมองหมุนวนอย่างรวดเร็ว หากเรื่องที่บุตรชายเขาหายตัวไปถูกป่าวประกาศออกไปกลางงานเลี้ยงฉลองที่มีทั้งผู้อาวุโสและวีรบุรุษต่างเผ่าเช่นนี้...ทุกตนย่อมหวังดี ต้องช่วยออกตามหาอย่างแน่นอน!ซึ่งนั่นจะทำให้เรื่องลักพาตัวกลายเป็นเรื่องใหญ่ จนถูกขุดคุ้ยตีแผ่ออกมาจนหมดก็เป็นได้...ไม่ได้! เขาจะปล่อยให้เรื่องนี้รู้ถึงหูคนอื่นไม่ได้!เนี่ยหมิงเค้นเสียงต่ำสั่งการลอดไรฟัน “หุบปาก! อย่าได้ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่กลางงานมงคลเด็ดขาด สั่งคนของเราออกตามหาหลินเอ๋อร์ไปก่อนอย่างเงียบเชียบที่สุด... รอจนกว่าข้าจะเสร็จสิ้นงานพิธีตรงนี้... ห้ามให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด มิเช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่า!”แกะหนุ่มย้ำคำอีกครั้ง โส่วเฟิงรีบพยักหน้าตอบรับ “ขอรับ ขอรับ!”โส่วเฟิงก้มศีรษะแล้วล่าถอยออกไปในทันที เนี่ยหมิงหลับตา สูดลมหายใจลึก เพื่อกลับไปสวมหน้ากากขุนนางผู้ใจดีอีกครั้ง เขาฝืนยิ้มละไม พลางยืนดูพิธีมอบอัญมณี