Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 161 - Bab 170

“ไม่ว่าเจ้าจะรับหรือไม่รับ แต่สุดท้ายเจ้าก็ต้องเรียกข้าว่า ‘พี่เขย’ อยู่ดี” เฉินโม่สวนกลับทันควันด้วยใบหน้าตายด้าน เยาะยิ้มที่มุมปาก “เพราะข้าแต่งกับพี่สาวฮูหยินของเจ้า ความเป็นจริงข้อนี้... เจ้าเปลี่ยนมันไม่ได้หรอกนะ”เล่ยซวี่ตงเดือดดาลจนหน้าเขียวคล้ำ เขาสะบัดชายเสื้อลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อข่มขวัญ “เจ้ามันแมวชั้นต่ำ! อย่าได้บังอาจมานับญาติกับข้า!”ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ประกาศศักดาต่อ เฉินโม่ก็ผุดลุกขึ้นยืนตามอย่างรวดเร็ว จนสิงโตหนุ่มสะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว แมวหนุ่มยืนตัวตรงเหยียดหลังจนสุดความสูง ก่อนจะชูมือขึ้นโบกไปมากลางอากาศ เพื่อวัดระดับความสูงของตนกับสิงโตตรงหน้า“ข้าว่าข้าก็สูงเท่าเจ้านะ...” เฉินโม่แสร้งทำเป็นเอามือทาบวัดระดับความสูงอีกครั้งอย่างจริงจัง “ดีไม่ดี... ข้าว่าข้าอาจจะสูงกว่าเจ้าสักข้อนิ้วด้วยซ้ำไปนะ เจ้าน้องเขย”“เจ้า! เจ้ามันเดรัจฉานไร้การศึกษา!” เล่ยซวี่ตงสบถด่าด้วยความโมโหจัดจนแทบจะกลายร่างเป็นสัตว์ป่า เขาตัดสินใจสะบัดตัวเดินหนีจากบทสนทนาไร้สาระน

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงทองอร่ามทาบทับไปทั่วตำหนักหลวนเฟิ่ง ทว่าบรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดอันเงียบงัน เมื่อเกี้ยวประจำเผ่าหงส์มารอรับ เพื่อขึ้นสู่ยอดเขาสูงอันเป็นที่ตั้งของเผ่าหงส์เกี้ยวไม้หอมสลักลวดลายวิจิตรบรรจงสะท้อนแสงอาทิตย์วาววับ มีคานยื่นสี่ทิศสำหรับบุรุษปีกอินทรียักษ์สี่ตนในชุดเกราะสีเงินยวงเตรียมพร้อมหามทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าเฟิ่งเจินยืนรออยู่อยู่ข้างเกี้ยว พลางประกาศกฎของเผ่าหงส์ด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พี่หญิงก็คงทราบดีว่าเผ่าหงส์ของเรามีข้อห้ามมิให้บุรุษเยื้องกรายขึ้นไป ยกเว้นในคืนวิวาห์มงคลเท่านั้น”เฟิ่งเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจในกฎนั้นเป็นอย่างดี แต่ดูเหมือนว่าบรรดาสามีของนางจะไม่ค่อยเข้าใจนัก เพราะทั้งอิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนต่างยืนเรียงรายมองนางด้วยสายตาที่เป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดนางจึงส่งยิ้มบาง ๆ ให้พวกเขาเพื่อคลายความกังวล “ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่ไปเคารพอำลาท่านแม่ประเดี๋ยวเดียวก็ลงมาแล้ว พวกเจ้าไม่ต้องห่วง”ทันทีที่เฟิ่งเหยียนก้าวขึ้นเกี้ยว เฟิ่งเจินก็กวาดสายตาคมกริบไปยังสามีทั้ง

ตู้ม!!เสียงกัมปนาทจากการปะทะของพลังปราณดังกึกก้องไปทั่วโถงกว้าง แรงระเบิดมหาศาลอัดเข้ากับแท่นศิลาอัญมณีจนแตกละเอียดเป็นเศษเล็กเศษน้อย ฝุ่นละอองและเศษควันฟุ้งกระจายบดบังการมองเห็น เศษหินและอัญมณีล้ำค่าแตกกระจายเกลื่อนกลาดไร้ค่าขึ้นมาเฟิ่งเจินยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องโถง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเพิ่งได้สติจากภวังค์แห่งความบ้าคลั่ง เมื่อควันเริ่มจางลงภาพที่ปรากฏมีเพียงรอยแตกแยกบนพื้นและเศษซากของแท่นพิธีที่ว่างเปล่า“ท่านแม่! ไม่นะ... ท่านแม่!” นางกรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะรีบพุ่งตัวเข้าไปยังจุดที่เคยเป็นที่ตั้งของแท่นนอนมารดาทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าและเศษหินที่แตกกระจาย ไร้ร่างของมารดาและพี่สาวอย่างที่คิดหายไปไหน!?ในจังหวะที่หัวใจของเฟิ่งเจินกำลังเต้นโครมครามด้วยความสับสน เสียงหอบหายใจอย่างหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง นางหันขวับกลับไปมองที่กลางห้องโถงตำแหน่งที่นางเคยยืนเมื่อครู่กลับปรากฏภาพเฟิ่งเหยียนในสภาพมอมแมม ผมเผ้ายุ่งเหยิงและมีรอยครูดตามแขนขา นางกำลังนอนหมอบหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย ใ

ท้องฟ้าเหนือหน้าผาสูงชันสั่นสะเทือนด้วยแรงปะทะของปักษาสองตน เสียงกระพือปีกดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง แขนเสื้อของทั้งคู่โบกสะบัดตามกระแสลมปราณที่เชี่ยวกรากอิงห่าวเทียนพุ่งเข้าใส่ด้วยวิชากรงเล็บปลิดวิญญาณ หมายจะหยุดยั้งอิงชิงอวี่ไว้ทุกวิถีทาง แต่ทว่าร่างปราดเปรียวของอิงชิงอวี่กลับหลบเลี่ยงได้อย่างพลิ้วไหวประดุจต้นไผ่ลู่ลม“ท่านพี่! ข้าว่าท่านก็คงจะรู้ถึงปราณของข้าแล้วกระมัง” อิงชิงอวี่เอ่ยเสียงเรียบพลางสะบัดปีกสีทองอร่ามที่ขยายกว้าง ขนปีกแต่ละเส้นทอประกายล้อแสงอาทิตย์ และที่โคนปีกนั้นเริ่มปรากฏเกล็ดแก้วใสประดุจเพชรนั่นคือสัญญาณแห่งปราณตะวันที่กำลังจะตื่นรู้!ดวงตาของอิงห่าวเทียนสลดลงอย่างเห็นได้ชัด ใช่... เขารู้ เพียงประมือไม่กี่กระบวนท่า เขาก็รู้ว่ายามนี้ เขามิใช่คู่ต่อกรของน้องชายอีกต่อไป มิใช่แสงแดดเจิดจ้าที่น้องชายต้องคอยหลบอยู่ภายใต้เงาของเขาอีกต่อไปทั้ง ๆ ที่อิงชิงอวี่เป็นเพียงอินทรีที่มีขนสีคราม แต่มาบัดนี้ ขนของเขากลับเปล่งแสงสีทองอร่ามล้อประกายแสงอาทิตย์... ดู ๆ ไปแล้ว ยังเจิดจ้าบาดตามากกว่าขนสีทองแต่กำเนิดของเขาเสียอีก!แ

ฉัวะ!เสียงดังแหวกอากาศคมกริบกว่าครั้งไหน ๆ เฟิ่งเจินสะใจจนดวงตาเบิกโพลน นางวาดฝันถึงภาพร่างของพี่สาวที่ถูกดาบเพลิงแยกออกเป็นสองเสี่ยง เลือดสีชาดสาดกระเซ็นเปื้อนท้องฟ้าทว่าในพริบตาที่คมดาบปราณสัมผัสเนื้อหนัง... กลับไม่มีเสียงกรีดร้องของเฟิ่งเหยียนอย่างที่คาดคิด!“อาเหยียน!”ดวงตาหงส์ของเฟิ่งเหยียนเบิกกว้าง เมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นประหลาดที่โถมเข้ามากอดรัดจากทางด้านหน้า เป็นสัมผัสที่อ่อนโยน นุ่มนวล และคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่าที่นางเคยได้รับยามวัยเยาว์อบอวลอยู่ริมจมูกก่อนที่หยดของเหลวร้อนผ่าวจะสาดกระเซ็นโดนใบหน้าของนางเป็นทางยาว!จากที่คิดว่าจะต้องโดนดาบร้อนของน้องสาวฟาดฟันจนแสบร้อนที่กลางอก แต่ภาพที่เห็น กลับทำให้ดวงตาของนางแสบร้อนจนแทบจะร้องไห้ลืมหายใจร่างของมารดาที่ควรจะหลับใหลไม่ได้สติ บัดนี้กลับตื่นขึ้นมา บินถลาเข้ามาใช้แผ่นหลังโอบบังร่างของนางเอาไว้ คมดาบเพลิงของเฟิ่งเจินฟันลึกเข้าที่กลางหลังพาดยาวไปถึงบั้นเอวอีกข้างของประมุขหงส์ จนเลือดสีเข้มกระฉูดออกมาอาบอาภรณ์ขาวพิสุทธิ์จนกลายเป็นสีแดงฉาน!