Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 171 - Bab 180

ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมทั่วทั้งเมืองปักษา แสงอาทิตย์ยามสายที่สาดส่องลงมาจากเบื้องหลังส่งเสริมให้ร่างของเฟิ่งเหยียน ยิ่งดูสูงส่งราวกับเทพธิดาผู้จุติปีกหงส์เพลิงที่แผ่กว้างบดบังรัศมีดวงตะวันกลับกลายเป็นแหล่งกำเนิดแสงเสียเอง ขนแต่ละเส้นทอประกายทองสลับส้มเจิดจ้าอาบไล้ไปทั่วปราณตะวันอันบริสุทธิ์แผ่ซ่านออกมาเป็นระลอกคลื่นที่ทั้งอบอุ่นและทรงพลังอย่างที่ไม่เคยมีใครในเผ่าหงส์ก้าวไปถึงระดับนี้มานานหลายร้อยปีผู้คนเบื้องล่างที่เฝ้ามองต่างตกตะลึงในความบริสุทธิ์สูงส่งนั้น พวกเขาค่อย ๆ คุกเข่าลง ก้มหัวจรดพื้นด้วยความศรัทธาอันแรงกล้า เพราะระดับปราณเช่นนี้มิใช่เพียงแค่ความเก่งกาจทางด้านการฝึกตน แต่ยังต้องอาศัยจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์จึงจะบรรลุได้นี่จึงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่การฝังเข็มในวันนั้นของชิงหลุนจึงไม่บรรลุผล...เฟิ่งเหยียนค่อย ๆ ก้มมองพิจารณาตนเอง ทั่วร่างของนางพลันรู้สึกเบาสบายกว่าที่เคยเป็น ปราณในร่างแผ่ซ่านเอิบอิ่มสมบูรณ์ราวกับได้รับการเติมเต็มอย่างไม่มีที่สิ้นสุดทำไมล่ะ? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงได้บรรลุปราณตะวันล่ะ?‘เพราะการให้คือ

คุกใต้หน้าผาหินของเผ่าหงส์ตั้งอยู่ด้านหลังของผาหินที่ตั้งของเผ่าหงส์ที่เจาะหน้าผาลึกเข้าไปเป็นโพรงถ้ำ สถานที่แห่งนี้ตัดขาดจากแสงตะวันโดยสิ้นเชิง มีเพียงความมืดมิดและกลิ่นศิลาหินจนเย็นเยียบถึงกระดูกสภาพแวดล้อมภายในกรงขังนั้นแห้งแล้งและว่างเปล่า มีเพียงกองหญ้าแห้งสำหรับเอนกายและถ้วยดินเผาบรรจุน้ำกับอาหารเพียงน้อยนิดรอบกรงขังถูกสลักด้วยปราณโบราณที่ส่องแสงเรืองรองเป็นระยะ ทำหน้าที่กดข่มและกักขังพลังปราณของผู้ที่อยู่ภายในไว้อย่างหนาแน่น แม้ผู้ถูกคุมขังจะมีปราณสูงส่งเพียงใด หากตกอยู่ภายใต้อาคมนี้ ย่อมไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาที่ไร้ทางสู้เฟิ่งเจินนั่งกอดเข่าซึมเศร้าอยู่บนพื้นดิน แววตาที่เคยโอหังบัดนี้หม่นแสงและเต็มไปด้วยความสับสน หลังจากที่นางถูกจับกุมมาคุมขังที่นี่ ความเงียบงันของคุก ทำให้นางเริ่มได้สติกลับมา...จนกระทั่งเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังใกล้เข้ามา องครักษ์หญิงที่เฝ้าอยู่หน้าประตูหนาต่างโน้มกายลงเคารพผู้มาเยือนด้วยความศรัทธา“ถวายบังคมองค์หญิงเฟิ่งเหยียน”องค์หญิงเฟิ่งเหยียน... นางได้รับการแต่งตั้งให้กลับคืนสู่ฐานันดรเดิม ด้วยย

ในช่วงเดือนแรกที่เฟิ่งเจินได้ใช้ชีวิตภายใต้การดูแลของมู่ซั่วในหุบเขาเร้นลับ เฟิ่งเจินยังคงตั้งมั่นอยู่ในกฎระเบียบและศักดิ์ศรีแห่งเผ่าหงส์นางตั้งป้อมระวังตัวประดุจหงส์ที่หวาดระแวงภัยรอบด้าน แม้มู่ซั่วจะแสดงความมีน้ำใจเพียงใด นางก็ยังคงรักษาระยะห่างไว้อย่างเหนียวแน่น ทว่ามู่ซั่วกลับไม่ได้เร่งรัด เขาใช้ความเงียบสงบและความขยันเข้าสู้ทุกเช้า มู่ซั่วจะตื่นก่อนดวงตะวันขึ้น เพื่อออกไปเสาะหาทำเลที่ไอปราณเข้มข้นที่สุดให้หญิงสาวได้นั่งฝึกปราณ เขาใช้ทักษะเชิงช่างสร้างกระท่อมไม้ไผ่ที่เรียบง่าย แต่แข็งแรงพอจะกันแดดฝนให้องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ยามค่ำคืนที่อากาศหนาวเหน็บเหนือยอดผา เขามิเคยล่วงเกินเข้าใกล้พื้นที่ส่วนตัว แต่จะคอยเติมฟืนเฝ้ากองไฟอยู่ด้านนอกจนแสงรุ่งอรุณสาดส่อง ภาพแผ่นหลังที่มั่นคงท่ามกลางกองไฟที่ลุกโชนนั้น ค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในความทรงจำของเฟิ่งเจินทีละน้อย จนความระแวงเริ่มถูกแทนที่ด้วยความวางใจเมื่อเข้าสู่เดือนที่สาม สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาสู่หุบเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา บรรยากาศที่เคยแห้งแล้งกลับชุ่มฉ่ำและมืดมัว ในยามที่น้ำฝนสาดซัดเข้ามาในกระท่อม ความใกล้ชิดถูก

“เรื่องราวทั้งหมดก็เป็นเช่นนี้...” เฟิ่งเจินบอกอย่างเรียบเรื่อย แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับอ่อนลง หยาดน้ำตาที่ร่วงหล่นบ่งบอกถึงความขื่นขมที่กัดกินใจมาเนิ่นนาน เมื่อคำนึงถึงสามีและบุตรทั้งหกตน ไม่รู้ว่ายามนี้จะเติบโตมากเพียงใดแล้วเฟิ่งเหยียนที่กำลังอ้าปากค้าง หลังจากที่ได้ยินเรื่องราวทั้งหมด “!!!”หะ... นี่ข้ากลายเป็นป้าไปแล้วเหรอ? แถมยังมีหลานงอกออกมาอีกตั้งหกหน่ออย่างไม่รู้ตัวอีกด้วย ข้ายังต้องหาของขวัญแรกพบให้หลานข้าไหม?เดี๋ยวสิ! ดวงตาหงส์ของเฟิ่งเหยียนเบิกกว้าง หากเป็นตามที่เฟิ่งเจินบอกมา... นั่นหมายความว่านางแอบไปมีสามีมีลูก ทั้งที่ไม่ได้ผ่านพิธีแต่งงาน ผ่านแม่สื่อ หรือแม้แต่ท่านแม่ก็ยังไม่รู้เรื่อง!นอกจากนี้ แม้แต่การอวี่อินก็ยังไม่ได้ทำ ตามกฎของเผ่าที่สามารถมีคู่ครองได้มากสุดห้าตน แต่นี่เฟิ่งเจินกลับมีถึงหกตน!!เท่าที่พูดมา ไม่รู้ว่าเฟิ่งเจินทำความผิดไปกี่กระทงแล้ว! แล้วนี่นางกลับไม่โดนโทษอะไรเลย!แต่ข้า! ถึงจะไม่ได้ผ่านพิธีแต่งงาน แม่สื่อ หรือคำอนุญาตจากท่านแม่เหมือนกัน แต่ข้ากลับโดนเนรเทศเนี่ยนะ!?ฮึ่ย!

เฟิ่งเหยียนเริ่มต้นการปฏิวัติเผ่าหงส์ด้วยการสั่งรื้อถอนม่านมุกและสมบัติล้ำค่าออกจากตำหนักหลวนเฟิ่ง ปรับเปลี่ยนโถงโอ่อ่าให้กลายเป็นสำนักศึกษาสำหรับฝึกปราณของเผ่าหงส์นางวางรากฐานการฝึกปราณแบบใหม่ ให้เน้นการควบคุมปราณให้เฉียบคมดุจเข็มฝัง เพื่อใช้ในการกระตุ้นจุดชีพจร หากจะสั่งสอนการรักษาให้ผู้อื่น นั่นย่อมหมายความว่าต้องมีผู้ป่วยให้สื่อการสอนเฟิ่งเหยียนสั่งการให้อิงอี๋นั่ว หัวหน้าเผ่าปักษาคัดเลือกผู้ป่วยที่มีอาการเรื้อรังมาวันละสิบตน เพื่อให้นางใช้เป็นกรณีศึกษาต่อหน้าเหล่าอาวุโสและทุกนางในเผ่าหงส์“ดูให้ดี การรักษาคนหนึ่งคนต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก อย่างแรก เราควรตรวจชีพจรเขาเสียก่อน ตามตำราที่ข้าเคยให้พวกท่านอ่าน...” เฟิ่งเหยียนอธิบาย “ไม่เพียงแต่จุดชีพจร พวกท่านจะต้องสอบถามผู้ป่วยด้วยว่าบาดเจ็บที่ใด อย่างไร เพราะให้สามารถส่งปราณเข้าไปรักษาได้อย่างตรงจุดและเหมาะสม”นางสาธิตการส่งปราณรักษาที่อ่อนโยนและบริสุทธิ์ เพื่อสมานแผลและชะล้างพิษของผู้ป่วยในแต่ละราย ค่อย ๆ ถ่ายทอดวิชา จนทุกตนในเผ่าเริ่มเรียนรู้และทำตามได้ในที่สุดหลังจากท