Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 181 – Kapitel 190

ย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านั้นไม่นาน...ท่ามกลางบรรยากาศที่ชื่นมื่น หลังเสร็จสิ้นพิธีสถาปนาประมุขคนใหม่ รวมถึงนโยบายในการตั้งสำนักศึกษาฝึกปราณของเผ่าหงส์ ทางเผ่าปักษามีแนวคิดที่จะสร้างโรงหมอเพิ่มให้อีกด้วยซึ่งนั่นคือเรื่องราวที่น่ายินดีสำหรับทุกตนในเผ่าปักษา แต่ไม่ใช่สำหรับห้าสามีของเฟิ่งเจินที่จะต้องมาติดคุกเช่นเดียวกับฮูหยินของตน ดังนั้น พวกเขาทั้งห้าตน อิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เสวียนม่อไห่ เฉินโม่ และชิงหลุนจึงมักจะแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนน้องเขยเป็นระยะเฉกเช่นวันนี้พวกเขาต่างซื้อของ อาหาร และขนมรสเลิศเตรียมไปฝาก พลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนานกันไประหว่างทาง โดยมีเสวียนม่อไห่ที่มักจะเดินรั้งท้ายอยู่เสมอ“วันนี้ ข้าตั้งใจซื้อปลาย่างไปเยาะเย้ยเจ้าแมวยักษ์นั่นด้วยล่ะ!” เฉินโม่โอ้อวดอย่างอารมณ์ดีไป๋จิ่วถิงเบ้ปากอย่างดูแคลน “เจ้าแน่ใจหรือว่าตั้งใจจะไปเยาะเย้ยเขา รู้หรือไม่ว่าเจ้าสิงโตนั่น เหมือนจะอ้วนขึ้นกว่าเดิมอีก!”“ก็ช่วยไม่ได้... ข้าเอาไปเย้ยทีไร มันก็ทำท่าน้ำลายสอทุกที แล้วข้าจะอดใจไม่ให้ได้อย่างไร” เฉินโม่บอกพลา

“สวัสดี... น้องเขย” เฟิ่งเหยียนตอบกลับทันที ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้ที่ลักพาตัวนางมาเสียอีก บอกให้มู่ซั่วรู้ว่านางรู้แล้วว่าเขาคือใครมู่ซั่วเองก็ไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนอันใดราวกับรู้ดีว่าพี่ภรรยาผู้นี้คงจะทราบความจริงทั้งหมดมาแล้ว เขาเพียงแต่ระบายรอยยิ้มแสนอ่อนโยนตามมาดหัวหน้าเผ่าผู้แสนดีเช่นวันวานที่ได้พบเจอกันเกิงเถี่ยที่เดินติดตามเข้ามาด้วย ยกเก้าอี้มาวางให้เจ้านายนั่งตรงหน้ากรงขังอย่างดิบดี ก่อนจะล่าถอยออกไปอย่างรู้ความ“ข้าไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอพี่ภรรยาอีกครั้งในสภาพเช่นนี้”เฟิ่งเหยียนเหยียดยิ้ม ไม่ใช่แค่มู่ซั่วหรอกที่รู้จักนางเป็นอย่างดี ยามนี้ นางก็รู้จักเขาดีเช่นกัน!นับตั้งแต่ที่เฟิ่งเจินเล่าเรื่องความรักในอดีตอันหวานชื่น ก่อนที่จะพลัดพรากจากกันด้วยความขมขื่น นางก็มอบหมายให้อิงชิงอวี่ เฉินโม่และชิงหลุนช่วยไปสืบเรื่องราวต่าง ๆ ของน้องสาวและน้องเขยผู้นี้มาอย่างครบถ้วนแต่เดิมมู่ซั่วเองก็เป็นหนึ่งในบุตรชายของหัวหน้าเผ่าคนเก่า มีสิทธิ์ในการชิงตำแหน่งนี้โดยชอบธรรมอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าเขามิใช่บุตรฮูหยินเอก เป็นเ

มู่ซั่วตกตะลึงงันไปกับสิ่งที่บุตรชายเล่าให้ฟัง ในหัวของเขาพลันนึกถึงตำนานโบราณของเผ่าอาชาที่ถูกลืมเลือน...เทพกิเลนบรรพกาลผู้กลืนกินฟ้าดิน! สายเลือดโบราณของเผ่าอาชา ผู้ครอบครองปราณตะวันที่มีความสามารถในการดูดปราณจากทุกสรรพสิ่งมาเป็นของตนเองได้โดยไม่ต้องพยายาม สิ่งที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงนิทานหลอกเด็ก บัดนี้มันกำลังสำแดงฤทธิ์เดชอยู่ต่อหน้าเขา ผ่านสายเลือดที่เขาสร้างมันขึ้นมาด้วยแผนการอันแยบยล!บุตรของเขา... ในที่สุด เผ่าอาชาก็จะมีสายเลือดโบราณถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว!จากความตื่นตะลึงในตอนแรก ดวงตาของมู่ซั่วก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไป ประกายหม่นแสงถูกแทนที่ด้วยความวาวโรจน์แห่งความโลภและการเล็งเห็นผลประโยชน์อันมหาศาลมู่ซั่วย่อตัวลงช้า ๆ มือใหญ่ที่เคยใช้ล่อลวงเฟิ่งเจินวางลงบนบ่าเล็กของมู่ซีเหออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเชยคางบุตรชายขึ้นให้สบตากับเขา“อาเหอ... เจ้ามองพ่อ” น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความโกรธเคืองแม้แต่น้อย แต่มันกลับนุ่มนวลอย่างน่าขนลุก “เจ้าบอกว่าเจ้าทำอะไรนะ?”“ข้า... ข้าดูดพลังของน้องไปขอรับ” มู่ซีเหอตอบเสียงสั่น

“พี่ภรรยาช่างปราดเปรื่อง!” มู่ซั่วนึกชื่นชมคนตรงหน้าจากใจ!แท้จริงแล้ว หลังจากที่เขาจับเฟิ่งเหยียนมาให้มู่ซีเหอดูดปราณแล้ว เขาได้บอกบุตรชายให้ยั้งมือไว้ก่อน แล้วจึงนำมาคุมขังในสภาพที่ยังมีลมหายใจ เพื่อหวังจะสนทนาด้วยแม้ว่าเขาจะมองเฟิ่งเหยียนเป็นศัตรูคู่อาฆาต แต่อีกใจหนึ่ง เขาก็อดนับถือนางไม่ได้! ไม่ว่าจะเป็นฝีไม้ลายมือในการวางแผนการรบกับเผ่ารกร้าง รวมถึงแผนการเจรจาแลกเปลี่ยนที่ช่วยยุติความบาดหมางระหว่างสองเผ่าที่มีมาอย่างยาวนานให้สิ้นสุดลง โดยที่ได้เปรียบทั้งสองฝ่าย...สิ่งเหล่านี้ ทำให้เขาอดที่จะชื่นชมนางไม่ได้!ดังนั้น มู่ซั่วจึงตั้งใจที่จะเข้ามาสนทนากับเฟิ่งเหยียนให้มากขึ้น และนางก็ไม่ทำให้เขาต้องผิดหวังจริง ๆ !“แต่พี่ภรรยาตอบถูกเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น!” มู่ซั่วบอกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “น้อง ๆ ของอาเหอถูกเขาดูดปราณเป็นคนแรก ๆ เสียด้วยซ้ำ!”ท่านป้าของหลาน ๆ ถึงกับอ้าปากค้างอีกครั้ง “!!!”บิดาผู้นี้... ไม่สมควรจะเกิดเป็นบิดาเลย!จากเท่าที่ฟังมา เรื่องความโหดเหี้ยมของมู่ซั่วนั่นไ

หลังจากคลื่นลมวสันต์พัดผ่านไปทั่วเรือนหงหยาอีกหลายครั้งหลายคราแทนความคิดถึงที่ล้นอก เฟิ่งเจินที่สวมใส่เพียงชุดชั้นในผ้าไหมบางเบาพลิ้วไหวที่แทบจะปิดบังเรือนร่างนวลลออไว้ไม่มิดทั่วร่างบอบบางของนางเต็มไปด้วยร่องรอยรักที่มู่ซั่วทิ้งเอาไว้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของใบหน้าผุดผ่องบัดนี้กลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อตระหนักถึงวิธีการฝึกปราณของบุตรชายที่แตกต่างจากผู้อื่นอย่างสิ้นเชิงความภูมิใจในการพัฒนาปราณอย่างก้าวกระโดดของบุตรชายถูกแทนที่ด้วยความกังวลที่ก่อตัวขึ้นในอก นางเดินตามมาส่งมู่ซั่วจนถึงหน้าประตูเรือนหงหยา ฝีเท้าที่เคยก้าวย่างอย่างมั่นใจกลับดูเลื่อนลอยเล็กน้อย“เรื่องปราณของลูก... ข้าจะลองหาวิธีดู อย่างไรเสียเพื่อลูก ข้าทำได้ทุกอย่าง... แต่ตอนนี้ ท่านรีบกลับไปก่อนเถิด หากมีใครมาเห็นเข้า เรื่องจะยุ่งยาก”มู่ซั่วหยุดชะงักที่หน้าประตู เขาหันกลับมามองสตรีตรงหน้าที่อยู่ในสภาพชวนลุ่มหลง แววตาที่เคยกดดันกลับเปลี่ยนเป็นออดอ้อนพลางรวบเอวบางเข้าหาตัวอีกครั้ง “ข้ากลับก็ได้... แต่ท่านต้องรับปากข้าก่อน ห้ามท่านไปยุ่งเกี่ยวกับอนุท