Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 191 – Kapitel 200

มู่ซีเหอปรากฏกายเหนือกลุ่มเมฆาที่ม้วนตัวราวกับคลื่นคลั่ง เส้นผมและอาภรณ์พลิ้วไหวไปตามแรงลม ไอปราณตะวันที่แผ่ออกมานั้น มิได้อบอุ่นเยียวยาเหมือนยามที่เฟิ่งเหยียนบรรลุปราณตะวันแต่ของมู่ซีเหอกลับเข้มข้น ดุดัน และร้อนระอุจนอากาศรอบด้านบิดเบี้ยว รัศมีกดดันนั้นทรงพลังเสียจนผู้คนในเผ่าปักษาที่อยู่เบื้องล่างต่างใจสั่นขวัญแขวน หลายคนถึงกับทรุดเข่าลงกระแทกพื้นโดยไม่รู้ตัวดวงตาคมกริบดุจราชันผู้เย็นชาของมู่ซีเหอกดมองลงมายังมดปลวกเบื้องล่างด้วยแววตาดูถูกเหยียดหยามที่ลานกว้างเบื้องล่าง อิงชิงอวี่ ไป๋จิ่วถิง เฉินโม่ และชิงหลุนยืนเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง ใบหน้าของแต่ละคนอ่อนล้าจากการไม่ได้พักผ่อน เพื่อออกตามหาเฟิ่งเหยียนและเสวียนม่อไห่ที่หายตัวไป มือของพวกเขาขยำกำแน่น จนเส้นเลือดปูดโปน“นอกจากเหยียนเหยียนแล้ว... ยังมีผู้ที่บรรลุสายเลือดโบราณและมีปราณตะวันแกร่งกล้าถึงเพียงนี้อยู่อีกหรือ?” ชิงหลุนพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ขณะเงยหน้ามองร่างสีทองหม่นบนฟ้า มือหนาได้แต่กำเข้าหากันหากข้าได้บรรลุปราณตะวันบ้าง... ข้าก็คงจะเป็นกำลัง สามารถต่อกร คว่ำไอ้ม้ายัก

เฉินโม่พุ่งทะยานดุจเงาสีดำวูบวาบ กรงเล็บแหลมคมกรีดอากาศ จนเกิดเสียงหวีดหวิว หวังจะฝากรอยแมวข่วนลงบนตัวของกิเลนหนุ่ม แต่ทว่า มู่ซีเหอกลับเพียงเอี้ยวตัวหลบด้วยท่วงท่าแช่มช้าอย่างรู้ทันเป็นจังหวะเดียวกับที่ไป๋จิ่วถิงโถมร่างยักษ์เข้าใส่จากด้านหลังในลักษณะหมาลอบกัดตามสัญชาตญาณที่เจ้าตัวถนัด แต่ร่างของมู่ซีเหอกลับหายวับ ทำให้คมเขี้ยวของไป๋จิ่วถิงงับเข้าที่กลางลำตัวของแมวส้มที่พุ่งสวนมาพอดี!“ไอ้หมาโง่! แกกัดข้าทำไม!” เฉินโม่แผดเสียงลั่นด้วยความเจ็บปวด พลางตะปบกรงเล็บสวนกลับไปตามสัญชาตญาณที่ถูกทำร้าย จนเผลอข่วนลงบนใบหน้าของไป๋จิ่วถิงไป๋จิ่วถิงคำรามลั่น ก่อนจะแยกเขี้ยว ตะปบขาหน้าใส่เจ้าแมวส้ม จนเฉินโม่ต้องกระโดดหลบ “แล้วเจ้าจะมาข่วนข้าทำไมเล่า?”จากสองคู่อริในสายเลือดที่เคยตั้งมั่นจะเป็นหมาหมู่รุมศัตรู บัดนี้ สัตว์อสูรทั้งสองกลับขัดแข้งขัดขากันเอง กลายเป็นการตะลุมบอนที่แสนวุ่นวาย โดยมีมู่ซีเหอยืนมองเหยียดด้วยสายตาดูแคลน ราวกับกำลังชมการละเล่นของเดรัจฉานชั้นต่ำที่ไร้สติปัญญากิเลนหนุ่มหาจังหวะเพียงพริบตาท่ามกลางความชุลมุน พุ่งตัวเข

มู่ซั่วและมู่ซีเหอพุ่งทะยานเหยียบเมฆาขึ้นสู่ยอดผาหงส์อย่างหยิ่งผยอง เมื่อไร้อุปสรรคขวากหนาม ไอปราณตะวันอันร้อนระอุที่แผ่ออกมา ทำให้บรรดาสาวใช้ที่เหลือในเผ่าหงส์ ผู้ซึ่งไร้พรสวรรค์ในการฝึกปราณเป็นหมอ มายืนออกันหน้าประตูเผ่าต่างพากันสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวภาพความโหดเหี้ยมที่กิเลนผู้นี้กระทำต่อสี่สวามีของท่านประมุขเผ่าหงส์ที่เผ่าปักษาเมื่อครู่ยังคงติดตา ข่มขวัญจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตาทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียด เฟิ่งอัน สาวใช้คนสนิทของเฟิ่งเจินที่รู้เรื่องทุกอย่างเป็นอย่างดี พลันก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้า นางระบายรอยยิ้มอย่างยินดีจนเต็มใบหน้า ประสานมือเคารพด้วยท่าทีนอบน้อมอย่างที่สุด“ข้าขอเป็นตัวแทนเผ่าหงส์ทุกตนที่นี่ ขอยินดีต้อนรับท่านทั้งสองเจ้าค่ะ” เฟิ่งอันเอ่ยเสียงหวานหยด แววตาเป็นประกายยามทอดมองไปยังมู่ซั่วอย่างเปิดเผย “ตำหนักเทียนเฟิ่งโหลวได้จัดเตรียมไว้รับรองพวกท่านแล้ว เชิญท่านทั้งสองเข้าไปพักผ่อนให้สำราญใจก่อนเถิดเจ้าค่ะ”มู่ซั่วและมู่ซีเหอก้าวลงสู่ทางเดินหลักของตำหนักใหญ่อย่างสง่าผ่าเผย ท่วงท่าสง่างามดุจราชัน ทำให้

หลังจากที่เสร็จสิ้นการรับประทานอาหารอันหวานชื่นแล้ว มู่ซั่วและเฟิ่งเจินก็จับมือกันเดินตรงไปที่เรือนหงหยา อันเป็นรังรักของพวกนางทั้งสองคลื่นลมวสันต์ซัดสาดสร้างเสียงครางแว่วหวานบรรเลงเพลงครวญอยู่เช่นนั้น จวบจนรุ่งสาง การเสพสมอันหวานล้ำและยาวนานจึงได้สิ้นสุดลงพร้อมกับความอิ่มเอม ด้วยยามนี้ พวกเขาไร้ซึ่งอุปสรรคใดมาขัดขวางช่วงเวลาแห่งความสุขอีกต่อไปแล้ว ทั้งมู่ซั่วและเฟิ่งเจินจึงได้ปล่อยตัวปล่อยใจโอบรัดสร้างความสุขกันได้อย่างเต็มที่!มู่ซั่วปลดปล่อยความคะนึงหาทั้งหมดลงบนกายฮูหยินของตนจนหมดสิ้น แม้ว่าเขาจะระบายความสุขกับเฟิ่งอันมาก่อนแล้วหนึ่งรอบ... หนึ่งชั่วยาม...แต่ทว่าด้วยสัญชาตญาณอันพลุ่งพล่านของบุรุษเผ่าอาชาที่ยากจะเติมเต็ม แม้ว่าเขาจะสามารถทำให้เฟิ่งเจินสลบไปด้วยความอ่อนเพลียคาเตียงนอนได้แล้ว เขาก็ยังแอบปลีกตัวไปหาความสำราญกับเฟิ่งอันได้อีกคราและสาวใช้คนสนิทของนางก็ช่วยทำหน้าที่เป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้แก่สามีของเจ้านายได้อย่างไร้ที่ติ ก่อนที่มู่ซั่วจะเดินออกจากเรือนส่วนตัวของนางไปด้วยความสบายตัวเฟิ่งเจินลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งในช่วงปลายยามซื่อ ร่าง

หลังเสร็จกิจกามแล้ว เขาก็เดินตรงดิ่งมาที่โถงรับประทานอาหาร โดยมีเฟิ่งเจินและมู่ซีเหอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ทันทีที่มู่ซั่วก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าอิ่มเอม เฟิ่งเจินก็เอ่ยทักทายขึ้น “อาซั่วดูสดชื่นเชียวนะ”มู่ซั่วหัวเราะเบา ๆ กุมมือนางพลางเอ่ย “ได้อยู่ร่วมกับท่านเช่นนี้ จะมิให้ข้าสดชื่นได้อย่างไร”ก่อนที่เขาจะถามถึงเรื่องที่นางไปหาอดีตสวามี เฟิ่งเจินก็พลันทำหน้าเหนื่อยหน่าย พลางชี้ไปที่หน้าผากของตนเอง “ข้าตั้งใจจะไปหย่ากับพวกเขาให้จบเรื่องไป แต่ติดตรงที่มิรู้วิธีทำลายอวี่อินนี่สิ เรื่องราวจึงคาราคาซังเช่นนี้”“เอาเถิด! เรื่องเพียงเท่านี้เอง ประเดี๋ยวเราค่อยหาวิธีแก้ไขกันไปก็ได้หรอก” มู่ซั่วตบหลังมือนางเบา ๆ อย่างเอาใจ “มาเถิด มากินข้าวกันก่อน”ตะเกียบในมือของพวกเขาแต่ละตนจึงได้เริ่มขยับ“แล้วท่านแม่จะให้เผ่าปักษาและเผ่าหงส์จัดงานสถาปนาประมุขใหม่อีกครั้งหรือไม่ขอรับ?” มู่ซีเหอถามขึ้น ขณะคีบอาหารเข้าปากเฟิ่งเจินเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ “แม่สั่งหัวหน้าเผ่าปักษาไปแล้ว ว่าให้จ