Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 211 – Kapitel 220

“เอาล่ะ! อย่างนั้น ตอนนี้เราก็รู้แล้วว่าเจ้ากิเลนนั่นแพ้น้ำแล้วหนึ่งอย่าง อย่างน้อยก็พอจะมีแต้มต่อในการต่อสู้บางแล้ว” เฟิ่งเหยียนดึงบทสนทนากลับมาอีกครั้ง “เราคงต้องใช้น้ำเป็นหลักในการโจมตี เพื่อให้พลังป้องกันของมันลดลง”ชิงหลุนแกว่งปลายหางไปมา ก่อนจะชูคอขึ้นสูง “กิเลนนั่นมีลำตัวเป็นเกล็ดใช่หรือไม่?”ทุกตนต่างพยักหน้า เจ้างูเขียวจึงเอ่ยต่อ “ข้าได้ยินมาว่ากิเลนจะมีเกล็ดย้อนอยู่”เกล็ดย้อน!“จริงด้วย! เกล็ดย้อน จุดอ่อนของกิเลนนี่น่า!” เฟิ่งเหยียนร้องขึ้นอย่างดีใจ “ถ้าข้าจำไม่ผิด เกล็ดย้อนน่าจะอยู่ตรงที่ใต้คอตรงแผงอก เป็นเกล็ดที่ขึ้นย้อนทิศทาง เราสามารถฆ่ามันจากตรงนั้นได้!”เพียงเท่านั้น ดวงตาของทุกตนก็เปล่งประกาย จากความกังวลที่มืดครึ้มไร้ทางออก ก็แปรเปลี่ยนไปราวกับเจอแสงสว่างที่ปลายถ้ำ!“หมายความว่ายามนี้เรามีสองหนทางในการจำกัดมันแล้ว” เสวียนม่อไห่สรุปขึ้นมาใหม่ “หนึ่งคือการใช้น้ำในการลดการป้องกันของมันลง และสอง เลือกโจมตีที่จุดตายอย่างเกล็ดย้อนตรงที่ใต้ค

สิ้นเสียงตะโกนสั่งการของอิงอี๋นั่ว บรรยากาศภายในลานพิธีพลันเปลี่ยนไป ทหารเกราะเหล็กสี่ตนที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังแท่นประธานพลันขยับกายอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาด หมวกเกราะและชุดพรางกายถูกระเบิดออก เผยให้เห็นดวงตาคมกริบของเหล่าสวามีทั้งสี่!อิงชิงอวี่ในชุดทหารสะบัดกายกลางอากาศ ปีกอินทรีขนาดใหญ่สยายออกพัดพากระแสลมคมกริบดุจใบมีดพุ่งเข้าใส่กิเลนหนุ่มจากเบื้องบนไป๋จิ่วถิงและเฉินโม่ปลดปล่อยสัญชาตญาณสัตว์ป่า คืนร่างเดิมเป็นหมาแปดหางร่างสูงใหญ่แยกเขี้ยวขู่คำรามและแมวป่าที่ปราดเปรียวดุจเงา พุ่งทะยานเข้าขนาบข้างซ้ายขวาหวังขย้ำจุดตายขณะที่ชิงหลุนยังคงสลับร่างกึ่งมนุษย์กึ่งอสรพิษ เลื้อยทะยานข้ามขอบลานด้วยความเร็วที่มองตามไม่ทัน สวามีทั้งสี่ขยับเข้าประสานงานพร้อมกัน เพื่อหวังบดขยี้มู่ซีเหอให้จมลงกับแท่นประธานในคราเดียว!“ท่านประมุข!” เกิงเถี่ยที่อยู่วงนอกเบิกตากว้าง ร่างยักษ์เตรียมจะพุ่งตัวเข้ามาปกป้องนายเหนือหัว ทว่ากลับถูกขัดจังหวะ เมื่ออิงอี๋นั่วพร้อมด้วยกลุ่มผู้อาวุโสระดับสูงของเผ่าปักษานับสิบตนโผล่ออกมาจากเงามืด ล้อมหน้าล้อมหลังปิดทางกั้นดั่งกำแพงเหล

“มู่ซีเหอ... ไอ้สารเลว!!” เสวียนม่อไห่ระเบิดเสียงคำรามลั่นจนแผ่นดินสะเทือน ความเสียใจถูกแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นอันไร้ก้นบึ้ง เขากัดฟันเค้นปราณเฮือกสุดท้าย ยามเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นสี่สวามีที่เริ่มบาดเจ็บสาหัสจนล้มระเนระนาดนอนจมกองเลือดเต่าหนุ่มก็ไม่สนกฎเกณฑ์ใด ๆ อีก เขาตบอุ้งมือลงบนผืนน้ำ ดึงเอากระแสน้ำทั่วทั้งคลองม้วนตัวเป็นเกลียวคลื่นแหลมคมดุจหอกวารีนับพันเล่ม สาดซัดทะยานเข้าใส่ร่างของกิเลนหนุ่มอย่างบ้าคลั่งเพื่อเปิดทางให้สหายสี่สวามีที่เหลืออยู่ เมื่อเหลือบเห็นเสวียนม่อไห่พุ่งเข้ามาร่วมศึกด้วยอีกครั้ง พร้อมกับสายตาที่ปะทะเข้ากับกองเถ้าถ่านสีทองของเฟิ่งเหยียน...หัวใจของพวกเขาก็พลันแตกสลาย วูบโหวงและลืมตายไปพร้อมกัน!พวกเขาละทิ้งความเจ็บปวดลุกขึ้นยืนตระหง่านอีกครั้ง ต่างพุ่งทะยานเข้าใส่กิเลนหนุ่มอีกรอบด้วยพลังเฮือกสุดท้ายที่พร้อมจะมอดไหม้ไปด้วยกันมู่ซีเหอที่ถูกกระแสน้ำซัดกระหน่ำจนต้องยกแขนกันพัลวัน ได้แต่เบิกตากว้างพลางสบถคำรามอย่างเหลืออดและงุนงงจนถึงขีดสุดนังเฟิ่งเหยียนก็มอดไหม้เป็นเถ้าถ่านไปแล้ว! แต่ทำไมพวกเจ้าถึงยังไม่

กิเลนหนุ่มกัดฟันกรอด รู้ดีว่าหากยามนี้ เขาคิดหนีก็คงไม่มีทางรอดพ้นไปได้ มีแต่ต้องสู้ตาย เพื่อเด็ดหัวเฟิ่งเหยียนในยามที่นางยังจัดระเบียบปราณไม่เสร็จเท่านั้น!มู่ซีเหอแผดเสียงคำรามลั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ร่างมนุษย์ของเขาถูกแทนที่ด้วยแสงสีเพลิง พริบตานั้นเขากลับคืนสู่ร่างเทพกิเลนเต็มตัว เกราะเกล็ดเพชรทั่วร่างส่องประกายวาววับ เขาคู่ยาวบนศีรษะลุกโชนด้วยไฟนรก สี่เท้าเหยียบย่ำบนเปลวเพลิง ยืนตระหง่านตั้งท่าเตรียมเปิดฉากมหาศึกสงครามนองเลือดที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง!ผืนฟ้าเหนือตำหนักหลวนเฟิ่งแปรเปลี่ยนเป็นสมรภูมิกลางเวหาอันน่าสะพรึงกลัว ร่างสัตว์อสูรสายเลือดโบราณทั้งหกตนลอยตัวตระหง่านอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆวิปริตที่ม้วนตัวไปมากิเลนเพลิงทมิฬมู่ซีเหอยืนอยู่กลางวงล้อมอย่างโดดเดี่ยว ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความดุร้ายราวกับสัตว์จนตรอก รอบกายของเขาคือห้าสวามีสายต่อสู้ในร่างสายเลือดโบราณที่แผ่รังสีคุกคามกดดันลงมาจากทุกทิศทางทั้งหมดหยั่งเชิงกันอยู่เพียงเสี้ยวอึดใจ ก่อนที่มหาสงครามห้ารุมหนึ่งจะเปิดฉากขึ้นด้วยเสียงคำรามที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนโฮก!!มู่ซีเหอเปิด

“อึก...! เจ้า... เจ้าทำอะไรกับข้า? เจ้าวางยาอะไรข้ากันแน่?!” มู่ซีเหอเค้นเสียงลอดไรฟัน มือสองข้างกุมแผงอกที่บัดนี้ขยายพองราวกับมีระเบิดซุกซ่อนอยู่ภายในโลหิตสีดำยังคงไหลซึมตามมุมปาก นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองหงส์สาวด้วยความอาฆาตระคนหวาดกลัวทว่าเฟิ่งเหยียนกลับทำเพียงส่ายหน้าเบา ๆ นัยน์ตาคมกริบสีทองทอประกายเรียบนิ่งไร้ความสงสาร “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยสักนิด มู่ซีเหอ... มีแต่เจ้านั่นแหละที่คอยแต่จะทำร้ายและแย่งชิงจากผู้อื่น”ยามนี้ ภายในร่างของกิเลนหนุ่มกำลังเกิดการปั่นป่วนครั้งใหญ่ กระแสปราณสีทองบริสุทธิ์ของเฟิ่งเหยียนที่มันสูบเข้าไป บัดนี้กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่งประดุจคลื่นยักษ์ทำลายล้างมู่ซีเหอพยายามจะโคจรปราณ เพื่อขับเอาปราณแปลกปลอมนี้ออกมาจากร่างกาย แต่ทว่ามวลพลังนั้นกลับหนักอึ้งและหนาแน่นเกินกว่าที่เส้นปราณของเขาจะบงการได้ มันอัดแน่นอยู่ในช่องอกจนอึดอัดแทบระเบิด ระบายออกไม่ได้ หยิบมาใช้ก็ไม่ได้สาเหตุสำคัญก็เพราะพลานุภาพแห่งปราณนี้ มันสูงส่งเกินกว่าที่กายหยาบของระดับปราณตะวันเช่นเขาจะรองรับไหว!เฟิ่งเหยียนลอยตัวนิ่งกลางเว