Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 221 – Kapitel 230

สายลมราตรีหวีดหวิวพัดผ่านบนยอดไม้ ยามเมื่ออิงชิงอวี่ พญาอินทรีขนทองสยายปีกกว้างทะยานขึ้นสู่ผืนฟ้ากว้าง อ้อมแขนแกร่งโอบอุ้มร่างบางของเฟิ่งเหยียนเอาไว้แนบชิดอกอย่างทะนุถนอมทว่ามั่นคงทุกก้าวย่างปราณตะวันสีทองเรืองรองแผ่ออกมาจากกายของเขา เพื่อสร้างเกราะกำบังสายลมหนาวเหน็บไม่ให้สัมผัสกับผิวกายที่กำลังร้อนรุ่มของหงส์สาวอิงชิงอวี่เลือกที่จะพานางบินออกจากเรือนเฟิ่งเสียง มุ่งหน้าออกนอกเขตแดนหลักของเผ่าปักษาไปไกลหลายสิบลี้...เพราะเขารู้ดีว่า ค่ำคืนแรกแห่งการขับเคี่ยวกับคำสาปร้ายย่อมเต็มไปด้วยความทรมานและการปลดปล่อยปราณที่รุนแรง สถานที่ลับตาคนและไร้ผู้ใดมารบกวนจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดและนอกจากนี้ เขายังอยากสร้างความทรงจำแสนหวานร่วมกับฮูหยินในสถานที่ลับเฉพาะของเขาอีกด้วย!ปีกกว้างกระพือขึ้นลง ก่อนจะร่อนลงต่ำ ทันใดนั้น เบื้องหน้าของหงส์สาวก็ปรากฏทัศนียภาพอันน่าอัศจรรย์ใจ จนทำให้ตื่นตาตื่นใจไปกับเรือนอวี่หลงเซวียนตรงหน้าเรือนอวี่หลงเซวียน เป็นเรือนไม้ที่ถูกสร้างขึ้นบนคบไม้ขนาดยักษ์ของต้นพฤกษาสวรรค์หมื่นปี ซึ่งมีลำต้นใหญ่โตราวกับภูเขาย่อม ๆ ตัวเรือนสร้

บุรุษร่างสูงโปร่ง เรือนผมสีขาวเดินอุ้มร่างระหงของฮูหยินเข้าไปในเรือนหงเหลียนบนชะง่อนผาสูง ซึ่งเป็นเรือนเดิมของนางที่ตั้งอย่างสันโดษที่ริมผาด้านหนึ่งครั้นตั้งใจว่าคืนนี้จะเป็นคืนแรกในการฝึกปราณร่วมกัน บรรดาสาวใช้จึงหลบเลี่ยงออกไปอย่างรู้หน้าที่ ทิ้งให้เรือนกว้างเหลือเพียงพวกเขาสองตน“เสี่ยวจิ่ว...” เสียงครางเบาหวิวจากปากบางราวกับขนนกที่แตะผ่านหัวใจของไป๋จิ่วถิง ร่างของเฟิ่งเหยียนในอ้อมแขนเริ่มขยับไปมาด้วยความไม่สบายตัวพิษของคำสาปร้ายเริ่มทำงาน ผิวกายเริ่มร้อนรุ่ม ทั้งที่ภายในกลับเย็นเฉียบ ดวงตาหงส์ปิดแน่นสนิท มือน้อยที่ขยำสาบเสื้อของเสี่ยวจิ่วกำแน่น“อีกนิดเดียว พี่สาว” ไป๋จิ่วถิงบอกเสียงเครียด เมื่อได้เห็นท่าทางฝืนอดทนเช่นนั้น สองเท้าของเขาก้าวเร็วขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นวิ่งเขาจะต้องช่วยพี่สาวให้ได้! ให้เหมือนกับวันที่พี่สาวช่วยเขาไว้ในวันนั้น!พี่สาวเลือกเขาให้เป็นสามีตนแรกของนาง เพราะฉะนั้น เขาจะต้องทุ่มเท ทำให้ดี ห้ามให้พี่สาวผิดหวังอย่างเด็ดขาด!ไป๋จิ่วถิงใช้ปลายเท้าเขี่ยเปิดประตูเรือนนอน แล้วใช้พุ่มหางทั้

เสวียนม่อไห่ใช้ปราณตะวันเหาะเหินเหยียบเมฆายามอาทิตย์อัสดง มุ่งหน้าตรงไปที่เกาะเสวียนสือเต่า ซึ่งเป็นเกาะส่วนตัวของตระกูลเสวียนด้วยความเร็วสูงสุดเกลียวคลื่นม้วนตัวสลับซับซ้อนสาดซัดลงบนพื้นทรายของเกาะส่วนตัวแห่งนี้ ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากเผ่าครีบวารีไปหลายร้อยลี้ เกาะแห่งนี้ถูกโอบล้อมด้วยปราการหินศิลาขนาดมหึมาและกระแสน้ำวนธรรมชาติอันเชี่ยวกรากทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นยอด มีเพียงเต่าจากตระกูลเสวียนเท่านั้นที่รู้เส้นทางในการหลบเลี่ยงกระแสน้ำวนและสามารถว่ายขึ้นเกาะได้อย่างปลอดภัยเรือนบนเกาะอันเงียบสงบนี้ ถูกออกแบบมาเพื่อเป็นเรือนพำนักสำหรับฟักไข่ของเต่าตระกูลเสวียนเท่านั้น แต่ทว่าช่วงเวลานี้ ยังห่างไกลจากฤดูกาลวางไข่ตามธรรมชาติเหล่าบ่าวและสาวใช้ทั้งหมดจึงถูกสั่งให้อพยพออกไปจากที่นี่จนหมดสิ้น ทั่วทั้งเกาะจึงตกอยู่ในความเงียบสงบ เพื่อใช้เป็นพื้นที่ส่วนตัวให้แก่เฟิ่งเหยียนและเสวียนม่อไห่เพียงสองตนเท่านั้นในระหว่างที่เสวียนม่อไห่พานางเดินทางมาที่นี่ พิษคำสาปของมู่ซีเหอก็ค่อย ๆ สำแดงฤทธิ์เดชออกมาตามการเคลื่อนที่ของดวงจันทราปราณหยางของกิเลนร้ายกลั่นตัวเ

เผ่าหงส์ที่เคยเงียบสงบ แต่ค่ำคืนนี้กลับเกิดเสียงดัง เมื่อเฉินโม่ที่ใช้ปลายเท้าดีดตัวขึ้นมาบนท้องฟ้า อุ้มพาเฟิ่งเหยียนกลับมาร่วมฝึกปราณคู่ เพื่อร่วมมือกันถอนคำสาปร้ายที่เรือนหงเหลียน เรือนเดิมของนางบนเผ่าหงส์บรรดาสาวใช้ต่างรู้ความ แยกย้ายออกจากพื้นที่ เพื่อเพิ่มความเป็นส่วนตัวให้แก่ท่านประมุขและท่านเขยในเรือนหงเหลียน ไม่มีการจุดโคมไฟให้แสงสว่าง ดวงตาสีอำพันของเฉินโม่อาศัยเพียงแสงสลัวของดวงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาก็เพียงพอที่จะทำให้เขาเดินตรงไปที่เตียงนอนหลังใหญ่ของนางได้“โม่โม่... ข้าร้อน...” เฟิ่งเหยียนส่งเสียงครางแผ่ว ใบหน้านวลแดงก่ำด้วยฤทธิ์ของคำสาปร้าย พลันพลิกกายกระสับกระส่ายอยู่ในอ้อมแขนของเขา“อดทนอีกสักนิดเถิด นายหญิง” เฉินโม่กระซิบเสียงเครียด พลางรีบสาวเท้าตรงไปที่เตียงนอน ทว่าแรงบิดตัวของเฟิ่งเหยียนกลับทำให้เขาไม่อาจอุ้มประคองนางไปถึงเตียงได้ “นายหญิง!”ร่างบางกระสับกระส่ายพลันพลิกหล่นลงมาจากอ้อมกอดของเขา เฉินโม่ทำได้เพียงคืนร่างสัตว์อสูรกลายเป็นแมวลายพาดกลอนตัวเขื่องรองรับร่างบางอยู่ด้านล่างดั่งหมอนใบใ

บรรยากาศภายในถ้ำอสรพิษ อันเป็นเขตหวงห้ามส่วนตัวของชิงหลุนนั้น เงียบสงัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายอันลึกลับ สายลมเย็นเยียบโชยผ่านซอกหินผาชวนให้ผู้มาเยือนรู้สึกขนลุกซู่ทว่ายามนี้ อสรพิษหนุ่มกลับไม่ได้สนใจสิ่งใดนอกจากร่างบางในอ้อมแขน ชิงหลุนโอบอุ้มเฟิ่งเหยียนอย่างมั่นคง ฝีเท้าแกร่งก้าวลึกเข้าไปในส่วนที่โอ่อ่าที่สุดของถ้ำ ซึ่งเป็นสถานที่ตั้งของแท่นหยกเหมันต์ของเขาศิลาหยกศักดิ์สิทธิ์เนื้อดีสีขาวนวลก้อนมหึมาที่แผ่กลิ่นอายเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปีออกมาตลอดเวลา หยกชนิดนี้มีคุณสมบัติพิเศษในการส่งผ่านไอเย็นบริสุทธิ์ เพื่อดูดซับระบายไอร้อนและพิษร้ายออกจากร่างกายของผู้ที่สัมผัสได้เป็นอย่างดีชิงหลุนค่อย ๆ วางร่างบางที่กำลังร้อนรุ่มราวกับกองเพลิงลงบนแท่นหยกอย่างทะนุถนอม ก่อนที่เขาจะล่าถอยออกมาเล็กน้อย เพื่อจัดการความเรียบร้อย ด้วยการควบคุมกลไกหินผา เพื่อปิดปากถ้ำเสียงครืนครั่นดังสนิทแผ่วเบา ยามที่ประตูหินขนาดยักษ์เคลื่อนตัวเข้ามาปิดปากถ้ำจนสนิท แน่นหนาไร้ซึ่งร่องรอยตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง ทั้งนี้ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดเข้ามากล้ำกรายหรือรบกวนช่วงเวลาสำคัญในการฝึ