Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 201 – Kapitel 210

มู่ซั่วพยายามยันกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ด้วยแผ่นหลังที่กระแทกเข้ากับเสาหินจนเจ็บแปลบ เลือดอุ่น ๆ ไหลซึมจากมุมปากหยดลงบนพื้นตำหนัก ดวงตาของเขาฉายแววสับสนและตัดพ้ออย่างสุดแสน แสร้งทำเป็นใจสลาย ขณะมองใบหน้าอันเย็นชาของเฟิ่งเจิน“เจินเจิน... เหตุใดเจ้าจึงกล่าวเช่นนั้น” มู่ซั่วเค้นเสียงสั่นพร่า มือหนึ่งกุมหน้าอกที่บอบช้ำจากพลังปราณ “ความรักที่ข้ามีให้เจ้าตลอดสามสี่ปีที่ผ่านมา เจ้าเห็นเป็นเพียงเรื่องหลอกลวงงั้นหรือ? ข้าฝ่าอันตรายนี้มาเพื่อช่วยเจ้า...”เขาหอบหายใจรัวพลางชี้มือไปที่ร่างที่สลบไสลของมู่ซีเหอ “อาเหอเองก็ยังสลบอยู่ตรงนี้ เขาเป็นห่วงเจ้ามากนัก ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อแม่ของเขา... ถึงขั้นยอมเร่งดูดปราณอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อบรรลุปราณตะวันแล้วเร่งรุดมาช่วยเจ้าที่เผ่าหงส์เชียวนะ!”“พอแล้ว! เลิกโกหกสักที!” เฟิ่งเจินตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนไปทั่วห้องโถง “ทุกอย่างที่พวกเจ้าทำก็เพื่ออำนาจของตัวเองทั้งนั้น!”มู่ซั่วจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยเพลิงแค้นของฮูหยินด้วยความพรั่นพรึง ความหวังริบหรี่ที่คิดว่านางจ

นับว่าคืนนั้นที่เป็นคืนแรกของการได้กลับคืนสู่เผ่าหงส์ที่นางควรจะปีติยินดีที่ได้ออกจากคุกใต้หน้าผาหินของเผ่าหงส์ คืนสู่ฐานันดร และได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับสามีและบุตรชายกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมที่กรีดลึกเกินเยียวยา... ในใจของเฟิ่งเจินยามนี้มีเพียงเพลิงโทสะที่ถูกหลอกใช้เป็นหมากตัวหนึ่งบนกระดานอำนาจของเผ่าอาชาชั้นต่ำ!ทุกครั้งของการรื่นรมย์ร่วมกับมู่ซั่วย่อมมีแต่ความหวานล้ำที่แทบสำลักออกมา แต่นี่กลับเป็นค่ำคืนแรกที่นางนึกรังเกียจ ทุกถ้อยคำที่ร้องห้ามอย่างมีจริตในคราวก่อน คราวนี้นางกลับหมายความตามนั้นตรงตัวทุกคำ!กว่าที่มู่ซั่วจะผละออกจากร่างของนางก็จวบจนรุ่งสาง เฟิ่งเจินอยากจะลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระร่างกายขัดเอาคราบสกปรกโสมมนี้ออกไปให้หมด! แต่ก็จนใจด้วยเรี่ยวแรงที่หมดเกลี้ยง กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็ล่วงเข้าปลายยามซื่อในระหว่างที่เฟิ่งอันเข้ามาปรนนิบัติดูแลนางเหมือนอย่างเคย หากแต่นางกลับไม่สนิทใจกับสาวใช้คนสนิทผู้นี้อีกต่อไปแล้ว! สาวใช้ที่บังอาจปีนขึ้นเตียงของเจ้านาย!หากแต่เฟิ่งเจินจำต้องกดข่มความโกรธเคืองนั้นกลืนลงคอไป ได้แต่ครุ่นคิดว่าควรจ

เสียงตะโกนขอความช่วยเหลือของบิดาดังสะท้อนไปทั่วโถงกว้าง มู่ซีเหอรีบหันขวับไปตามเสียงเรียก ก่อนจะเห็นภาพบาดตาของบิดาที่ถูกสิงโตเจ้าป่ากัดเข้าที่กลางลำตัว จนเลือดสาดกระเซ็นเลอะไปทั่วอย่างน่าสยดสยองพลันเพลิงโทสะก็ระเบิดออก “พวกมดปลวก!”มู่ซีเหอระเบิดปราณกิเลนบรรพกาลออกมาจนยอดตำหนักปลิวว่อน สี่สวามีที่รุมล้อมอยู่กระเด็นไปกระแทกเสาหินทั้งสี่ด้าน ก่อนจะกระอักเลือดออกมากองโตแล้วสลบไปกิเลนหนุ่มปราดเข้าหามู่ซั่วด้วยความเร็วที่มองไม่เห็น เขาใช้กีบเท้าอันทรงพลังเตะเข้าที่ยอดอกของสิงโตหนุ่ม จนเขากระเด็นไปกระแทกเสาหินอีกราย พลันกระอักเลือดออกมาและสลบไปในพริบตา เหลือเพียงเฟิ่งเจินที่ยืนเผชิญหน้ากับบุตรชายเพียงลำพังมู่ซั่วที่นอนหายใจรวยรินตะโกนสั่งเสียงอำมหิต “ฆ่านางซะ! มันผูกอวี่อินกับพวกนั้นไว้...”เฟิ่งเจินจ้องมองบุตรชายที่เดินเข้ามาพร้อมรังสีฆ่าฟัน นางไม่คิดที่จะร้องขอชีวิต ไม่โน้มน้าวด้วยสายใยแม่ลูก เพราะนางรู้ดีว่ากิเลนตรงหน้าคืออสุรกายที่นางและมู่ซั่วร่วมกันสร้างขึ้นมากับมือดวงตาวาวโรจน์ที่แสนเลือดเย็นนั่น ไม่ได้มองว่านาง

กลับมาที่ปัจจุบัน บรรยากาศภายในห้องโถงกว้างพลันหนักอึ้ง อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด มู่ซีเหอค่อย ๆ ปล่อยร่างไร้วิญญาณของบิดาลงอย่างแผ่วเบา หยาดน้ำตาที่เคยคลอเบ้าเหือดแห้งไปในพริบตา แทนที่ด้วยแววตาที่เย็นเยียบและมืดมิดดุจหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง จิตสังหารอันแรงกล้าแผ่ซ่านออกมากิเลนหนุ่มลุกขึ้นยืนตระหง่าน ก่อนจะสืบเท้าเดินตรงไปยังเหล่าสวามีของมารดาที่นอนจมกองเลือดทีละตนมู่ซีเหอหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเล่ยซวี่ตง วางฝ่ามือลงบนหน้าอกของสิงโตหนุ่มแล้วเริ่มเดินพลังดูดปราณ แสงสีทองหม่นถูกกระชากออกมาจากร่างศัตรูอย่างทารุณจนร่างนั้นกระตุกเกร็งอย่างที่ไม่เคยเกิดกับร่างเหยื่อตนใดมาก่อนเฟิ่งเจินมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่แตกสลาย ความรู้สึกผิดเกาะกินใจนาง จนแทบหายใจไม่ออก นางเป็นคนพาสามีที่รักทั้งห้ามาเผชิญความตายร่วมกับตนเองกิเลนหนุ่มก้าวเดินต่อไปยังอิงห่าวเทียน หลางเสิ่งอี้ ฟางลี่เจี้ย และหลงจื่อเชียนกระทำการอุกอาจเช่นเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนครบทุกคน ท่ามกลางเสียงหวีดร้องในใจของมารดาที่ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขวางสุดท้าย มู่ซีเหอเดินมาหยุดตรงหน้าเฟิ่งเจินที่นอนหายใจรวยริน เขาโน้มตั

เสียงเสียดสีของบานประตูเหล็กหนักอึ้งดังก้องไปตามโถงทางเดินของคุกใต้ดินเผ่าปักษา ทำลายความเงียบงันในยามราตรีลงในพริบตา ลูกสัตว์ทั้งสี่ที่ถูกทิ้งไว้อย่างโดดเดี่ยวพลันสะดุ้งสุดตัวลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิดดวงตาสี่คู่ต่างทอแสงเรืองรองวาววับด้วยสัญชาตญาณระแวดระวัง ก่อนที่ความตื่นตระหนกจะถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง เมื่อปรากฏร่างที่คุ้นเคยสองร่างก้าวพ้นเงามืดเข้ามาใกล้“อาเหยียน! อาไห่!” เสียงเรียกประสานของเหล่าลูกสัตว์ดังระงมด้วยความดีใจระคนห่วงใยอิงชิงอวี่กระพือปีกเข้ามาใกล้ ไป๋จิ่วถิงและเฉินโม่พากับควบสี่ขามาเกาะซี่กรงขัง ส่วนชิงหลุนก็เลื้อยปราดมาตัดหน้า นัยน์ตาทุกคู่จับจ้องไปที่หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว“พวกท่านปลอดภัยดีใช่หรือไม่?”“พวกท่านหายไปไหนกันมา? มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”“พวกท่านได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”“แล้วนี่พวกท่านกลับมาได้อย่างไร?”พวกเขาพยายามส่งเสียงถามกันอย่างเซ็งแซ่ แย่งกันถามอย่างเป็นห่วง จนเฟิ่งเหยียนต้องยกมือขึ้นปรามเบา ๆ ให้ทุกตัวใจเย็นลง ในขณ