Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 21 - Bab 30

“จากเผ่าปักษาไปถึงเผ่าครีบวารีน่าจะใช้เวลาประมาณสองวัน เราคงต้องทนนั่งอุดอู้ในนี้กันไปสักพัก” อิงชิงอวี่พูดขึ้นเฟิ่งเหยียนพยักหน้ารับทราบอย่างว่าง่าย มือเรียวเลิกผ้าม่านขึ้นสูง จึงได้เห็นแสงรำไรของรุ่งอรุณที่ฉาบขอบฟ้าเป็นสีทองรถไม้คันงามที่ลากโดยอาชาศึกฝีเท้าจัดยังคงวิ่งฉิวไปตามเส้นทางขรุขระ นางโผล่หน้าออกไปรับลมหนาวที่พัดเอาความสดชื่นของยอดไม้มาปะทะใบหน้า แสงแดดอุ่น ๆ เริ่มส่องกระทบดวงตาจนนางต้องหรี่ลงเล็กน้อย พลางมองดูทิวทัศน์ที่เคลื่อนผ่านไปอย่างอิสระ“เช้าแล้ว ท่านกินแป้งจี่นี่ก่อนสิ” อินทรีหนุ่มยื่นแป้งจี่น้ำผึ้งป่ามาให้เฟิ่งเหยียน ก่อนจะส่งเนื้อแดดเดียวเคี่ยวเนยจามรีให้กับเจ้าเสี่ยวจิ่วที่เพิ่งตื่นแล้วอ้าปากหาวหวอด “เอ้า นี่ของเจ้า!”เจ้าลูกหมาทำตาลุกวาวเมื่อเห็นเนื้อแดดเดียวชิ้นใหญ่ กลิ่นหอมมันของเนยโชยเตะจมูกจนเจ้าหมาน้อยหูตั้งชัน น้ำลายเริ่มสออยู่ที่มุมปาก ดวงตาสีฟ้าจ้องมองชิ้นเนื้อในมืออินทรีหนุ่มเขม็งราวกับมันเป็นสมบัติล้ำค่าอิงชิงอวี่กระตุกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะสะบัดข้อมือโยนชิ้นเนื้อขึ้นไปในอากาศ มั

เฟิ่งเหยียนลองทำตามคำแนะนำของอินทรีหนุ่มอย่างว่าง่าย กระแสความร้อนรุ่มของพลังปราณบริสุทธิ์ภายในไขกระดูกพลันวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็วพริบตาเดียวเท่านั้น ร่างมนุษย์อรชรของนางก็จางหายไปในอากาศธาตุ กลายสภาพแปรเปลี่ยนเป็นหงส์สีแดงชาดตัวเขื่องสยายขนเป็นประกายนั่งคู้กายอยู่แทนที่บนเบาะรถม้า!ดวงตาเรียวรีของนางเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ พยายามเอี้ยวคอระหงก้มเหลือบมองสำรวจสองปีกกว้างที่ขยับกระพือไปมาอย่างแปลกตาและไม่คุ้นชินในขณะที่เจ้าเสี่ยวจิ่วเพิ่งเคยเห็นขนสีแดงเพลิงพลิ้วไหวอยู่ตรงหน้าก็เกิดอาการตื่นเต้นสุดขีดจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ มันกระโดดโลดเต้นยื่นอุ้งเท้าไล่หวังจะตะครุบปลายหางหงส์อย่างนึกสนุก จนเฟิ่งเหยียนในร่างหงส์ตกใจกลัวโดนขย้ำขน ต้องขยับปีกบินหนีจ้าละหวั่นจนข้าวของในรถม้าแทบกระจัดกระจายอิงชิงอวี่เห็นท่าทางลี้ภัยอันแสนอลหม่านดังนั้นก็หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่นด้วยความขบขัน เอ็นดูในความตื่นตูมของหงส์สาว ชายหนุ่มรีบเอื้อมมือไปคว้าจับเจ้าหมาดื้อตัวแสบเข้ามาโอบกอดไว้แน่นเพื่อตัดรำคาญ“หากท่านต้องการจะกลับคืนสู่ร่างมนุษย์ดั่งเดิม ก็แค่ตั้งจิ

ความแปลกใจของเฟิ่งเหยียนปะทุขึ้น เมื่อเห็นว่าชายที่ถูกเรียกว่าพ่อมีโครงหน้าเรียวแหลมคล้ายสุนัขจิ้งจอก ดวงตาสีเหลืองอำพัน ผิวพรรณสีเทาเข้ม มีลวดลายจุดหรือเส้นสายสีขาวแปลกตา ค่อนข้างเตี้ยแต่ดูคล่องตัว ร่างกายช่วงบนสวมเสื้อผ้าที่เปลือยเปล่าบริเวณช่วงหลัง ทำให้เห็นรอยเหงือกห้าคู่ซ่อนอยู่ภายใต้พังผืดที่แผ่ออกเป็นปีกบาง ๆ ที่บริเวณแผ่นหลังส่วนล่าง และมีหางยาวเรียวแหลมดุจแส้ งอกออกมาจากแผ่นหลังส่วนล่างที่แผ่ออกเป็นปีกบาง ๆปลากระเบนเป็นพ่อของโลมา?ดวงตาหงส์เบิกกว้าง ก่อนจะสงบใจลงได้อย่างรวดเร็วลืมไปเลย! ว่าโลกสัตว์อสูรแห่งนี้มีการแต่งงานข้ามสายพันธุ์ในเผ่านี่น่า บุตรหลานอาจจะเกิดมาได้อย่างหลากหลายสายพันธุ์ตามเชื้อสายบรรพชนที่ซ่อนเร้นได้ทั้งสิ้น!ไม่มีการยึดติดในการแต่งงานตามสายพันธุ์เท่านั้นอืม อืม… เฟิ่งเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้ว ก่อนจะนึกทบทวนความทรงจำจำได้ว่าที่เผ่าครีบวารีมีทั้งหมดห้าสายพันธุ์คือฉลาม ปลาแมนดาริน โลมา ปลากระเบน และเต่านี่น่า… เราก็เห็นไปแล้วสี่สายพันธุ์แล้วเต่าล่ะ?“อาเหยียน… อาเหย

เสี่ยวเอ้อร์นำทางพวกเขาขึ้นไปยังชั้นสองซึ่งเป็นส่วนของร้านอาหารที่เปิดโล่งรับลมทะเล“เชิญนั่งที่โต๊ะริมระเบียงนี้เลยขอรับ ตรงนี้สามารถมองเห็นทะเลได้สุดลูกหูลูกตาทั้งสองข้างเลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์สะบัดผ้าเช็ดโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว “ไม่ทราบว่าพวกท่านอยากรับอาหารอะไรบ้างขอรับ?”เฟิ่งเหยียนเท้าคางมองรายการอาหารในม้วนไม้ไผ่ “แล้วเจ้ามีอาหารอะไรที่คนต่างเผ่าอย่างพวกเราต้องลิ้มลองบ้างเล่า?”“ถ้าอย่างนั้น ข้าขอแนะนำกุ้งมังกรนึ่งเหล้าขอรับ เป็นกุ้งที่อาศัยอยู่ใกล้ปล่องภูเขาไฟใต้ทะเล เนื้อจะหวานเด้งและมีรสเผ็ดร้อนในตัว”“ต่อด้วยซุปแมงกะพรุนตุ๋นโสมทะเลที่ช่วยบำรุงปราณได้อย่างดีเยี่ยม และที่พลาดไม่ได้คือปลาหิมะพันรากบัวมุก เนื้อปลาจะละลายในปากเหมือนหิมะสมชื่อเลยขอรับ!”“หรือจะลองของทานเล่นอย่างซาชิมิปลาหางไหม้ และแมงกะพรุนหมักน้ำส้มสายชูที่ลูกค้าหลายท่านก็นิยมสั่งนะขอรับ”“จัดมาอย่างละหนึ่ง... อ้อ แล้วอย่าลืมเนื้อปลาคัดพิเศษของเจ้าตัวเล็กนี่ด้วยนะ” เฟิ่งเหยียนทิ้งท้ายอย่างไม

ท่ามกลางค่ำคืนที่ดึกสงัดในเผ่าครีบวารี แสงจากตะเกียงน้ำมันปลาวับแวมส่งเงายาวเหยียดของกรงเหล็กที่คุมขังตระกูลเสวียนทอดพาดไปบนพื้นทราย ภายในกรงนั้นเงียบเชียบจนได้ยินเสียงซัดสาดของคลื่นทะเลที่ขนาบทั้งสองข้างของเผ่าสมาชิกสายหลักทั้งหลายของตระกูลเสวียนต่างอยู่ในอิริยาบถที่อ่อนล้า บ้างก็นั่งพิงลูกกรงเหล็กที่เย็นเยียบ บ้างก็นอนหนุนตักผู้เป็นมารดาที่คอยลูบหัวปลอบขวัญลูกน้อยในนิทราแม้ในยามหลับใหล เปลือกตาของพวกเขาจะปิดสนิทตามธรรมชาติ แต่สัญชาตญาณความระแวดระวังของตระกูลบัณฑิตยังคงตื่นตัวต่อเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของทหารฉลามที่เดินลาดตระเวนผ่านมาเป็นระยะในระหว่างที่ลมทะเลกำลังพัดผ่าน ความมืดเหนือยอดกรง หงส์สีแดงขนาดเท่ากำปั้นกระพือปีกอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กจ้อยนั้นบินวนเวียนอยู่เหนือกรงขัง ดวงตาหงส์คู่เล็กสอดส่องมองหาบุรุษที่เพิ่งสบตากับนางผ่านบันไดแก้วเมื่อตอนหัวค่ำหัวใจของเฟิ่งเหยียนเต้นระรัวยามที่ร่อนตัวลงต่ำ ทว่าในจังหวะนั้นเอง ทหารฉลามนายหนึ่งที่ตาไวเป็นพิเศษกลับหยุดชะงัก “เฮ้ย! นั่นนกอะไรน่ะ!”ซวยแล้ว!!เฟิ่งเหยียนร้องบอกตนเองในใจ ก่อนจะ