Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 11 - Bab 20

“โอ๊ย! เหนื่อย!”สองพี่สาวพี่ชายใจดีของหมาน้อยหอบหายใจ หลังจากวิ่งหนีออกจากซอยนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เฟิ่งเหยียนเท้าสะเอวหอบหายใจ ในขณะที่อิงชิงอวี่เพียงแต่อ้าปากสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดดวงตาคมจ้องมองแม่นางข้างตัวด้วยความแปลกใจ ด้วยเมื่อครู่ที่เขาได้ยินเฟิ่งเหยียนบอกให้หมาน้อยกลับไปคาบถุงอาหารแล้วกลับไปด้วยกันยอมรับว่าเขาค่อนข้างขุ่นเคืองและไม่พอใจ คิ้วหนาขมวดมุ่นที่นางทำสิ่งใดตามอำเภอใจอีกแล้ว แต่ทว่า ทันทีที่เจ้าหมานั่นหันหลัง มือเล็กก็สอดแขนเข้าไปคล้องแขนแข็งแรงของเขาไว้แน่น แล้วกระซิบออกคำสั่งแผ่วเบา“ไปเร็ว!”เฟิ่งเหยียนรวบชายกระโปรงขึ้นแล้วออกวิ่ง รั้งร่างอินทรีหนุ่มวิ่งไปตามถนนสายหลัก สลับกับหันหลังไปตรวจสอบว่าเจ้าหมาน้อยนั่นวิ่งตามมาหรือไม่ จนกระทั่งแน่ใจว่าไร้เงาของมัน พวกเขาจึงได้หยุดหอบหายใจที่กลางตลาดปักษา“เฮ้อ... ค่อยยังชั่ว” เฟิ่งเหยียนหอบหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ พลางโบกมือพัดวีสร้างลมเย็น เหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าเนียน “ขอโทษทีนะ เจ้าหมาน้อย แต่พวกเรารับเลี้ยงไม่ไหวจริง ๆ !”ได

“องค์หญิง! หยุดก่อน! ท่านคิดดีแล้วหรือที่จะไปมีเรื่องกับพวกเขา!” อิงชิงอวี่ตะโกนเตือนพลางคว้าแขนของนางไว้ ทว่าเฟิ่งเหยียนหันกลับมาสบตาเขาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว“มันปกป้องข้า... แล้วจะให้ข้ายืนดูมันตายเพราะข้าอย่างนั้นหรือ! อาอวี่... ถ้าข้าไม่รู้คุณคน ช่วยชีวิตสัตว์ตัวหนึ่งที่เสี่ยงตายออกมาปกป้องข้าไว้ไม่ได้ ข้าก็ไม่สมควรเป็นคน และไม่สมควรเป็นองค์หญิงอะไรทั้งนั้น!”คำพูดแข็งกร้าวของนางผสานกับดวงตาหงส์ที่ลุกโชน ทำให้มือของอิงชิงอวี่คลายออกอย่างไม่รู้ตัวเฟิ่งเหยียนอาศัยจังหวะนั้น สะบัดตัวหลุดแล้วโถมร่างเข้าไปขวางระหว่างแส้อาคมกับลูกหมาน้อยในจังหวะที่มันกำลังจะถูกฟาดซ้ำเป็นครั้งที่สาม!“เอ๋ง!”เสียงหวีดหวิวของแส้อาคมแหวกอากาศลงมาเป็นครั้งที่สาม เจ้าหมาน้อยหลับตาแน่น ร้องสุดเสียงพลางยกสองขาหน้าขึ้นมาปิดหน้า ขดตัวสั่นเทากลางกองเลือดรอรับความตายที่กำลังจะมาถึงทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับถูกแทนที่ด้วยไออุ่นที่โอบรอบกาย เจ้าตัวเล็กพลันตื่นตระหนก คิดว่าตนเองถูกอีกฝ่ายคว้าตัว!“แง่ง!!”ฟัน

มือเรียวกำแล้วกางออกอีกครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา เพ่งและรวบรวมปราณจนสุดฤทธิ์ก็ยังไร้สิ่งใดปรากฏออกมาหัวคิ้วของอิงชิงอวี่ขมวดแน่น เมื่อเห็นภาพเช่นนั้น เขาเอียงคอในขณะที่ยืนกอดอกพิงเสาใกล้ ๆ ก่อนจะพอเดาได้ “วันนี้ ท่านน่าจะใช้ปราณไปมากแล้วกระมัง ทั้งรักษาขาของข้าในยามเช้า ช่วยเจ้าหมาน้อยนี่ก็สองรอบแล้ว ยามนี้ คงต้องพักฟื้นปราณเสียก่อน”เฟิ่งเหยียน “...”อ่า... ปราณก็คือแบตเตอรี่ของมือถือสินะ ต้องรอชาร์ตให้เต็มก่อน...โอเค ต่อไปข้าจะไม่ใช้แบตแบบสุรุ่ยสุร่ายอีกแล้ว!อิงชิงอวี่ถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปหยิบอ่างน้ำอุ่นและผ้าสะอาดผืนใหม่กลับมา เขาโบกมือไล่เจ้าหมาน้อยให้ลงจากตั่งไม้ แล้วทรุดกายลงนั่งแทนที่ เฟิ่งเหยียนยื่นมือเรียวที่เลอะคราบเลือดให้เขาอย่างว่าง่ายจนมุมปากของเขากระตุก“ท่านพาเจ้าหมาน้อยเข้ามาในตำหนักหลวนเฟิ่งที่มีกฎระเบียบเข้มงวดเช่นนี้ ไม่กลัวบทลงโทษบ้างเลยหรือ?”เฟิ่งเหยียนส่ายหน้าดุ๊กดิ๊กไปมา “สำหรับข้า...” ...ที่เป็นสัตวแพทย์... “ไม่ว่าจะเป็นสัตว์เผ่าพันธุ์ใดก็ล้วนแต่เป็นชีวิต

เมื่อทุกคนได้เห็นตราขนนกบนหน้าผากของเจ้าหมาน้อยแล้ว คลื่นอารมณ์หลากหลายก็พัดกระหน่ำในจิตใจของแต่ละตน จนสีหน้าย่ำแย่ไม่น่ามองเฟิ่งเจินยกมุมปากเย้ยหยันอย่างลำพอง ด้วยนางเห็นตราขนนกของเจ้าหมาน่าโง่นี่ ตั้งแต่กลางตลาดปักษาแล้ว และเชื่อว่าหากนำความนี้มาฟ้องมารดาและผู้อาวุโสของเผ่า ทุกตนย่อมร้อนเป็นไฟอย่างแน่นอนด้วยกฎอวี่อินของเผ่าหงส์ที่เคร่งครัดและมีผลประโยชน์ทับซ้อนอยู่มากมาย ตำแหน่งสามีของว่าที่ประมุขเผ่าหงส์นั้นล้ำค่าเพียงใด! ทุกเผ่าล้วนยอมจ่ายเพื่อแย่งชิงมา ไม่เพียงแต่ตำแหน่งสามีของท่านประมุข พวกเขายังมีโอกาสเสี่ยงดวงกับทายาทในครรภ์ของเผ่าหงส์อีกด้วย บางทีพวกเขาอาจจะโชคดีได้ทายาทสายเลือดโบราณของเผ่าก็เป็นได้!แม้ว่าเฟิ่งเจินจะมีความมั่นใจว่าตำแหน่งประมุขเผ่าหงส์นี้จะตกเป็นของนางถึงเก้าส่วน แต่นางก็จะมิยอมให้อีกหนึ่งส่วนนั้นพลิกคว่ำกลับกลายเป็นเฟิ่งเหยียนที่ได้ไปครอง ดังนั้น นางจึงต้องเอากฎอวี่อินมาบีบบังคับให้จงได้!ไม่เพียงเท่านี้ อีกสิ่งหนึ่งที่เฟิ่งเจินรู้ดีคือจุดอ่อนของแฝดผู้พี่! ทุกตนในเผ่าอาจจะมองว่าเฟิ่งเหยียนเย็นชาและเข้าถึงยาก แต่นางรู้ดีเลยล่ะ

จากรอยยิ้มบนใบหน้าของอิงชิงอวี่ค่อย ๆ จางลงกลายเป็นความจริงจังขึ้นมาแทนที่“ข้าลองคิดดูแล้ว เราน่าจะไปที่เผ่าพฤกษากันดีกว่า” อิงชิงอวี่เสนอความคิด พลางอธิบาย “ที่นั่นเป็นป่าลึก มีความหลากหลายของสายพันธุ์สูง ไม่ว่าจะเป็นพวกกระรอก กระต่าย แพะ หรือแกะ เราสามารถอยู่ที่นั่นได้อย่างกลมกลืน ไม่น่ามีปัญหาอะไร และที่สำคัญ ยังห่างไกลจากพวกตานกทั้งหลายอีกด้วย”เฟิ่งเหยียนพยักหน้าคิดตามอย่างเห็นด้วย “อื้อ! งั้นเราก็ออกเดินทางไปเผ่าพฤกษากันเถอะ!”“เช่นนั้น เราก็บินไปที่นั่น ประเดี๋ยวข้าวของกับเจ้าเสี่ยวจิ่ว ข้าจะหอบหิ้วไปเอง...”“ไม่เอาสิ อาอวี่!” หญิงสาวข้างตัวรีบร้องค้าน ทำเอาหนังตาของอิงชิงอวี่กระตุกอีกครั้ง “เราได้ออกจากเผ่าปักษาทั้งที ก็ควรจะแวะเที่ยวเผ่าต่าง ๆ ตามทางเสียหน่อย ไม่เคยได้ยินหรือว่าระหว่างทางสำคัญกว่าปลายทางน่ะ!”อิงชิงอวี่ “…”เฮ้อ... ชายหนุ่มถอนหายใจยาวอย่างจำใจ เขาก็ควรจะเริ่มทำตัวให้ชินกับนิสัยของนางได้แล้ว“เอาเถิด... หากท่านจะแ