Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 41 - Bab 50

“เรื่องทุกอย่างก็เป็นเช่นนี้...” เสวียนกวางหมิงถอนหายใจยาวปากเล็ก ๆ ของเฟิ่งเหยียนอ้า ๆ หุบ ๆ อย่างไร้เสียง “ท่านหมายความว่าสิ่งที่เป่ยหลันจวินกระหายจนตัวสั่นคือตำราฝังเข็ม... ไม่สิ ตำราปลุกสายเลือดโบราณเล่มนั้น”เสวียนม่อไห่พยักหน้า “ใช่... เขาต้องการตำรานั่นไปต่อรองกับเผ่าต่าง ๆ เพื่อยึดอำนาจไว้ที่มันแต่เพียงผู้เดียว โชคดีที่ข้าตัดสินใจให้ม่อเอ๋อร์เผาตำราเล่มแปลงภาษาทิ้งไปก่อนแล้ว ในมือของมันจึงมีเพียงเล่มจริงที่เป็นอักขระโบราณ ซึ่งมันไม่มีทางอ่านออกอย่างแน่นอน”“แล้วผู้ใดในสายหลักที่อ่านออก?” คำถามของเฟิ่งเหยียนไม่มีคำตอบ เพราะเมื่อครู่เขาเล่าเพียงว่าสายหลักผู้หนึ่งอ่านออก แต่ไม่ได้ระบุว่าเป็นผู้ใด ทว่าสายตาของเสวียนกวางหมิงกลับจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของบุตรชาย “เจ้าน่ะรึ?”เสวียนม่อไห่พยักหน้าเล็กน้อย “จู่ ๆ ข้าก็ตื่นรู้ แต่ข้าไม่อาจอธิบายได้ว่าเหตุใดจึงสามารถอ่านออก รู้เพียงว่าคำนี้หมายถึงสิ่งใด”สุดยอด! เฟิ่งเหยียนนึกชื่นชมในใจ“ดังนั้น มันจึงได้จับกุมพวกเราสายห

จนกระทั่งวันที่เจ็ด แสงอาทิตย์ยามสายแผดเผาลงมายังลานกว้างใจกลางเผ่า กองกำลังทหารฉลามยืนล้อมรอบกรงขังเหล็กแน่นหนา แผ่แรงกดดันมหาศาลสมาชิกสายหลักของตระกูลเสวียนมีสภาพอิดโรย แต่ยังคงความทระนงนั่งรวมกลุ่มกันอยู่กลางลานบนแท่นพิพากษาสูงขึ้นไป สุ่ยตงเฉิง หัวหน้าเผ่าครีบวารีตนใหม่ สายพันธุ์ฉลามวาฬ นั่งตระหง่าน แววตาคมกริบเย็นชาไร้ความรู้สึก เคียงข้างกันคือ เป่ยหลันจวิน ขุนนางโลมาเฒ่ามากอำนาจที่วันนี้สวมผ้าไหมชั้นดี ใบหน้าดูเคร่งขรึมเที่ยงธรรม ทว่าในดวงตากลับทอประกายชิงชังเขาเฝ้ามาสอบถาม ใช้คลื่นสะท้อนจับผิดมากเพียงใด ราวกับเจ้าลูกเต่าพวกนี้มุสาจนเป็นนิสัย กล่าวอ้างว่าตนเองคือผู้ที่อ่านตำราได้กันหมดทุกตน!แต่ไม่เป็นไร... ในวันนี้แหละ ข้าจะต้องเฟ้นหาไอ้ลูกเต่าตัวนั้นให้คลานออกมาจงได้!ท่ามกลางเสียงอื้ออึงเซ็งแซ่ของบรรดาชาวบ้านที่มาล้อมดู เป่ยหลันจวินผุดลุกขึ้นจากที่นั่ง ก้าวมายืนอยู่ตรงกลางลานกว้าง แล้วประกาศถึงคดีที่เกิดขึ้น“เรียนท่านหัวหน้าเผ่าที่เคารพ และชาวเผ่าครีบวารีทุกท่าน... ด้วยเมื่อเจ็ดวันก่อนได้เกิดเหตุอาชญากรรมครั้งใหญ่ขึ้นในเผ่า

“แน่นอน! ของกลางอยู่ที่ใคร คนนั้นก็คือคนผิด!” เป่ยหลันจวินตอบโต้ด้วยความมั่นใจล้นปรี่“ได้ยินใต้เท้าเป่ยยืนยันเช่นนั้น ข้าก็สบายใจ” เวยหงสูดสารจากปลาปักเป้าเฮือกสุดท้าย ก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ไยดี แววตาที่เคยกึ่งหลับกึ่งตื่นพลันสว่างวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง เขาสะบัดพัดในมือเบา ๆ แล้วเริ่มร่ายรำท่วงท่าที่ดูเหมือนคนบ้าของเขา แต่กลับมีคำพูดที่แฝงความนัย ทำให้เป่ยหลันจวินเริ่มรู้สึกเย็นสันหลังวาบขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งได้เห็นหมอดูขี้ยาผู้นี้เดินเข้ามาใกล้ตำแหน่งที่เขายืนอยู่ทุกที ๆ“เอาล่ะ... ข้าตรวจพบรังสีหยินหยางที่เข้มข้นที่สุดในที่แห่งนี้” เวยหงร่ายรำไปรอบ ๆ ตัวของเป่ยหลันจวินเป่ยหลันจวินแค่นยิ้ม “เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นคนขโมยอย่างนั้นรึ? ตลกสิ้นดี! ข้าเป็นคนพบไข่มุกเม็ดแรกในตระกูลเสวียนนั่นเองกับมือ!”“อ้อ... ถ้าเช่นนั้นก็เพื่อความเป็นธรรม” เวยหงขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วก้าวห่างออกมาเล็กน้อย ชี้พัดไปยังแขนเสื้อของเป่ยหลันจวิน“ในเมื่อท่านมั่นใจว่าคนตระกูลเสวียนขโมยเม็ดที่สองไป และท

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังลั่นกลางลานเผ่า ความน่าเชื่อถือของเป่ยหลันจวินพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี หัวหน้าเผ่าสุ่ยตงเฉิงลุกขึ้นยืนพลางสะบัดมือสั่งการอย่างเด็ดขาด“เป่ยหลันจวิน... เจ้าช่างบังอาจนัก ทั้งโจรกรรมของวิเศษ สังหารเพื่อนร่วมเผ่า และยังบังอาจใช้เรื่องเพ้อเจ้อมาหลอกลวงสภาเผ่า! ทหาร! นำตัวมันไปจองจำในสุสานน้ำลึกไร้กำหนด และยึดทรัพย์สินทั้งหมดของจวนตระกูลเป่ย มอบให้ตระกูลเสวียน เพื่อเป็นการปลอบขวัญและชดเชยความเสียหาย!”“ไม่! ข้าไม่ได้โกหก! ตำรานั่นมัน... อึก!”เป่ยหลันจวินถูกลากออกไปท่ามกลางเสียงสาปแช่งของชาวบ้าน โดยมีเวยหงยืนโบกพัด พี้ปลาปักเป้าตัวใหม่ที่ล้วงออกมาจากแขนเสื้ออยู่ห่าง ๆ พลางส่งยิ้มกวนประสาทเป็นครั้งสุดท้ายให้กับสหายที่ยืนอยู่หลังลูกกรงอย่างเสวียนม่อไห่เสวียนม่อไห่ก้มศีรษะขอบคุณอย่างไร้เสียง ...มิตรภาพระหว่างพวกเขา ยิ่งซ่อนเร้นเท่าใด ก็ยิ่งกลายเป็นอาวุธลับที่ใช้สังหารผู้อื่นได้อย่างเงียบเชียบที่สุด!หากมีผู้ใดรู้ว่าเสวียนม่อไห่และเวยหงเป็นสหายกัน ย่อมไม่มีทางเชื่อคำของผู้หยั่งรู้ที่ติดปลาปักเป้าผู้นี้เป็นแน่!

“เขาเล่าว่าตั้งแต่ที่ทราบข่าวว่าสามารถแกะตำราปลุกสายเลือดโบราณออก สายหลักก็ทยอยออกมาผ่อนคลายกันมากขึ้น นั่นจึงทำให้เขาตระหนักถึงอำนาจในมือที่เริ่มสั่นคลอน ด้วยแต่เดิม พวกสายหลักอย่างพวกเราจดจ่ออยู่แต่การแกะอักขระโบราณ ไม่สนใจสิ่งใด”“แต่เมื่อแกะตำราเสร็จสิ้นแล้ว อำนาจทุกอย่างในจวนย่อมถูกดึงกลับไป เขายอมไม่ได้ จึงได้ไปดื่มเหล้าเมามาย และคาดว่าเป่ยหลันจวินน่าจะมาได้ยินเข้า...” เสวียนกวางหมิงถอนหายใจอีกครั้ง “เมื่อข้าเทียบเวลาดูแล้ว ทันทีที่เป่ยหลันจวินมาเจรจาต่อรองอำนาจกับพวกข้า และถูกข้าปฏิเสธไป...”“ภายในคืนนั้น เขาก็ติดต่อกับเสวียนสวินอีกครั้ง! เสนอว่าจะโค่นล้มสายหลัก ดันสายรองให้ขึ้นครองตระกูลแทน เพื่อแลกกับตำราเล่มนั้น!”“ซึ่งข้าก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ลงโทษเขาด้วยความตาย แต่จะกักบริเวณให้เขาบำเพ็ญประโยชน์ในจวนและตัดสิทธิ์ในการเข้าถึงอำนาจต่าง ๆ ภายในจวนเป็นเวลาสิบปี เพื่อให้เขาเรียนรู้ว่าอำนาจที่ได้มาจากการหักหลังนั้น มันร้อนรุ่มเพียงใด”เฟิ่งเหยียนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แม้ว่าบทลงโทษจะไม่ได้เด็