Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 51 - Bab 60

“น่านะ... อาอวี่...” เฟิ่งเหยียนแกว่งชายแขนเสื้อของเขาไปมา “ถือเสียว่าเราได้รถม้า ได้คนขับ แล้วก็มีถุงเงินใบใหญ่ไว้ใช้ติดตัวอย่างไรเล่า! ข้าตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งกับเงินของเขาหรอก อีกทั้งเมื่อถึงเผ่าพฤกษาแล้ว ก็คงจะแยกย้ายไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีกแล้ว”“แล้วเรายังต้องออกเดินทางไกล... นี่เพียงเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น การที่เรามีสหายร่วมเดินทางหรือมีถุงเงินสำรองไว้ก็อุ่นใจกว่ามิใช่รึ?”หัวคิ้วของอิงชิงอวี่เริ่มคลายลง เมื่อคิดตามคำของเฟิ่งเหยียน จากเดิมที่ตั้งใจจะอยู่ที่เผ่าครีบวารีเพียงสามวันแล้วออกเดินทางกันต่อ แต่นี่พวกเขาอยู่ถึงเจ็ดวัน!ด้วยเงินทองที่เขาเอามานั้นมีจำกัด การกินอยู่ในแต่ละวันก็ล้วนแต่ต้องใช้เงิน จากเดิมที่สามารถแวะท่องเที่ยวได้อย่างสบายอกสบายใจ อิงชิงอวี่ต้องกลับมานับเงินและวางแผนการเดินทางใหม่อยู่หลายครั้ง เพื่อให้เงินที่เหลือสามารถส่งพวกเขาให้ไปถึงเผ่าพฤกษาได้อย่างปลอดภัยและสามารถตั้งตัวเปิดโรงหมออย่างที่เฟิ่งเหยียนตั้งใจได้ทว่าเมื่อมีเงินจากเสวียนม่อไห่เข้ามาเป็นทุนสำรองแล้ว... เขาก็จำต้องยอมรับว่ารู้สึกโล่งใจเ

นับว่าการเดินทางสู่เผ่าใหม่ในครั้งนี้ สะดวกสบายกว่าครั้งแรกมากมายนัก ด้วยเสวียนกวางหมิงได้จัดสรรเตรียมการทุกอย่างเอาไว้อย่างพร้อมสรรพ ไม่เพียงแต่เงินทอง แต่ยังรวมถึงเสบียงกรังและเครื่องนุ่งห่มอีกด้วยการรอนแรมเดินทางจากเผ่าครีบวารีเดินทางสู่เผ่ากรงเล็บนั้น ใช้เวลาประมาณสองวันก็บรรลุถึงจุดหมาย และด้วยสิ่งอำนวยความสะดวกสารพัดสิ่งก็ยิ่งทำให้พวกเขาเพลิดเพลินจนหลงลืมวันลืมเวลา ต่างตนต่างพากันเปิดใจแลกเปลี่ยนถกเถียงความคิดเห็นกันในหลากหลายเรื่องราวด้วยความที่ต้องอยู่ด้วยกันบนรถม้าแทบจะตลอดเวลาสภาวะเช่นนี้ส่งผลให้ความบาดหมางระหว่างนกและเต่าก็คลายลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว ในบางเรื่องและบางแง่มุม อิงชิงอวี่และเสวียนม่อไห่ก็ยังคุยกันได้อย่างถูกคอและเข้าขากันดี ในขณะที่ไป๋จิ่วถิงเป็นเสมือนหมาสองหัวที่เอนเอียงเข้าหาทุกฝั่ง... โดยเฉพาะฝั่งที่ให้อาหารอร่อยได้เยอะกว่า!“ถึงเผ่ากรงเล็บแล้วขอรับ!” สิ้นเสียงร้องตะโกนของอาชาสารถีจากทางด้านนอก ทุกตนที่เคยนั่งเอกเขนกอยู่ภายในรถก็พลันตื่นตัวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา รีบขยับกายชะโงกหน้าออกจากหน้าต่างออกมาดูกันยกใหญ่!ทันที

อิงชิงอวี่หลุดขำเบา ๆ ก่อนจะก้มลงอุ้มเจ้าหมาน้อยขึ้นมาแนบอก “ก็ที่นี่มันเผ่าแมว เจ้าจะให้เขามีกลิ่นหอมเหมือนเนื้อแดดเดียวหรืออย่างไร”เจ้าเสี่ยวจิ่วไม่ตอบ เพียงแต่กดขาหน้าทั้งสองข้างปิดจมูกตัวเองให้แน่นขึ้น จนดูเหมือนก้อนขนกลม ๆ ที่พยายามจะกลั้นหายใจตลอดเวลาพวกเขาเดินลัดเลาะไปตามย่านการค้าจนมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งที่คึกคักที่สุดในย่าน ตกแต่งด้วยม่านสีเหลืองอำพันและโคมไฟกระดูกปลาใหญ่ยักษ์อาหารส่วนใหญ่ที่นี่คือปลาหมักสมุนไพรเผ็ดร้อนและเนื้อย่างน้ำผึ้งป่าที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล นอกจากชาวเผ่ากรงเล็บแล้ว ยังเห็นพ่อค้าต่างเผ่าเดินปะปนกันขวักไขว่เฟิ่งเหยียนสั่งปลาเนื้อนุ่มราดซอสรสจัดจ้านมาลิ้มลองจนริมฝีปากแดงระเรื่อ ส่วนเสวียนม่อไห่สั่งเนื้อปลากะพงหิมะเคี่ยวในน้ำซุปสาหร่ายไหมทองพันปีในโถหยกเย็น อิงชิงอวี่เลือกน่องหมูป่ารมควันไม้กฤษณาชิ้นโต สุดท้าย ไป๋จิ่วถิงได้ลูกชิ้นปลาตากแห้งคลุกผงกุ้งมังกรชามยักษ์มาครอบครอง มันกินจนหูสะบัดส่ายหางลืมความเหม็นสาบแมวไปเสียสิ้น“อาไห่! จ่ายเงิน!” เฟิ่งเหยียนเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มซุกซนเมื่ออิ

สายลมจากการกระพือปีกอย่างแรงปะทะเข้ากับพงหญ้าจนล้มระเนระนาด เมื่อสองวิหคถลาลงมาหยุดยั้งฝีเท้าอยู่บริเวณชายป่าที่มืดมิดเฟิ่งเหยียนและอิงชิงอวี่ตัดสินใจคงร่างจำแลงในสภาพครึ่งมนุษย์ครึ่งปักษา เพื่อความคล่องตัว ปีกขนาดใหญ่ยังคงแผ่กว้าง คอยกระพือปีกพยุงกายให้ลอยเหนือพื้นดินประมาณสองฉื่อด้วยแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านกิ่งก้านใบไม้ ทำให้พอเห็นรอยเท้าเล็ก ๆ ที่ย่ำลงบนใบไม้แห้ง ทว่าเพียงไม่กี่ก้าว รอยนั้นก็หายไปราวกับเจ้าแมวขโมยตัวนั้นมีวิชาล่องหน“หายไปแล้ว... กลิ่นอายของมันหายไปตรงพุ่มหนามนี่เอง” ไป๋จิ่วถิงร้องบอก ในขณะที่อิงชิงอวี่ร่อนลงยืนเต็มเท้า กรงเล็บที่แข็งแกร่งคลายออกปล่อยให้ไป๋จิ่วถิงกระโดดตุบลงบนพื้นดินเจ้าหมาน้อยสะบัดขนไล่ความมึนงงจากการบินวนเวียนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มดมฟุดฟิดไปตามโคนต้นไม้อย่างรวดเร็ว“พี่สาว! กลิ่นแมวส้มตัวนั้นมันจางมาก เหมือนมันแกล้งสลัดกลิ่นทิ้งไว้หลายทาง ข้าแยกไม่ออกว่าทางไหนคือทางจริง!” เสี่ยวจิ่วตะโกนบอกพลางวิ่งวนไปมาอย่างร้อนรนเฟิ่งเหยียนขมวดคิ้วเรียวสวยพยายามสงบจิตใจให้มั่น นางกวาดสายต

ท่ามกลางเสียงลมที่หวีดหวิวกรีดความเหน็บหนาวอยู่นอกถ้ำ แต่ภายในถ้ำที่ถูกซ่อนไว้ด้วยเงามูลดินและรากไม้ใหญ่กลับเย็นชื้น ร่างแมวสีส้มของเฉินโม่นอนแผ่หลาอยู่บนพื้นหินที่เย็นเยียบ ลมหายใจของเขาขาดช่วงเป็นระยะพร้อมกับหยดเลือดแดงฉานที่ไหลซึมจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ไหล่ซ้ายอาบขนสีนวลจนชุ่มโชกดวงตาสีเหลืองอำพันที่เคยฉายแววทะเล้น บัดนี้พร่าเลือนไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจ เขาจ้องมองเพดานถ้ำพลางหวนคิดถึงคำถากถางของพวกมือปราบเหลยกลับใจไปทำงานสุจริตงั้นหรือ?เฉินโม่ยิ้มหยันให้กับโชคชะตาพวกเจ้าได้เป็นใหญ่เป็นโต เกิดมาด้วยสายพันธุ์แห่งอำนาจในเผ่า เหตุไฉนจะมาสนใจพวกแมวบ้านอย่างพวกเขากัน!เส้นทางของแมวบ้านในเผ่ากรงเล็บแห่งนี้ มันทั้งสั้นและตีบตันเพียงใด มีแต่พวกเขาเท่านั้นที่รู้ ไม่ว่าจะเปลี่ยนหัวหน้าเผ่าไปกี่ตน ปากของพวกมันก็พร่ำแต่พูดถึงความเท่าเทียม...เท่าเทียมกับหมาน่ะสิ!วาจากลับกลอกปลิ้นปล้อนไม่ต่างจากไอ้พวกหมาหน้าขนเลยแม้แต่น้อย! เฮอะ!เสือสิงห์อย่างพวกมันน่ะหรือ ก็มองพวกแมวบ้านอย่างเขาเป็นแค่ทาสในจวนไว้จิกหัวใช้งาน ครั้นแมวบ้านตนใดหวั