Semua Bab องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Bab 31 - Bab 40

เฟิ่งเหยียนกระพือปีกน้อย ๆ ของนางหลบหลีกคมหอกของทหารฉลามที่เดินตรวจตราอย่างเข้มงวด นางบินโฉบผ่านช่องว่างระหว่างกรงขังอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะทะยานขึ้นสู่ระเบียงห้องพักชั้นห้าของโรงเตี๊ยมหมานชางไห่นางพุ่งตัวเข้าสู่ความมืดภายในห้องพร้อมกับคืนร่างเป็นมนุษย์ในพริบตา เฟิ่งเหยียนทรุดตัวลงพิงผนัง หอบหายใจแรงด้วยความเหนื่อยล้าจากกระพือปีกบินหลบหนีจนแขนล้าไปหมด นางสะบัดแขนไปมาเพื่อคลายความเมื่อยพรึ่บ!ทันใดนั้น เปลวไฟในตะเกียงพลันสว่างวาบขึ้นโดยไร้การแจ้งเตือน เฟิ่งเหยียนสะดุ้งสุดตัว มือคว้ามีดสั้นที่ซ่อนไว้ตามสัญชาตญาณ ก่อนจะชะงัก เมื่อเห็นร่างสูงของอิงชิงอวี่ที่กำลังนั่งกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักกลางห้องถัดไปไม่ไกลคือเจ้าเสี่ยวจิ่วขนฟูที่พยายามนั่งสองขาหลัง ขาหน้าไขว้กันเลียนแบบท่าทางของอินทรีหนุ่มจนดูน่าขันมากกว่าน่าเกรงขาม“ไปบินเล่นรับลมทะเลตอนดึกมาสนุกมากไหม?” อิงชิงอวี่เอ่ยถามด้วยเสียงเรียบที่แฝงไปด้วยไอเย็น“อื้อ... ก็เร้าใจดี” เฟิ่งเหยียนตอบสั้น ๆ พลางเดินโผเผมาที่โต๊ะกลมกลางห้อง นางพบว่าบนโต๊ะมีถ้วยชาสา

“ปัญหาแรกของเราคือเรายังไม่รู้ว่าทั้งสายรองและใต้เท้าเป่ยนั่นมีผลประโยชน์อะไรร่วมกัน” เฟิ่งเหยียนลูบคาง “แต่ข้าว่าปัญหาสำคัญที่สุดในตอนนี้คือสายรองคนนั้นคือใครต่างหาก ถ้าเรายังไม่รู้ก็คงยากที่จะสืบหาเบาะแสต่อ...”อิงชิงอวี่พยักหน้าอย่างเห็นด้วย เขาเอื้อมมือไปเทน้ำชาสาหร่ายมายกจิบบ้าง “ในความคิดของข้า ใต้เท้าเป่ยมีอำนาจขนาดนั้น สายรองที่เขาติดต่อด้วยก็น่าจะต้องมีอำนาจในสายรองที่มากพอดู หมายถึงว่าสามารถตัดสินใจได้หรือเป็นผู้นำด้วยซ้ำ”“เพราะถ้าหากเป็นสายรองตัวเล็ก ๆ ครั้นสายหลักถูกจับไปเช่นนี้ อำนาจย่อมไม่อาจตกอยู่ในมือของเขาได้อยู่ดี มิหนำซ้ำ หัวหน้าสายรองอาจจะให้ความช่วยเหลือ หาทางพาสายหลักกลับมาก็เป็นได้”เฟิ่งเหยียนผงกศีรษะ “ถ้าอย่างนั้น เราก็คงต้องลอบเข้าไปในจวนตระกูลเสวียน แล้วลองไปสืบจากผู้นำสายรองก่อนสินะ แล้วมาดูกันว่าเราจะได้อะไรเพิ่มเติมบ้าง”“หากท่านต้องการบุกจวนตระกูลเสวียน ข้าคงต้องไปลาดตระเวนดูเวรยามของที่นั่นเสียก่อน”“อาอวี่จะไปในคืนนี้เลยรึ?” เฟิ่งเห

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูไม้ดังสนั่นจนห้องพักชั้นห้าของโรงเตี๊ยมหมานชางไห่แทบพังคามือ“เจ้ามั่นใจนะว่าผู้ที่พักห้องนี้เป็นเผ่าปักษาและเจ้าหมาหนึ่งตัว” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นอย่างเดือดดาลเสี่ยวเอ้อร์สายพันธุ์แมนดารินพยักหน้าอย่างหวาดกลัว ตอบละล่ำละลัก “มะ... มั่นใจขอรับ”“แล้วพวกมันกลับเข้าห้องกันตั้งแต่เมื่อใด?” ทหารผู้นั้นเริ่มซักไซ้“ตั้งแต่หัวค่ำแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์แทบจะร้องไห้ออกมา “นายท่าน โปรดใจเย็นก่อนเถิด พวกเขาเป็นแขกของโรงเตี๊ยมหมานชางไห่นะขอรับ”ทหารหน้าโหดหันกลับมาจ้องหน้าทันควัน “เป็นแขกของเจ้า แต่เป็นผู้ต้องหาของข้า!”เสี่ยวเอ้อร์ได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่กล้าโต้แย้งต่อ ...หมดกัน ชื่อเสียงความปลอดภัยของที่นี่“เหตุใดจึงยังไม่ยอมออกมาอีก!” ทหารฉลามกำลังจะเคาะประตูอีกครั้ง บานประตูก็ถูกเปิดออกกว้างอิงชิงอวี่ที่เดินออกมาด้วยใบหน้างัวเงียประหนึ่งถูกปลุกกลางดึก ผมเผ้ายุ่งเหยิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าของคนเพิ่งตื่น &ldquo

นับตั้งแต่อดีตหลายร้อยปีของเผ่าครีบวารีที่อุดมไปด้วยสายพันธุ์สัตว์อสูรที่สามารถควบคุมปราณแปลงกายเป็นร่างมนุษย์ได้ ได้แก่ ฉลาม โลมา ปลากระเบน ปลาแมนดาริน และเต่า ที่ขยายสาแหรกออกไปอีกหลายตระกูลแรกเริ่ม แต่ละสายพันธุ์ขยับขยายอำนาจด้วยความสามารถที่ตนถนัด โดยเฉพาะสายพันธุ์เต่าที่เก่งกาจในเรื่องของการดำดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรอย่างที่สายพันธุ์อื่นไม่อาจสู้ได้ตระกูลเสวียนคือตระกูลแรกที่พบเจอทุ่งหญ้าปราณสมุทรและแหล่งปะการังโอสถในระดับความลึกถึงหกลี้ที่มีเพียงเต่ากระดองหนาอย่างพวกเขาจะสามารถทนต่อแรงดันน้ำในระดับความลึกนั้นได้ไม่เพียงแต่แหล่งสมุนไพรที่ตระกูลเสวียนพบเจอ เหล่าบรรพชนยังค้นพบถ้ำลึก ซึ่งซุกซ่อนทรัพย์สมบัติมหาศาลไว้อีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นเงินทอง เครื่องประดับ ปะการังหายาก ทว่าสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดก็คือตำราปลุกสายเลือดโบราณ!บรรพชนตระกูลเสวียนทยอยขนสมบัติเหล่านั้นกลับมาไว้ที่ตระกูลอย่างเงียบ ๆ เพื่อใช้เป็นรากฐานของตระกูลภายในเผ่าครีบวารีแห่งนี้ ทว่าอยู่ดี ๆ พวกเขาจะร่ำรวยขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุไม่ได้พวกเขาจึงใช้หญ้าปราณสมุทรและปะการังโอสถเป็นตัวสร้างรา

เต่าหนุ่มเบิกตากว้าง เมื่อความคิดชั่วครู่แวบผ่านเข้ามา “อย่าบอกนะว่าท่านอาเสวียนสวินเป็นผู้บอกความลับนี้กับมัน!”ฝ่ามือของเสวียนกวางหมิงกำแน่นขึ้น ...เสวียนสวิน เป็นบุตรชายของท่านอาของเขา เป็นผู้นำในสายรองปัจจุบัน“ท่านอาทำเช่นนี้ได้อย่างไร? ตำรานั่นคือความลับที่ชี้ความเป็นตายของตระกูลเราได้เลยนะ” เสวียนม่อไห่กำมือทุบลงบนโต๊ะอย่างโกรธเกรี้ยว “ในยามนี้ เราควรจะทำอย่างไรดีเล่า? ท่านพ่อ”เสวียนม่อไห่ไม่ได้เสนอความคิดที่จะจับตัวเสวียนสวินในทันที เพราะพวกเขาต่างรู้ดีว่าการไปจับตัวเสวียนสวินในยามนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด เพราะผู้อื่นได้ล่วงรู้ความลับนั้นไปแล้ว!ไม่เพียงเท่านั้น การที่พวกเขาสั่งจับหรือลงโทษใด ๆ ต่อเสวียนสวิน จะยิ่งเป็นการตอกย้ำความจริงที่พวกเขาเพิ่งปฏิเสธไป!เสวียนกวางหมิงคลายมือที่กำแน่นออก หลังจากที่ตัดสินใจได้แล้ว “ในเมื่อเราปฏิเสธไปแล้วว่าเรามิได้มีตำราเล่มนั้น... เช่นนั้น เราก็เพียงแต่ต้องทำให้มันเป็นจริงเท่านั้น ม่อเอ๋อร์”“เจ้าจงไปเผาตำราเล่มที่พ่อเขียนขึ้นทิ้งซะ เก็บไว้เพี