Alle Kapitel von องค์หญิงหงส์เพลิงของสามีสัตว์อสูรทั้งห้า: Kapitel 61 – Kapitel 70

อินทรีหนุ่มถอนหายใจยาว หดปีก เก็บรังสีกลับอย่างฉับพลัน “เฮ้อ... ท่านนี่นะ... มาเถอะ ข้าจะพาท่านกลับที่พักเอง”“เดี๋ยวอาอวี่... แล้วแมวส้มตัวนี้ล่ะ?” เฟิ่งเหยียนมองไปยังเฉินโม่ที่บัดนี้กลับมาขู่ฟ่ออีกครั้ง เมื่อเห็นผู้บุกรุกหน้าใหม่ที่ดูแข็งแกร่งกว่าเจ้าหมาหน้าโง่นั่น“ข้าจะหิ้วคอมันไปส่งทางการเอง ขโมยของสำคัญเช่นนี้ย่อมต้องรับโทษตามกฎเผ่า” อิงชิงอวี่เอ่ยพลางเอื้อมมือจะเข้าไปจับคอแมว“ฝันไปเถอะ! พวกเจ้ามันก็พวกขุนนางกังฉินหน้าเนื้อใจเสือเหมือนกันหมดนั่นแหละ คิดจะเอาข้าไปส่งคุกเพื่อเอาหน้าล่ะสิ!” เฉินโม่แผดเสียงเถียงเฟิ่งเหยียนนิ่งงัน พลันคิดถึงเสียงสะอื้นไห้ที่นางได้ยินในตอนแรก...แมวขโมยที่ใจคอโหดเหี้ยมคงไม่มาร้องไห้เสียใจให้กับความอยุติธรรมเช่นนั้นหรอกกระมัง...“อาอวี่... อย่าเพิ่งเลย เจ้าไปตามอาไห่มาที่นี่ก่อนเถอะ ข้าอยากจะพักเอาแรงที่นี่ก่อน”อิงชิงอวี่สบสายตาฮูหยินของเขา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่ “อาเหยียน... ผู้ที่อายุยืนยาวน่ะ มักจะไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่นหรอ

ราวกับว่าเฉินเสียนไม่ได้สนใจในความตกตะลึงของพวกเขา นางยังคงเล่าเรื่อย“ข้าเคยเป็นสาวใช้ในจวนขุนนาง เมื่อหลายสิบปีก่อน ข้าเจอเขาถูกทิ้งอยู่ในห่อผ้าหน้าบ้านเลยเก็บมาเลี้ยง... โม่เอ๋อร์เป็นเด็กดี เขาขยันและซื่อสัตย์ แต่ที่นี่... แมวบ้านอย่างพวกเรานั้นกลับไม่มีที่ยืน”“สหายสนิทของเขาที่เป็นแมวบ้านด้วยกันถูกพวกเสือรุมรังแกจนตายไปหลายตน เพียงเพราะไปสมัครงานแข่งกับพวกเสือดาว ส่วนโม่เอ๋อร์เอง... ทำงานดีแค่ไหนก็ถูกโกงค่าจ้างและโดนกดขี่สารพัดจนเขาต้องกลายเป็นคนขวางโลกเช่นนี้... อีกไม่กี่วันก็ต้องส่งภาษีรายหัวแล้ว ข้ายังไม่รู้จะหาจากที่ไหนเลย...”เฉินเสียนถอนหายใจอีกครั้ง “ขอโทษทีนะ เห็นพวกเจ้าเป็นเหมือนลูกเหมือนหลาน พอเจอก็บ่นไปตามประสาน่ะ”ยังไม่ทันที่พวกนางจะได้กล่าวต่อ เฉินโม่เดินก็ออกมาจากห้องพร้อมห่อผ้าลายคุ้นตา เขาหันไปบอกมารดา “ท่านแม่... ท่านเข้าไปนอนพักก่อนเถิด อีกไม่กี่ชั่วยามก็รุ่งสางแล้ว ท่านต้องรีบไปทำงานอีกมิใช่รึ?”“อ่า... นั่นสินะ” เฉินเสียนพยักหน้าด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ระหว่างที่นางก

หลังจากที่เฟิ่งเหยียน อิงชิงอวี่ เสวียนม่อไห่ และไป๋จิ่วถิงออกจากบ้านของเฉินโม่ ก็อาศัยปีกของอินทรีหนุ่มพาทะยานกลับมาที่ห้องพักชั้นเจ็ดของโรงเตี๊ยมเจี่ยวเยว่โหลว ครั้นมาถึงก็สลบเหมือดกันไปเป็นแถวตั้งแต่รุ่งสางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลอดผ้าม่านมุกเข้ามาไม่ได้ทำให้สมาชิกคนใดขยับกาย ทุกคนต่างนอนหลับลึกลงสู่ห้วงนิทราจนเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามบ่ายที่อากาศเริ่มร้อนระอุขึ้นเล็กน้อยเฟิ่งเหยียนค่อย ๆ งัวเงียตื่นขึ้นมา นางยันกายลุกขึ้นนั่งพลางสะบัดศีรษะเบา ๆ เพื่อไล่ความขุ่นมัวจากการพักผ่อนที่ไม่เต็มตื่นนัก สายตาของนางปะทะเข้ากับร่างของเสวียนม่อไห่ที่นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะไม้แกะสลักริมหน้าต่างเสวียนม่อไห่เพิ่งตื่นขึ้นมาเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน แต่เมื่อตื่นแล้วก็ไม่รู้จะทำสิ่งใด จึงได้เอาตำราปลุกสายเลือดโบราณมาเขียนเล่มใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง“อาไห่... ตื่นนานแล้วหรือ?” เฟิ่งเหยียนขยี้ตาพลางเดินมาหาอีกฝ่าย ด้วยไม่นึกแปลกใจ เพราะตั้งแต่ออกจากเผ่าครีบวารี หากมีเวลาว่าง เสวียนม่อไห่ก็มักจะล้วงหยิบตำราเจ้าปัญหาขึ้นมาอ่านสลับกับการเขียนเล่มใหม่ขึ้นมาเสวียนม่อไ

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วยาม การประมูลยังคงดำเนินไปอย่างดุเดือด ไป๋จิ่วถิงที่ตอนแรกตื่นเต้นกับสิ่งต่าง ๆ รอบตัว บัดนี้กลับหาวหวอดจนปากกว้าง มันพยายามจะมุดออกจากห่อผ้าเพื่อวิ่งเล่น แต่กลับถูกอิงชิงอวี่หนีบคอไว้ด้วยมือข้างเดียว“เสี่ยวจิ่ว อยู่เฉย ๆ ข้าบอกแล้วว่าที่นี่ไม่ใช่สนามวิ่งเล่น”เจ้าหมาน้อยได้แต่ทำตาปริบ ๆ หาวแล้วหาวอีกจนน้ำตาซึม ก่อนจะหันไปอ้อนเฟิ่งเหยียนแทน “พี่สาว... ข้าหิวน้ำแล้ว เมื่อไหร่จะจบเนี่ย ไม่มีอะไรน่าสนใจเลย”เฟิ่งเหยียนก็เริ่มล้าแล้วเช่นกัน ถัดจากชุดเข็มเงินชิ้นนั้น นางก็ยังยกป้ายไม้สู้บ้าง ในส่วนของสมุนไพรหายากบางอย่าง ทว่าเมื่อราคาสูงเกินกว่าความคุ้มค่า นางก็เลือกที่จะเลิกสู้ไปแม้ว่าอิงชิงอวี่และเสวียนม่อไห่จะบอกให้นางใช้เงินของเขาใช้จ่ายได้เต็มที่ แต่นางก็ยังเกรงใจพวกเขาอยู่ดี เพียงเท่านี้ก็ไม่รู้ว่ามียอดหนี้ค้างจ่ายพวกเขามากเท่าใดแล้ว!“ข้าก็เริ่มล้าแล้วล่ะ อาอวี่ อาไห่... เรากลับกันเถอะ” เฟิ่งเหยียนเอ่ยชวน “ออกไปเดินเล่นหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่า!”ครั้นเห็นนางลุกขึ้นยืน อ

แสงจันทร์รำไรสาดส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาในห้องพักชั้นเจ็ดของโรงเตี๊ยมเจี่ยวเยว่โหลว อาบไล้ร่างของเฉินโม่ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวในห้อง โดยมีเฟิ่งเหยียนที่กำลังหลับตาลงรวบรวมสมาธิ ปล่อยปราณสีแดงอบอุ่นออกจากฝ่ามือเข้าสู่ร่างของแมวหนุ่ม เพื่อสมานรอยฟกช้ำและบาดแผลที่ถูกทารุณกรรมมา“เฮ้อ... ข้าเพิ่งรักษาเจ้าให้หายดีเองนะ” หงส์สาวอดรำพึงรำพันออกมาไม่ได้รักษาให้ขนาดนี้แล้ว ข้าสมควรได้จกพุงนุ่ม ๆ ขยี้อุ้งเท้ามังคุดนิ่ม ๆ นั่นแล้วไหมอ่ะ!ประโยคหลัง เฟิ่งเหยียนได้แต่บ่นพึมพำในใจ ไม่กล้าพูดมีเสียงออกมาแต่อย่างใด...“คุณหนู... ท่านใจดีเกินไปแล้ว” เสวียนม่อไห่เอ่ยพลางเขย่าพัดในมือเบา ๆเขาไม่ได้เคืองที่เฟิ่งเหยียนตัดสินใจประมูลแมวส้มขี้ขโมย แต่โกรธเคืองระคนน้อยใจที่จนแล้วจนรอด นางก็ไม่ยอมใช้เงินทองของเขา!ขณะที่เสี่ยวจิ่วเห่าเบา ๆ อย่างขัดใจ “นั่นสิ มันขโมยของพี่สาวไปแบบนี้ พี่สาวยังจะช่วยมันอีก!”ส่วนอิงชิงอวี่นั้นเลือกที่จะไม่พูดไปแล้ว เพียงแต่ยืนกอดอกนิ่งเงียบพิงหน้าต่างมองฮูหยินของตนรักษาให้เจ้าแมวนั่น