ELENA POVAlas-singko pa lang ng umaga, gising na ako. Nakatingin ako sa bintana ng kwarto ko habang dahan-dahang nagpapalit ng kulay ang langit mula sa madilim na asul patungong liwanag. Martes na. Ito na ang araw ng grand press conference sa BGC. Humarap ako sa salamin at tinitigan ang aking suot. Pinili ko ang isang pormal na navy blue wrap dress na kumportable para sa aking limang buwang tiyan, at pinatungan ko ito ng isang puting structured blazer.Habang inaayos ko ang aking hikaw, napansin ko ang bahagyang panginginig ng mga daliri ko. Pero hindi ito dahil sa takot. Ito 'yung klase ng panginginig na may kasamang matinding excitement at gigil. Sa loob ng maraming buwan, nagtago ako, nagpalit ng mukha, at nagtiis na makita si Marcus na nagpapakasasa sa perang dapat ay sa pamilya ko. Ngayong umaga, sa harap ng lahat ng malalaking tao sa negosyo, tatapusin ko ang maruming laro niya. Hinaplos ko ang tiyan ko nang marahan. Ramdam ko ang kaunting pitik sa loob, na tila
อ่านเพิ่มเติม