All Chapters of เมื่อนางร้ายไม่รักแล้ว: Chapter 1 - Chapter 5

“เราหย่ากันเถอะ”“สตาร์มีข่าวดีจะบอก”ขจารินหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ผู้ชายซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพูด“เมื่อกี้พี่วีพูดว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวลองถามกลับปรวีร์อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ เธอจะได้คิดดูอีกทีว่าข่าวดีที่เธอกำลังจะบอกเขาควรพูดออกไปในตอนนี้ดีหรือไม่“พี่บอกว่าเราหย่ากันเถอะ”“ทำไมล่ะคะ สตาร์รักพี่ พี่ก็รักสตาร์ไม่ใช่หรือ” ขจารินค่อย ๆ เก็บเอกสารกับเครื่องมือตรวจครรภ์ลงกระเป๋าอย่างแนบเนียน“พี่แค่แสดงว่าพี่รักน่ะ” ปรวีร์ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง “พี่เบื่อจะต้องเล่นละครแล้ว พี่คิดถึงณิชาน่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ลืมณิชาไม่ได้”แม้จะเป็นคำพูดที่รู้ดีว่าทำร้ายจิตใจเธอ แต่ปรวีร์ก็ยังอยากที่จะพูดมันออกมา ทุกอย่างจะได้ชัดเจนเสียทีหญิงสาวในชุดมินิเดรสสีครีมก้มหน้า ‘ณิชา’ ใช่แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ลืมหล่อนไม่ได้ ที่ผ่านมาเธอก็แค่หลอกตัวเองมาหลายปี“สตาร์ก็คิดว่าที่ผ่านมาเรารักกันเสียอีก ที่แท้สตาร์ก็คิดไปเองฝ่ายเดียว” น้ำเสียงของขจารินเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัดปรวีร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่ได้รักเธอมาตั้งแต่แรก แต่เพราะถูกบังคับแบบอ้อม ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องยินย

ปรวีร์โทรศัพท์หาเธอหลายสายแต่ยายนั่นก็ไม่รับโทรศัพท์ คงจะเป็นเหมือนทุกครั้งที่เธอโกรธและรอให้เขาตามไปง้อขอคืนดี แน่นอนว่าครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งเพราะทั้งสองต่างก็จดทะเบียนหย่าขาดจากกันเรียบร้อยแล้วเป็นอันจบสิ้นความเป็นสามีภรรยาตามกฎหมายไปแล้ว ความห่วงใยที่มีในเวลานี้เป็นเพียงความห่วงใยในสถานะเพื่อนกันเท่านั้นเขาจำได้ว่าตอนที่จะแยกกันเธอบอกว่าคืนนี้ขอกลับไปนอนที่คอนโดมิเนียมก่อนเพราะเตรียมตัวไม่ทันสำหรับเรื่องนี้ ปรวีร์จึงเลือกที่จะไปรอเธอที่คอนโดมิเนียมตามที่บอกกันเอาไว้‘บัวลอยน้ำขิงของคุณแม่’เมื่อผ่านร้านบัวลอยร้านประจำ เขาจำได้ว่าเธอชอบกิน ปรวีร์จึงจอดรถเพื่อซื้อรวมถึงขนมหวานอีกหลายชนิดกลับไปกินด้วย อย่างน้อยคืนนี้ก็จะเป็นคืนสุดท้ายของเขาและเธอธามนิธิเก็บโทรศัพท์ของผู้หญิงที่เขาช่วยไว้ข้างทางเอาไว้กับตัว หน้าจอแสดงชื่อของคนที่โทรเข้ามาว่า ‘สามี’ ชายหนุ่มรู้มารยาทดี และคิดว่าไม่ควรรับโทรศัพท์แทน เพราะกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นชู้กับผู้หญิงที่เขาเพิ่งพาขึ้นรถมาคนตัวสูงเดินไปนั่งอยู่ข้าง ๆ เตียงคนป่วย บนแขนขาว ๆ มีเข็มน้ำเกลือเจาะอยู่ เขาเฝ้ามองน้ำเกลือที่ไหลออกจากขวดแ

ธามนิธิค่อนข้างหงุดหงิดที่ผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาต้องตกไปอยู่ในห้วงแห่งความวุ่นวายของเจ้าหล่อน ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นพลเมืองดีที่พาเธอมาส่งโรงพยาบาลแท้ ๆคนตัวเล็กที่ถูกเขาลากออกมาจากโรงพยาบาล เธอพยายามจะรั้งมือตัวเองให้หลุดออกจากมือใหญ่ แต่ผู้ชายคนนี้แข็งแรงเกินไปและไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระแบบง่าย ๆ“คุณธาม!” เจ้าของน้ำเสียงหวานใสร้องเรียก“ครับ!” ธามนิธิหันกลับไปหาผู้หญิงที่เรียกเขา “คุณมีอะไร” น้ำเสียงของชายหนุ่มใครที่ได้ยินก็คงเดาได้ไม่ยากว่าเขากำลังตกอยู่ในห้วงอารมณ์แห่งความขุ่นเคือง“ปล่อยก่อนค่ะ” ขจารินยกมือของตัวเองขึ้นมาโดยมีมือของธามนิธิหนีบติดมาด้วย“...” เขาถอนหายใจครู่หนึ่งก่อนจะปล่อยให้หญิงสาวเป็นผู้แกะมือเขาออก“เรื่องเมื่อครู่ขอโทษด้วย จากนี้ไปฉันจะรับผิดชอบเองค่ะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเรื่องนี้ก็ตาม และก็ขอบคุณคุณจริง ๆ ที่ช่วยฉันในเรื่องนี้” เธอพูดอย่างรู้สึกผิดขจารินรู้สึกผิดจริง ๆ ที่ไปดึงเอาคนที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอเดาว่าเขาน่าจะเป็นคนที่มีชื่อเสียงพอสมควรดูจากบุคลิกและจากที่คุณพยาบาลมาขอลายเซ็น และเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่สำหรับคนมีชื่อเสียงแบ