1 เราหย่ากันเถอะ

 

“เราหย่ากันเถอะ”

“สตาร์มีข่าวดีจะบอก”

ขจารินหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินสิ่งที่ผู้ชายซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพูด

“เมื่อกี้พี่วีพูดว่าอะไรนะคะ” หญิงสาวลองถามกลับปรวีร์อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ เธอจะได้คิดดูอีกทีว่าข่าวดีที่เธอกำลังจะบอกเขาควรพูดออกไปในตอนนี้ดีหรือไม่

“พี่บอกว่าเราหย่ากันเถอะ”

“ทำไมล่ะคะ สตาร์รักพี่ พี่ก็รักสตาร์ไม่ใช่หรือ” ขจารินค่อย ๆ เก็บเอกสารกับเครื่องมือตรวจครรภ์ลงกระเป๋าอย่างแนบเนียน

“พี่แค่แสดงว่าพี่รักน่ะ” ปรวีร์ยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกตัวเอง “พี่เบื่อจะต้องเล่นละครแล้ว พี่คิดถึงณิชาน่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ลืมณิชาไม่ได้”

แม้จะเป็นคำพูดที่รู้ดีว่าทำร้ายจิตใจเธอ แต่ปรวีร์ก็ยังอยากที่จะพูดมันออกมา ทุกอย่างจะได้ชัดเจนเสียที

หญิงสาวในชุดมินิเดรสสีครีมก้มหน้า ‘ณิชา’ ใช่แล้ว ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ลืมหล่อนไม่ได้ ที่ผ่านมาเธอก็แค่หลอกตัวเองมาหลายปี

“สตาร์ก็คิดว่าที่ผ่านมาเรารักกันเสียอีก ที่แท้สตาร์ก็คิดไปเองฝ่ายเดียว” น้ำเสียงของขจารินเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ปรวีร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ เขาไม่ได้รักเธอมาตั้งแต่แรก แต่เพราะถูกบังคับแบบอ้อม ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องยินยอมตกลงแต่งงานกับเธอ

“ให้มันจบที่ตรงนี้เถอะนะสตาร์ ถ้าเรายังยื้อชีวิตคู่แบบนี้ต่อไปมันก็เหนื่อยด้วยกันทั้งคู่”

คนตัวเล็กหยิบทิชชูมาปาดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“เครื่องสำอางของสตาร์เลอะไหมคะ” เธอถามผู้ชายที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามี

“...” ปรวีร์ส่ายหน้า

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ จะได้ไม่เสียเวลา” เธอมองเวลาที่นาฬิกาข้อมือ ก่อนจะพูดกับเขาต่อ “ไปกันเถอะค่ะ” เธอยิ้มให้กับเขา

ชายหนุ่มจ้องมองเพื่อดูว่าเธอจะทำอย่างไรต่อ

“ไปไหน” ปรวีร์ถามกลับ

“ตอนนี้เพิ่งจะบ่ายโมง เราไปเขตกันดีกว่าค่ะ ไปหย่ากันตามที่พี่วีต้องการ” ขจารินยิ้มขมขื่น ขณะที่ดวงตาคู่สวยยังคงมีน้ำตาคลอหน่วย

“พี่ไม่รีบ” เขาไม่ยักรู้ว่าเธอกลายเป็นคนว่าง่ายไปตั้งแต่เมื่อไร

“ไม่ได้สิคะพี่วี ก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไปเสียที แต่คืนนี้สตาร์คงต้องขอนอนที่คอนโดก่อน เพราะสตาร์คงหาที่พักไม่ทัน” เธอขอร้อง

หญิงสาวเก็บเอกสารของตัวเองให้เรียบร้อยและมิดชิด เพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่เห็นสิ่งที่เธอกำลังซ่อนเอาไว้ คนตัวเล็กยืนขึ้นขยับชุดกระโปรงที่ร่นขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระเป๋าเพื่อออกไปรอปรวีร์ที่รถ

“เดี๋ยว” คนตัวสูงคว้าข้อมือเธอเอาไว้

“คะ”

“เมื่อกี้สตาร์บอกว่ามีข่าวดี” ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำหน้าที่สามีที่ดี อย่างน้อยวันนี้ก็อยากรับฟังสิ่งที่เธอจะพูด

“อ้อ...” คนตัวเล็กทำหน้าครุ่นคิด “ช่างมันเถอะค่ะ สตาร์ลืมไปแล้ว” เธอยิ้มก่อนจะดึงแขนให้ปรวีร์ลุกขึ้น เพื่อให้เขาเดินตามไปที่รถพร้อมกัน

ที่เธอรีบดึงให้เขาออกไปจากร้านเร็ว ๆ เป็นเพราะหญิงสาวเล่นใหญ่ คิดจะเตรียมเซอร์ไพรส์เขาเรื่องลูกถึงกับให้ทางร้านอาหารจัดเตรียมของบางอย่างเอาไว้ แต่กลับเจอเรื่องที่น่าตกใจกว่า ขจารินเลยต้องรีบพาผู้เป็นสามีออกมาจากที่นั่นโดยเร็ว

เมื่อเธอไม่อยากบอกปรวีร์เองก็ไม่อยากถามซ้ำซาก ชายหนุ่มหยิบกุญแจรถและเดินตามเธอออกไปทันที

รถยนต์ถูกขับออกมาจากร้านอาหารไกลออกไปเรื่อย ๆ เขาเลือกสำนักงานเขตที่ใกล้ที่สุดในตอนนี้ เพื่อที่จะได้ทำเรื่องให้จบ ๆ ไป ปรวีร์ไม่อยากให้เรื่องคาราคาซัง

ตั้งแต่ออกจากร้านอาหาร ขจารินทำได้เพียงนั่งอยู่เงียบ ๆ ไม่พูดอะไร แม้แต่น้ำตาสักหยดก็ไม่มีให้เห็น

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงทั้งสองคนก็มาถึงสำนักงานเขต

“พี่วี รอประเดี๋ยวนะคะ ขอสตาร์เก็บของบนรถก่อน” ขจารินก้ม ๆ เงย ๆ มุดเข้าไปหอบข้าวของของตัวเองที่วางทิ้งไว้ในรถของผู้ที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามี

“ค่อยกลับไปเก็บที่บ้านก็ได้” เขานึกหงุดหงิดเพราะสิ่งที่เธอทำเหมือนกับต้องการประชดประชันและกำลังยื้อเวลา

“ก็เก็บตอนนี้เลยสิคะ พอลงมาเราจะได้แยกกันเลย” เธอคิดแบบนั้นจริง ๆ เธอไม่อยากนั่งรถกลับแบบอึดอัดไปกับเขาสองต่อสอง “เผื่อว่าพี่วีจะมีธุระจะได้ไปทำ”

“อย่าประชดน่าสตาร์ พี่ไม่ชอบ” ปรวีร์เริ่มหัวเสีย

“ตกลงค่ะ สตาร์ไม่เก็บก็ได้” ขจารินทิ้งของไว้ตามเดิม คนตัวเล็กถอยออกมาให้ห่างจากรถ ก่อนจะเดินนำเขาขึ้นไปบนสำนักงานเขต

เนื่องจากเป็นช่วงบ่ายและมีประชาชนบนสำนักงานเขตไม่มากนัก ทำให้ทั้งสองไม่ต้องต่อคิวเพื่อทำเรื่องหย่า หญิงสาวอ่านเอกสารที่นายทะเบียนส่งให้ ใช้สองมือสัมผัสมันเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจรับเอกสารสำคัญการหย่ามาลงชื่อตัวเองเป็นคนแรก แล้วจึงส่งให้ฝ่ายสามีเป็นผู้ลงนามต่อ

แน่นอนว่าตัวปรวีร์เองก็ไม่ลังเลที่จะลงชื่อ ชายหนุ่มจรดปากกาในทันทีที่เธอส่งเอกสารให้

หญิงสาวมองแหวนแต่งงานที่สวมอยู่บนนิ้วของตัวเอง เธอจำได้ว่าเขาเป็นคนซื้อมาให้ ตอนนี้เธอควรจะคืนให้เขาแล้วสินะ

อดีตคู่แต่งงานเดินลงมาจากสำนักงานเขตโดยที่ไม่มีใครเอ่ยคำใดออกมา

เมื่อเขาเห็นว่าเธอไม่มีท่าทีเสียใจ ชายหนุ่มก็ทึกทักเอาเองว่าเธอคงอยากหย่าเช่นกัน อันที่จริงไม่น่าปล่อยให้เวลายืดเยื้อมาตั้งสองสามปีเลย

“คืนค่ะ” ขจารินส่งแหวนคืนให้อดีตสามี

“...” คนตัวสูงมองตามมือเล็ก ๆ ที่ยื่นมาตรงหน้า “อะไร” เขาถาม

“แหวนน่ะค่ะ สตาร์อยากคืน”

ปรวีร์รับมา ชายหนุ่มเดินไปที่รถ แต่ขจารินกลับเดินไปทางออกของสำนักงานเขต

“สตาร์ พี่ไปส่ง”

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ สตาร์จะไปหาเพื่อน” เธอไม่หันหน้าไปหาเขาเพราะไม่อยากให้เห็นว่านางร้ายอย่างเธอกำลังร้องไห้

“ก็บอกว่าจะไปส่งไง แผนเรียกร้องความสนใจแบบนี้มันไม่ได้ผลหรอกนะสตาร์” เขารู้ว่าเธอกำลังปั่นหัวเขา ปรวีร์มั่นใจว่าเธออยากให้เขาดึงรั้งเธอกลับมา

ขจารินได้ยินทุกสิ่งที่เขาตะโกนไล่หลัง เธอไม่คิดจะหันกลับไปมอง คนตัวเล็กโบกแท็กซี่และรีบก้าวขึ้นรถไปทันที