All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 101 - Chapter 110

หลายคนที่ถงหรงอาจจะคิดว่านางเสียสละตัวเองเพื่อศัสตราวุธ แท้จริงแล้วมันก็แค่ความเห็นแก่ตัว ซูเนี่ยนทำเพื่อตัวเองสือหวนจงได้ฟังก็เงียบงันก่อนที่เขาจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่ข้างแก้มเล็กออกไปซูเนี่ยนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าระหว่างเล่าเรื่องราวนางร้องไห้อีกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้เป็นคนเข้มแข็งมาโดยตลอด นางเก่งเรื่องอดทนอดกลั้นเสมอ ไม่รู้ทำไมพอได้แต่งกับสือหวนจงกลับร้องไห้บ่อยครั้งราวกับสตรีเจ้าน้ำตาอาจเพราะตอนนี้นางรู้ว่ามีคนคอยปลอบโยนแล้วกระมังไม่ผิดไปจากที่คิด ชายหนุ่มดึงรั้งร่างบางเข้าสู่อ้อมแขน เขาลูบที่แผ่นหลังเล็กเบา ๆ ด้วยความอ่อนโยน สือหวนจงกอดซูเนี่ยนเอาไว้แน่น เขาคือคนที่คอยปลอบนาง และไม่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องที่นางเล่าเพียงแค่ขอบคุณเท่านั้น“ขอบคุณที่เจ้าเลือกข้า” ไม่ว่าจะเป็นจริงหรือเพียงฝันแต่เขาขอบคุณจริง ๆ ที่ซูเนี่ยนตัดสินใจมาที่เฟิงหยวน ไม่เลือกให้ทุกอย่างจบลงเช่นเดิมและแต่งงานกับผู้อื่นไปคิ้วหนาขมวดหากัน ‘เว่ยชิงชาน’ ได้ยินชื่อไม่จำเป็นต้องเจอหน้าก็ไม่ชอบแล้ว“เ

“ที่ข้าเดินทางมาหาเจ้าไม่ใช่ความคิดของท่านเจ้าสำนัก หรือท่านอ๋อง พวกเขาละอายใจเกินกว่าจะขอร้องเจ้า ศิษย์พี่ใหญ่เองก็ด้วย เขาพร้อมสละชีวิตเพื่อปกป้องบ้านเมือง”“แต่ท่านก็ยังมาหาข้า”“เพราะข้าคิดว่าถ้าเจ้ายอมกลับไป เมืองหลวงจะต้องยอมถอยทัพ”“เหตุใดท่านจึงคิดเช่นนั้น”ตอนแรกที่เมืองหลวงไม่ลงมือก็เพราะคิดว่าซูเนี่ยนแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ถงหรงมีเฟิงหยวนคอยคุ้มครองแต่เมื่อนางไม่ได้กลับบ้านเดิมตามธรรมเนียมรวมทั้งข่าวลือเรื่องราวของนางกับน้องสาวและคู่หมั้นก็ยังถูกพูดถึง ทางเมืองหลวงจึงคิดว่าต่อให้ซูเนี่ยนแต่งกับผู้มีอำนาจของอาณาจักรเฟิงหยวนก็ตาม กระนั้นหญิงสาวที่ถูกบีบบังคับคงไม่กลับมาช่วยเหลือตระกูลเดิมพวกเขารอจนแน่ใจว่าความสัมพันธ์ระหว่างซูเนี่ยนกับตระกูลซูนั้นไม่ได้ดี การแต่งงานครั้งนี้นอกจากศัสตราวุธ เฟิงหยวนไม่ได้เกื้อหนุนอะไรเมืองถงหรงอีก เพราะเหตุนี้ถึงได้ตัดสินใจจะก่อสงครามเพื่อแย่งชิงเสบียงอาหารอีกครั้งแต่ถ้าซูเนี่ยนยอมกลับไป สิ่งที่เมืองหลวงคิดเท่ากับผิดไปทั้งหมด พวกเขาจะต้อง

ซูเนี่ยนไม่แปลกใจกับภาพความวุ่นวายที่มองเห็นเมื่อผ่านหุบเขาเหวลึกมา เส้นทางที่นางเลือกเป็นเส้นทางเดิมกับที่เจอต้นเสาะเวหา แต่บัดนี้ดอกเสาะเวหาทั้งหมดได้ร่วงโรยแล้ว เพียงเวลาไม่กี่เดือนหลายสิ่งอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป แต่บางอย่างก็ยังคงเดิม อย่างเช่นศพที่นอนนิ่งอยู่ใต้ผืนน้ำ“ระวังอย่าเข้าไปใกล้ ปลาพวกนั้นดูดุร้ายมาก” ที่สำคัญยังดูอันตรายความจริงซูเนี่ยนมีความคิดมาสักพักแล้ว สัตว์ป่าธรรมดาจู่ ๆ ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขึ้น บางทีอาจจะเป็นเพราะพวกมันกินซากศพที่ตายแล้วเป็นอาหาร ทำให้ถูกพิษชนิดเดียวกันสือหวนจงก็คิดเช่นเดียวกัน เพียงแต่ไม่สามารถยืนยันได้ เพราะสัตว์บางตัวก็เป็นพวกกินพืชแรกเริ่มคือโรคระบาด ที่น่าจะมาจากศพของเหล่าทหารที่ตายในสงครามแล้วลอยน้ำมา หลัง ๆ โรคระบาดเปลี่ยนความตายเป็นความคลุ้มคลั่งความจริงคือไม่อาจจะรู้ที่มาที่ไปหรือหาต้นเหตุเจอได้เลย เพราะถ้ารู้จุดเริ่มต้น คงมีคนที่คิดค้นวิธีรักษาออกมาได้แล้ว ถึงมีคำพูดว่านี่เป็นโทษทัณฑ์ที่สวรรค์มอบให้แก่มนุษย์ทั้งหลาย“เส้นทางนี้ปลอดภัยแน่หรือ” กงเพ่ยจวินถามศิษย์น้องระหว

แม้ยามปกติเจียงเทียนอีจะใจเย็นและรอบคอบ แต่ตอนนี้ศิษย์น้องทั้งสองคนคนหนึ่งเจ็บหนักอีกคนหายตัวไป เขาไม่อาจจะสงบใจได้เลยไม่ใช่แค่เขาแต่เจ้าสำนักฉือหงตอนนี้ก็เคร่งเครียดเขาหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า“หรือว่าเราควรจะขอให้ศิษย์น้องเล็กช่วย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชายหนุ่มเอ่ยถึงซูเนี่ยน แต่ว่าทั้งเขาและผู้เป็นพ่ออย่างซูหนานละอายใจเกินกว่าจะขอร้องนางซูเนี่ยนเสียสละเพื่อถงหรงมามากพอแล้ว“อีกทั้งขอร้องนางตอนนี้ก็คงไม่ทัน” เจ้าสำนักฉือหงส่ายหน้า จากนั้นเขาก็ตัดสินใจกลับมาที่จวนตระกูลซูเพื่อหยิบอาวุธ แม้จะเป็นเพียงอาวุธระดับสูงไม่ใช่ระดับจิตวิญญาณ แต่เชื่อว่าจะต้องเอาชนะได้ เพราะจะใช้เคล็ดวิชาลับของสำนักฉือหงเข้าต่อกร“ท่านพี่ ท่านคิดจะทำสิ่งใด” ฮูหยินซูตื่นตระหนกทันทีที่เห็นว่าสามีหยิบอาวุธตอนนี้ข้างนอกอันตรายมาก เขาไม่ควรจะออกไป“ข้าต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เมืองหลวงจะยกทัพมา พวกเรารับศึกสองด้านไม่ได้”“เช่นนั้นให้ผู้อื่นไปแทนท่านไม่ได้หรือเจ้าคะ!”“ข

ตอนนี้นางป่วยแล้วจริง ๆ ไม่ใช่แค่ป่วยกายนางป่วยใจโทษว่าเป็นความผิดของตัวเอง ฟางอวี้ยืนกรานว่านางไม่ได้ต้องการให้ซูเนี่ยนจากไป แต่ความรู้สึกผิดก็กัดกินเพราะวันนั้นนางโล่งใจจริง ๆ ที่รู้ว่าคนที่จากไปไม่ใช่ซูเจินเจิน นางอยุติธรรมและความคิดนั้นก็ถูกสามีมองเห็นแม่ที่ไหนเป็นเช่นนี้บ้างซูจงหมินหลับตาลงไม่ใช่แค่บิดากับมารดา กระทั่งตัวเขาเองก็รู้สึกผิดตลอดมาเขาเข้าข้างน้องสาวคนเล็กและสนิทสนมกับนาง จนตอนนี้เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับน้องสาวคนโตเลยวันที่ซูเนี่ยนจากไปเขายังเป็นคนไปส่งนางความรู้สึกตอนนั้นคืออะไร ดีใจที่ซูเจินเจินยังอยู่งั้นหรือซูเนี่ยนก็เป็นน้องสาวของตนเช่นกัน เหตุใดไม่เสียใจที่นางจากไป เขาไม่ได้เสียดายเช่นคนอื่น แต่เพราะได้มองเห็นร่องรอยที่ซูเนี่ยนทิ้งไว้ ถึงได้รู้ว่าหญิงสาวต้องใช้ความพยายามเพียงใดที่จะปกป้องบ้านเมืองแต่เมื่อถึงเวลาคับขัน พวกเขากลับร่วมกันผลักไสนางออกไปแม้ว่าซูเนี่ยนยินดีสละตัวเองแต่ถ้าไม่ใช่เพราะนางถูกทำให้ผิดหวังจากคนรอบข้าง นางจะจากไปหรือในฐานะพี่ชาย เขาบกพร่