น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อใด อาจจะเป็นตอนที่แคว้นฉินรบกับแคว้นจ้าว แคว้นเซี่ยเล่นงานอาณาจักรเฟิงหยวน แคว้นถูประสบกับภัยแล้ง หรืออาณาจักรตงประสบกับภัยหนาว แต่ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะอยู่ที่แคว้นหรือเมืองใดผลกระทบนั้นก็กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้ามีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก นำพามาซึ่งโรคระบาดก่อนที่โรคนั้นจะแปรเปลี่ยนคนธรรมดาให้บ้าคลั่ง พวกเขาเริ่มกัดกินกันเอง หายนะของมนุษย์ดำเนินมาจนสุดทาง กระทั่งสัตว์ธรรมดายังดุร้าย ราชวงศ์แต่ละแคว้นล่มสลาย ผู้ฝึกยุทธ์ต้องขึ้นมาปกครอง กลายเป็นเจ้าครองเมือง สร้างกำแพงสูงชันปกป้องตนเองที่เมืองถงหรงแคว้นโจวก็เป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องเลวร้าย แม้จะเป็นเมืองเล็กแต่พวกเขาก็เอาตัวรอดได้ดีในยุคล่มสลาย ส่วนหนึ่งเพราะที่นี่ถูกปกครองด้วยท่านอ๋องห้าผู้มีพลังยุทธ์ขั้นหกและยังเป็นที่ตั้งของสำนักฉือหง สำนักฝึกตนที่เก่งกาจถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าพวกเขาจะหลีกเลี่ยงเภทภัยไปได้ทุกเรื่อง เมื่อองค์กษัตริย์แห่งแคว้นโจวมีรับสั่งให้เมืองถงหรงส่งมอบเสบียงอาหารไปให้เมืองหลวงไม่เช่นนั้นจะยกกองทัพมาประชิดเมืองถงหรงนั้นเรียกได้ว่าเป็นเมืองชายแดนที่เคยยากจนข้นแค้น พอเกิดเรื่องไม่เ

หากมีอาวุธซูเนี่ยนเชื่อว่าเหตุการณ์ในความฝันของนางจะไม่เกิดขึ้น เมืองหลวงอาจจะไม่ยกทัพมาหรือถ้ายกทัพมาก็คงเอาชนะไม่ได้“เจ้าแน่ใจหรือเนี่ยนเนี่ยน”“แน่ใจเจ้าค่ะ”ซูเนี่ยนมองหน้าบิดา“แล้วสัญญาหมั้นหมายของเจ้าเล่า”“ข้ายกให้”“ยกให้งั้นหรือ”“เจ้าค่ะ ข้ายกให้นาง”ในเมื่อซูเจินเจินอยากได้นัก ก็รับไปบุตรสาวตัดสินใจแล้ว หากจะมีใครห้ามปรามก็คงเป็นบิดา ถึงอย่างนั้นซูหนานก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงนำเรื่องไปกราบทูลท่านอ๋อง เป็นท่านอ๋องมากกว่าที่หนักใจ ถึงขั้นให้องครักษ์ข้างพระองค์มาถามไถ่ว่านางสมัครใจจริงหรือถูกบังคับนี่ทำให้ซูหนานละอายใจไม่น้อย ความลำเอียงของเขาขนาดเจ้านายเหนือหัวยังรู้“ข้าเต็มใจ” ซูเนี่ยนยืนยันในคำตอบของนาง“แต่มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้องท่านอ๋อง”จนกว่าจะถึงวันเดินทางเรื่องของนางห้ามแพร่งพรายซูเนี่ยนฝากให้องครักษ์เงาไปแจ้งความประสงค์คนที่ไม่อยากให้รู้เป็นใครคิดว่าท่านอ๋องทรงทราบดี ไม่ใช่กังวลว่าเว่ยชิงชานจะมาห้ามนาง แต่ซูเนี่ยนอยากจะทรมานเขาเป็นครั้งสุดท้ายให้คิดว่าคนที่จะต้องจากไปเป็นซูเจินเจิน สตรีที่เขารักแม้จะมองจุดประสงค์ออก แต่ท่านอ๋องก็ยอมทำตามคำขอของนางซูเนี่ย

โคมไฟสีแดงประดับประดาพร้อมเสียงดนตรีดังบรรเลงขับขาน นับจากยุคล่มสลายนี่เป็นครั้งแรกที่มีงานรื่นเริงที่ยิ่งใหญ่ในเมืองถงหรง เกี้ยวเจ้าสาวหรูหราบอกฐานะ สินเดิมลากยาวมองไม่เห็นทิศทางที่จากมา ขนมมงคลถูกแจกจ่าย เด็กน้อยวิ่งเล่นครื้นเครงส่งเสียงเจื้อยแจ้วสนุกสนานเกือบทุกคนมีความสุข ยกเว้นบิดาของเจ้าสาวที่ยืนนิ่งไม่พูดจามองดูขบวนเจ้าสาวที่ห่างไปจากสายตาซูเนี่ยนจากไปแล้ว“ได้ยินว่าคนที่อยู่บนเกี้ยวเจ้าสาวเป็นคุณหนูใหญ่ซูเนี่ยน”“จะเป็นคุณหนูใหญ่ได้อย่างไร นางมีสัญญาหมั้นหมายกับซื่อจื่อไม่ใช่หรือ”“เจ้าไม่รู้เรื่องซื่อจื่อกับคุณหนูรองหรือ”“นี่คงทำให้คุณหนูใหญ่เจ็บช้ำมากถึงได้จากไป”“ข้าคิดว่าคุณหนูใหญ่ทำเพื่อบ้านเมือง ตลอดมาก็ได้นางที่คอยปกป้องพวกเราจากพวกซากศพ คุณหนูรองนอกจากเกาะแกะคู่หมั้นของพี่สาวก็ไม่ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ ขนาดว่าสละตัวเองนางยังไม่ยินยอม”“เห็นแก่ตัวเสียจริง ตระกูลซูก็ช่างกระไร”“ถึงอย่างนั้นเก็บคุณหนูรองไว้ก็เป็นเรื่องดีเช่นกัน นางรู้วิชาแพทย์”“ข้านับถือคุณหนูใหญ่ แดนใต้อันตรายเพียงใดทุกคนรู้ดี”ไล่หลังขบวนเจ้าสาวนอกจากถ้อยคำสรรเสริญยกย่อง ก็เต็มไปด้วยข้อครหาว่ากล่าวคน

เมื่อออกจากเมืองถงหรง เกี้ยวเจ้าสาวก็ต้องเปลี่ยนเป็นรถม้าเพื่อความสะดวกในการเดินทาง แดนตะวันออกไปแดนใต้ต้องใช้เวลาเดินทางนานนับเดือน และกว่าจะถึงอาณาจักรเฟิงหยวน นี่ยังไม่พูดถึงถ้าหากว่าเจออุปสรรคอย่างเช่นพวกซากศพหรือสัตว์ดุร้ายมาขวางทาง หรือเจอสภาพอากาศที่เลวร้ายย่ำแย่บางทีอาจจะใช้เวลามากกว่าที่คิด นางจึงจะเดินทางไปถึงที่อาณาจักรเฟิงหยวนเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่โรคระบาดที่นางได้เดินทางไกลถึงเพียงนี้ คิดถึงบรรยากาศและสายลม ก็รู้สึกอิสรเสรี“ศิษย์พี่ใหญ่ส่งข้าเพียงเท่านี้ก็พอเจ้าค่ะ” พวกเขาสมควรจะไปส่งนางให้ถึงอาณาจักรเฟิงหยวนได้ซ้ำ แต่ถ้าข้ามเขาลูกนี้ก็จะออกจากเขตตะวันออกแล้ว ที่รอยต่อเต็มไปด้วยพวกซากศพ นางไม่อยากให้พวกเขาต้องมาเสี่ยงอันตราย“ได้อย่างไร” เจียงเทียนอีสั่นศีรษะเขาเป็นคนเดียวที่เป็นห่วงนางด้วยใจจริง แม้แต่พี่ชายของนางก็ยังไม่เป็นห่วงนางเท่ากับเขา นี่ทำให้หญิงสาวยิ้มออก “ข้าไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าค่ะ พวกท่านควรรีบกลับไปดูแลเมืองถงหรงแทนข้า”ไม่มีนางอยู่และไม่มีพวกเขา ถ้าหากพวกซากศพเข้ามาใกล้ชาวเมืองจะตกอยู่ในอันตรายเจียงเทียนอีมองศิษย์น้องเล็กแล้วถอนหายใจกระทั่งตอนนี้นางก็ยัง

เฉินกวงไม่เท่าไร แต่คนอื่น ๆ ไม่ค่อยรับฟัง เชื่อว่าชาวแดนใต้รู้เรื่องแหล่งน้ำดีที่สุดเพราะพวกเขาโตมากับน้ำไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นแนะนำ ซูเนี่ยนเห็นท่าทางเช่นนั้นก็ยิ้ม ไม่พูดจาไม่ผิดที่จะมั่นใจในความสามารถของตัวเอง“หากไม่เชื่อ ก็ลองดูที่ใต้น้ำ” พูดจบหญิงสาวก็กลับเข้าไปในรถม้า ตอนนั้นเฉินกวงก็สั่งให้คนลงไปดูที่ใต้น้ำ ไม่นานเขาก็โผล่ขึ้นมาด้วยความตกใจ “ศพ! มีศพเต็มเลยขอรับ!”“แม่น้ำสายนี้ไหลมาจากแม่น้ำหวงจิงทางเหนือใกล้สนามรบ คุณหนูศึกษาเรื่องนี้เพื่อหาแหล่งน้ำสะอาดไว้ให้ชาวเมืองดื่มกิน พวกท่านคงไม่เคยเจอแต่พวกเราเจอมาเยอะแล้ว แม้จะมีปลาชุกชุม แต่สิ่งที่อยู่ใต้น้ำเป็นอาหารของพวกมันถ้าเรากินเข้าไปก็จะป่วยได้” จงเลี่ยงองครักษ์เพียงคนเดียวของซูเนี่ยนอธิบายความจริงปลาพวกนี้ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้เลย แต่อาหารของพวกมันคือศพมนุษย์ แค่คิดว่าต้องกินเข้าไปก็รู้สึกไม่ดีแล้วเฉินกวงฟังที่จงเลี่ยงอธิบายก็เข้าใจ รู้สึกดีกับคนตรงหน้ามากยิ่งขึ้น เขาพูดอย่างใจเย็นไม่เหยียดหยามหรือเยาะเย้ยที่คนของเขาไม่รู้เรื่องแล้วยังอวดเก่งหลังจากเห็นว่าใต้น้ำมีศพ เฉินกวงก็เลยทำตามคำแนะนำของซูเนี่ยนคือขึ้นเหนือไปอีกหน่อย