เสียสละ

มันเริ่มตั้งแต่เมื่อใด อาจจะเป็นตอนที่แคว้นฉินรบกับแคว้นจ้าว แคว้นเซี่ยเล่นงานอาณาจักรเฟิงหยวน แคว้นถูประสบกับภัยแล้ง หรืออาณาจักรตงประสบกับภัยหนาว แต่ไม่ว่าจุดเริ่มต้นจะอยู่ที่แคว้นหรือเมืองใดผลกระทบนั้นก็กระจายไปทั่วทุกหย่อมหญ้า

มีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก นำพามาซึ่งโรคระบาด

ก่อนที่โรคนั้นจะแปรเปลี่ยนคนธรรมดาให้บ้าคลั่ง

พวกเขาเริ่มกัดกินกันเอง หายนะของมนุษย์ดำเนินมาจนสุดทาง กระทั่งสัตว์ธรรมดายังดุร้าย ราชวงศ์แต่ละแคว้นล่มสลาย ผู้ฝึกยุทธ์ต้องขึ้นมาปกครอง กลายเป็นเจ้าครองเมือง สร้างกำแพงสูงชันปกป้องตนเอง

ที่เมืองถงหรงแคว้นโจวก็เป็นหนึ่งในเมืองที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องเลวร้าย แม้จะเป็นเมืองเล็กแต่พวกเขาก็เอาตัวรอดได้ดีในยุคล่มสลาย ส่วนหนึ่งเพราะที่นี่ถูกปกครองด้วยท่านอ๋องห้าผู้มีพลังยุทธ์ขั้นหกและยังเป็นที่ตั้งของสำนักฉือหง สำนักฝึกตนที่เก่งกาจ

ถึงอย่างนั้นก็ใช่ว่าพวกเขาจะหลีกเลี่ยงเภทภัยไปได้ทุกเรื่อง เมื่อองค์กษัตริย์แห่งแคว้นโจวมีรับสั่งให้เมืองถงหรงส่งมอบเสบียงอาหารไปให้เมืองหลวง

ไม่เช่นนั้นจะยกกองทัพมาประชิด

เมืองถงหรงนั้นเรียกได้ว่าเป็นเมืองชายแดนที่เคยยากจนข้นแค้น พอเกิดเรื่องไม่เคยได้รับการช่วยเหลือจากเมืองหลวงแม้แต่น้อย บัดนี้พอตั้งตัวได้ทางนั้นกลับเรียกร้องให้ส่งเสบียงอาหารไปให้

ในสถานการณ์เช่นนี้ ราชวงศ์จะสำคัญอะไรปากท้องสำคัญยิ่งกว่า กษัตริย์ที่ระแวงพี่น้องกลัวว่าจะถูกแย่งชิงบัลลังก์ ขับไล่ให้มาอยู่ชายแดน

เมืองถงหรงตั้งตนเป็นเอกเทศแล้ว

กระนั้นท่านอ๋องห้าก็ไม่ประสงค์ให้มีการสู้รบ เพราะถ้ามีคนตายพวกซากศพก็จะเพิ่มจำนวนมากยิ่งขึ้น ทั้งยังดึงดูดให้สัตว์ร้ายตามกลิ่นเลือดมา

ระหว่างที่กำลังหนักพระทัยคิดไม่ตก อาณาจักรเฟิงหยวนก็ส่งราชทูตมาเจรจาแลกเปลี่ยน

กล่าวว่าองค์ราชาสือเทียนประสงค์แลกเปลี่ยนสัมพันธไมตรีกับเมืองถงหรง หากพวกเขายินดีส่งคุณหนูตระกูลซูไปอภิเษกสมรสกับองค์ชายในพระองค์แลกกับศัสตราวุธ นี่นับเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่น่าสนใจ

ในตอนนี้นอกจากเสบียงอาหาร อาวุธก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากที่เอาไว้สู้กับพวกซากศพที่รุกรานเข้าใกล้ และผู้คนที่จ้องจะแย่งชิง

อีกประการหากได้สานสัมพันธ์กับอาณาจักรใหญ่ จากนี้คงไม่ต้องทนไว้หน้าเมืองหลวง

ข้อแลกเปลี่ยนของพวกเขานั้นดีมาก

เพียงแต่ตระกูลซูคือตระกูลของเจ้าสำนักฉือหง คนที่เหมาะสมและสามารถจะแต่งออกได้ตอนนี้มีเพียงแค่สองคนคือคุณหนูใหญ่ซูเนี่ยนกับคุณหนูรองซูเจินเจิน หากแต่คุณหนูใหญ่นั้นเป็นพระคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนอ๋องเว่ยชิงชาน

เช่นนั้นคนที่ต้องไปก็เหลือเพียงคุณหนูรอง ถ้าเมืองถงหรงตอบตกลง

เพราะเหตุนี้เอง ฮูหยินท่านเจ้าสำนักถึงได้เป็นลมล้มพับ อาณาจักรเฟิงหยวนยิ่งใหญ่เพียงนั้นได้ยินว่าพวกเขาป่าเถื่อนและหัวรุนแรง อีกทั้งทางใต้พวกซากศพก็ดุร้ายกว่า จะให้ส่งบุตรสาวที่รักไปได้อย่างไร

ไม่ใช่แค่ฮูหยินใหญ่ซูที่คัดค้าน กระทั่งซื่อจื่อจวนอ๋องเองก็ด้วย

เขาถึงขั้นคุกเข่าขอร้องพระบิดา ให้ปฏิเสธอาณาจักรเฟิงหยวน

ไม่มีใครไม่รู้ว่าเขารักคุณหนูรองซูมากเพียงใด แต่ถ้าปฏิเสธ นอกจากพวกเขาจะไม่ได้ศัสตราวุธไว้สู้รบกับเมืองหลวง อาจจะทำให้อาณาจักรเฟิงหยวนขุ่นข้องหมองใจไปด้วย ทางนั้นยื่นไมตรีมาให้ขนาดนี้แล้ว เมืองถงหรงกลับปฏิเสธ คิดว่ามีอีกกี่เมืองที่ต้องการโอกาสดี ๆ เช่นนี้

“ท่านแม่เป็นเช่นไรบ้าง”

“ฟื้นแล้วเจ้าค่ะ”

ซูเนี่ยนหลับตาลงนึกถึงฝันร้ายที่ยาวนาน ท่านอ๋องจะปฏิเสธการสานสัมพันธ์ครั้งนี้ตามความต้องการของซื่อจื่อ ทำให้เมืองถงหรงไม่ได้รับศัสตราวุธอย่างที่ต้องการ ถึงอย่างนั้นอาณาจักรเฟิงหยวนก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไรพวกเขาแค่กลับไปเท่านั้น

หลังจากนั้นนางจะได้แต่งเข้าจวนอ๋องตามสัญญาหมั้นหมาย แต่วันต่อมาน้องสาวก็ได้แต่งเข้าจวนอ๋องเช่นกัน

คุณหนูใหญ่ซูเป็นที่หัวเราะเยาะไปทั่ว

เป็นมารขวางความรักน้องสาว ชายาเอกควรเป็นซูเจินเจิน