All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 121 - Chapter 130

“ศิษย์พี่ใหญ่มาหาข้าตั้งแต่เช้า คงไม่ได้มาเพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเท่านั้น”“ศพพวกนั้นคิดว่าเป็นฝีมือของเมืองหลวง ขนาดนี้แล้วข้าว่าพวกเราควรตอบโต้”“ข้าเห็นด้วย” ซูเนี่ยนสนับสนุน “หากปล่อยผ่านครั้งนี้ ต่อไปอาจจะมีเมืองอื่นเพิ่มมา เพราะคิดว่าถงหรงรังแกได้ง่าย ๆ”“อืม เจ้ามีแผนการแนะนำหรือไม่”“หนามยอกเอาหนามบ่ง พวกเขาทำสิ่งใดก็ตอบโต้กลับคืนด้วยสิ่งเดียวกัน”“ข้าเห็นด้วยกับศิษย์น้องเล็ก!” กงเพ่ยจวินรีบสำทับ“แต่เราไม่มีศพคนแล้ว”ที่มีก่อนหน้าก็เผาทิ้งไปทั้งหมด จำเป็นต้องเผาเพราะกลิ่นรุนแรงมาก ปล่อยทิ้งไว้มันจะดึงดูดสัตว์ร้ายให้เข้ามาอีกทั้งที่พึ่งจัดการไปได้“ไม่จำเป็นต้องใช้ศพมนุษย์เท่านั้น ซากสัตว์ก็ใช้ได้ เพียงต้องให้กลิ่นคละคลุ้งรุนแรง” แม้จะไม่ได้ดึงดูดเท่าแต่ก็สามารถใช้ได้“เช่นนั้นหรือ ข้าเข้าใจแล้ว”พอซูเนี่ยนอยู่ด้วย เมื่อเจอปัญหานางก็ช่วยแก้ไข เจียงเทียนอีไม่พูดอะไร เขาเชื่อมั่นใน

“ไม่เป็นอะไรเพคะ” แต่ซูเนี่ยนไม่หันหลังกลับ นางส่ายหน้า “อย่างไรก็มาแล้ว”หญิงสาวกดข่มความรู้สึกเอาไว้และตัดสินใจรับมือด้วยการเผชิญหน้า ร่างบางเดินหน้าต่อ ตอนนั้นเองจึงมายืนตรงหน้าคนในตระกูลซู“ข้ายกให้” แววตาของนางว่างเปล่า ปรายมองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นน้องสาวด้วยความห่างเหิน“เรือนอวี้หลาน หากเจ้าอยากได้นักก็เอาไปเถิด อย่างไรข้าก็คงไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว”ตอนแรกนางยังมีความคิดจะพาสามีกลับไปตระกูลเดิมตามธรรมเนียม แต่ตอนนี้ได้เห็นพวกเขาทะเลาะเบาะแว้งกันนางกลับตระหนักได้ว่าไปที่นั่นแล้วจะได้อะไรขึ้นมาความรู้สึกของซูเนี่ยนที่มีต่อคนในครอบครัวช่างว่างเปล่าไม่คิดแค้น ไม่ประสงค์ดีหรือร้าย มีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นว่างเปล่าจนน่าใจหาย“พี่ พี่สาว” ซูเจินเจินรีบลุกยืน สีหน้าของนางย่ำแย่เพราะกิริยาเมื่อครู่ที่แสดงออกมาตกอยู่ในสายตาของคนจำนวนไม่น้อย คุณหนูรองซูเป็นสตรีว่าง่ายหัวอ่อนแต่ตอนนี้กลับร้องไห้เอาแต่ใจ“ข้าไม่ได้อยากได้ แต่เพราะท่านแม่ม

“ศิษย์พี่ใหญ่ไปกันเถิด ข้าอยากจัดการเรื่องนี้ให้จบแล้วกลับบ้านเสียที”ที่นี่ไม่ใช่บ้านของนางหันมองคนที่อยู่เคียงข้าง คนน่ากลัวของนางตอนนี้กำลังพอใจด้วยคำพูดนี้ค่อนข้างจะเข้าหู องค์ชายสี่คิดว่านี่ถูกต้องมากเมืองถงหรงไม่มีอะไรดีสักนิด ซูเนี่ยนเหมาะกับเฟิงหยวนที่สุดใครจะว่าอย่างไรก็ช่างสำหรับซูเนี่ยนสือหวนจงดีที่สุด เช่นเดียวกันสำหรับสือหวนจงซูเนี่ยนเองก็ดีที่สุดเจียงเทียนอีไม่ได้พูดอะไร เขารับรู้เรื่องของศิษย์น้องมาเสมอ ความอยุติธรรมที่นางได้รับมีมากกว่าที่พูด ความผิดของท่านเจ้าสำนักกับฮูหยินซูไม่ใช่เพียงการลำเอียงรักลูกไม่เท่ากัน แต่พวกเขาปฏิบัติต่อนางด้วยความห่างเหิน แค่เพียงซูเนี่ยนเกิดมาแข็งแรงแต่ซูเจินเจินเกิดมาอ่อนแอ จึงคิดว่าไม่ต้องดูแลนางก็ได้หรือ นี่ไม่ถูกต้องเลย และการที่นางเลือกปล่อยวางและเดินจากมา พวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์จะกล่าวโทษหรือต่อว่าเจียงเทียนอีนำหน้าศิษย์น้องมาที่ป้อมปราการที่สามที่นี่มีหลายคนกำลังรอนางอยู่ ส่วนมากก็เป็นเหล่าทหารประจำการที่หญิงสาวเคยปกครอง การกลับมาของซูเนี่ยนพวกเขาดีใจมาก นั่นเพราะรู้ถึงฝีมือแ

“แหวนวงนั้น ท่านพ่อมอบให้เจ้าหรือ”จู่ ๆ เว่ยชิงชานก็พูดถึงแหวนซูเนี่ยนขมวดคิ้วแหวนวงนี้ท่านอ๋องมอบให้ก่อนที่นางจะออกเดินทางไปแดนใต้ เพราะเป็นคนสร้างขึ้นมาเองจึงไม่ตะขิดตะขวงใจที่จะรับมา แม้ว่าจะไม่มีผู้ใดรู้นอกจากท่านอาจารย์ แต่ท่านอ๋องก็คงจะรู้ถึงที่มา ถึงได้มอบมันกลับมาให้นาง“แหวนหรือ” เจียงเทียนอีมองตามสายตาของเว่ยชิงชาน ก่อนจะนิ่งไปเมื่อรู้ว่าเขาหมายถึงแหวนบนนิ้วของซูเนี่ยน“อืม เป็นแหวนที่มารดาข้าตั้งใจจะมอบให้นายหญิงจวนอ๋องคนต่อไป”ทุกสายตาหันมามองนาง แต่คนเดียวที่ซูเนี่ยนสนใจคือสือหวนจง เว่ยชิงชานพูดเช่นนี้ไม่เพียงทำลายชื่อเสียง ยังทำให้สือหวนจงคลางแคลงใจในตัวนางด้วย“แหวนของพระชายาจะมาอยู่ที่ข้าได้อย่างไร นี่เป็นแหวนที่ท่านอ๋องมอบให้ข้า” นางกล่าวแย้ง“เพราะมันเป็นแหวนวงเดียวกัน”“ไม่ใช่ ศิษย์พี่รองเข้าใจผิดแล้ว”“ข้าไม่มีทางเข้าใจผิด เพราะว่านั่นคือแหวนมิติ ไม่ใช่แหวนธรรมดา”“ย่อมต้องผิด แม้ว่าแหวนวงนี้จะเป

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ในตัวนางแล้ว ที่เจ้าควรทำคือผูกมิตรกับนางและเฟิงหยวนไว้ ไม่ใช่ทำมันพัง”“ท่านพ่อ”“ไปสำนึกที่ศาลบรรพชน!”“ท่านอ๋องได้โปรดเมตตา! ร่างกายของซื่อจื่อตอนนี้บอบช้ำยิ่งนัก”พ่อบ้านเฉียวคุกเข่าลง ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจจะเปลี่ยนแปลงพระทัยของท่านอ๋องได้“ตอนนั้นเจ้ายังคุกเข่าขอร้องข้าได้ถึงสามวันสามคืนเพื่อซูเจินเจิน หากไม่อาจจะคุกเข่าสำนึกผิดต่อเนี่ยนเอ๋อร์ได้ ก็ไม่ต้องมาเรียกข้าว่าพ่อ!”เว่ยชิงชานกำมือแน่น บิดาโกรธมากกว่าครั้งไหน ๆ และไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าทำผิดไป แต่จะทำอย่างไรได้ นั่นเป็นหนทางเดียวที่จะยื้อซูเนี่ยนเอาไว้นางกลับมาย่อมเป็นเรื่องดีเขาไม่ได้ทำเพื่อตัวเองเท่านั้น แต่ทำเพื่อถงหรงด้วย“ซื่อจื่อ คุณหนูรองซูมาขอเข้าพบขอรับ”พ้นหลังท่านอ๋องห้าไม่นาน ซูเจินเจินก็มาเยือนไม่แปลกที่นางจะรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่คิดว่านางจะรู้เร็วเช่นนี้และยังมาหาเขาถึงที่จวนอ๋อง ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมา นี่แสดงว่านางอาจจะรู้แล้วว่ามี