All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 71 - Chapter 80

โชคดีที่ในคืนนั้นซูเนี่ยนก็รู้สึกตัว นางตื่นขึ้นมาพร้อมความมืดมิดและพบว่าสือหวนจงยังไม่หลับ เขานั่งเฝ้าอยู่ข้างกายแววตามืดมนหม่นหมอง หญิงสาวยังไม่มีแรงนักแต่รู้ว่าการนอนนิ่งไปคงไม่มีประโยชน์นางก็เลยยิ้ม เพียงแค่ยิ้มอย่างที่เคยทำสือหวนจงรู้สึกราวภาพฝันจนซูเนี่ยนยกมือขึ้นมาสัมผัสที่ข้างแก้มถึงได้รู้ว่านี่คือความจริงดวงตาของเขาแดงก่ำบุรุษไม่อาจร้องไห้ ยิ่งเป็นทหารยิ่งไม่ควร“น้องไม่เป็นอะไร” มีเพียงเอ่ยพูดถึงจะทำให้สือหวนจงสงบใจลงได้“เจ้าทำให้ข้ากลัว”ไม่เคยคิดมาก่อนว่าซูเนี่ยนจะมีความสำคัญกับเขามากขนาดนี้ จนกระทั่งเกือบจะสูญเสียนางไป “ข้าไม่เคยกลัวอะไรมาก่อนแม้แต่ความตาย แต่เจ้าทำให้ข้ารู้สึก”“ขออภัยเพคะ” เสียงของนางแผ่วเบาแววตาทอแสงอ่อนไม่ใช่แค่สือหวนจงที่แปลกใจในความรู้สึกของตัวเองที่มีให้ซูเนี่ยน ตัวซูเนี่ยนเองนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมองนางด้วยสายตาเช่นนี้ เป็นห่วงและไม่ยินยอม“ถ้าหากเจ้าเจ็บตัวอีกข้าจะไม่ให้อภัย”สุดท้ายแล้วสือหวนจงก็กอดผู้เป็นชายาเ

เมื่อสัมผัสก็รับรู้ได้ถึงความเย็นสายหนึ่งก่อนจะจางหายไป มันคงทักทายนาง“อย่าเจ็บตัวอีก เข้าใจหรือไม่”“จะพยายามเพคะ” ให้รับปากคงยาก ภายภาคหน้าจะรู้ได้อย่างไรว่าจะเกิดอะไรขึ้น หากมีเหตุการณ์ที่จวนตัวอีกซูเนี่ยนคงเลี่ยงไม่ได้สือหวนจงเองก็เข้าใจ กระนั้นเขาก็มีสีหน้าหงุดหงิด“เหตุใดไม่สลักอักขระป้องกันบนกายเจ้า” อย่างน้อยถ้ามีอักขระก็น่าจะช่วยอะไรได้บ้าง“เพราะยังไม่เก่งพอเพคะ แต่น้องก็สลักอักขระบนเกราะอ่อนที่เสด็จพี่ให้มาแล้ว เพียงแต่การดึงพลังออกมาใช้จนหมดตัวอักขระก็ป้องกันไม่ได้ หน้าที่ของมันเสมือนโล่เท่านั้น” ซูเนี่ยนอธิบายฝีมือของนางในการสลักอักขระยังอยู่ในระดับกลาง ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้แต่ไม่ดีพอเหมือนหมอที่ต้องทำแผลให้คนไข้ สามารถทำให้ผู้อื่นได้เป็นอย่างดีแต่ทำให้ตัวเองแม้จะได้แต่ก็ไม่สมบูรณ์ ซึ่งการสลักอักขระจะต้องสมบูรณ์เท่านั้นนางสามารถสลักอักขระบนวัตถุได้ดีกว่า อย่างเช่นแหวนมิติที่ทำได้แม้จะต้องใช้เวลานานหลายปีต่อหนึ่งวงก็ตามเพราะแบบนี้เลยเลือกสลักอักขระบนเสื้อเกราะ

ทั้งที่นางไม่ใช่สตรีชาวแดนใต้โดยกำเนิด กระบี่เล่มนั้นเป็นกระบี่คู่ขององค์ชายสี่ที่มอบให้ด้วยซ้ำ อย่าลืมว่าทั้งสองพึ่งอภิเษกสมรสกันเพียงไม่นาน เวลาเพียงเท่านี้นางสามารถเป็นหนึ่งเดียวกับอาวุธ ดึงเอาพลังที่หลับใหลออกมาใช้ได้ปฏิเสธไม่ได้เช่นกันว่า เพราะผู้ที่ครอบครองกระบี่อย่างซูเนี่ยนนั้นเก่งกาจกระนั้นตอนนี้คนก็ไม่พูดว่านางเป็นผู้วิเศษแล้ว“ฮูหยินท่านแม่ทัพมากบารมีอย่างแท้จริง ทันทีที่แต่งงาน เรื่องร้ายก็จางหายท่านแม่ทัพฟื้นกลับมาจากความตาย พอได้รับกระบี่จิตวิญญาณเพียงไม่นานก็ดึงเอาความสามารถซ่อนเร้นของมันออกมาใช้ได้ และช่วยชีวิตผู้คนที่ทุ่งดอกไม้ได้ทั้งหมด สังหารพวกซากศพไปหลายสิบตน”“นี่คือคนที่เหมาะสมกับท่านแม่ทัพของพวกเราอย่างแท้จริง”“ใช่แล้ว เจ้าพูดถูก!”“ผู้อื่นหรือจะเหมาะสม ทั้งรูปโฉม ความสามารถ กระทั่งดวงชะตาจะมีผู้ใดเทียบเคียงฮูหยินท่านแม่ทัพได้!”ชื่อเสียง สิ่งที่หลิวชิ่นหรูต้องการอยากได้มาครอบครอง เพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่าเป็นนางที่เหมาะกับตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพ สุดท้ายแล้วก

เป็นอย่างที่สือหวนจงคิดหลังจากน้ำมันดอกไม้วางขายพวกมันก็เป็นที่นิยมและขายดีมาก จนซูเนี่ยนต้องเปิดโรงผลิตที่ใหญ่ขึ้นไม่สามารถทำที่จวนแม่ทัพได้ ชาวเมืองกำแพงใต้ถูกรับเข้าทำงาน ยังมีการรับซื้อดอกหนิงฟางจากคนทั่วไป ทุ่งดอกไม้กลับมาคึกคักเหมือนเดิมอาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำหลังจากที่เกิดเรื่องแล้วไม่มีใครกล้าไปชมดอกไม้อีกนอกจากนั้นซูเนี่ยนยังซื้อที่ดินเพื่อปลูกดอกหนิงฟางเพิ่ม เพราะถ้าเก็บจากธรรมชาติมาเรื่อย ๆ ต่อไปก็จะหมดสิ้นไปได้หญิงสาววางแผนและดำเนินการอย่างรอบคอบรวดเร็ว ทำให้ใช้เวลาไม่นานน้ำมันดอกไม้ก็กลายเป็นสินค้าส่งออกของเมือง เป็นแหล่งรายได้หลักของชาวกำแพงใต้ชื่อเสียงของพระชายาสี่ยิ่งเลื่องลือมาอยู่เฟิงหยวนได้ไม่นานก็ช่วยให้พวกเขามีรายได้ ส่งเสริมชาวเมืองให้มีอาชีพทำกิน กระทั่งเด็ก ๆ ก็ให้เก็บดอกหนิงฟางมาขายได้ดอกไม้ที่เคยมีดีเพียงความงามตอนนี้กลายเป็นพืชพรรณหลักในการเพาะปลูกส่งผลให้นอกจากร่ำรวยขึ้นเมืองยังงดงามขึ้นอีกด้วยบัดนี้ชาวเมืองกำแพงใต้ไม่มีผู้ใดไม่รู้จักฮูหยินท่านแม่ทัพ จวนแม่ทัพที่เคยดูโหดร้ายไม่น่าเข้าใกล้ หลายครั้งชา

“ไม่ ข้าไม่เคยรัก ข้ามองเจ้าเป็นน้องสาว ข้าเห็นเจ้าตั้งแต่เกิด ข้าไว้ใจเจ้า แต่เจ้ากลับทำลายความไว้ใจของข้าและสหายทุกคน นำพาพวกซากศพเข้ามาใกล้กำแพงเมือง เพราะเจ้ารู้ช่องโหว่เจ้ารู้ทางเข้าออกและช่วงเวลาผลัดเปลี่ยนของทหาร”นางเป็นคนที่พวกเขาไว้ใจไม่ใช่แค่บิดานางและตัวเขาที่ผิดหวัง แต่เหล่าทหารเอง ที่หละหลวมเพราะเห็นว่าเป็นนาง สุดท้ายแล้วถ้าเรื่องนี้จบลงตรงนี้ซูเนี่ยนแพ้พ่าย องครักษ์ฟ้าคำรนถูกจัดการ มันจะเป็นอย่างไรต่อไปผู้คนที่ประตูเมืองหากไม่ตายก็ต้องกลายเป็นพวกซากศพและจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด คือความไม่รู้จักคิดของคนเพียงคนเดียวเท่านั้นสือหวนจงมองหลิวชิ่นหรู โทษโบยหนึ่งร้อยทีเขาปรานีนางมากพอแล้ว“เปิ่นหวางเห็นด้วยกับเจ้า นายกองนั้นไม่เหมาะสม” ชั่วขณะหนึ่งแววตาของหลิวชิ่นหรูเผยร่องรอยความยินดี คิดว่าถึงเขาจะโกรธก็ใจร้ายกับนางไม่ลงแต่แล้วแววตาแห่งความยินดีก็มลายสิ้นไป“เจ้าควรแต่งงานกับทหารเฝ้ากำแพงจะได้รู้ว่าพวกเขาต้องลำบากลำบนมากเพียงใด”!นั่นไม่ใช่เพียงคำพูดแต่คือรับสั