All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 51 - Chapter 60

เว่ยชิงชานมองตามแผ่นหลังของศิษย์พี่ เข้าใจว่าอีกฝ่ายโกรธเคือง แต่ที่เขาถามถึงซูเนี่ยนเพราะเป็นห่วงนางจากใจจริง ตอนนี้แค่เป็นห่วงนาง ยังถูกมองว่าไม่สมควรร่างสูงอ่อนล้าเขาเดินออกมาจากห้องทำงานของท่านอาจารย์ ตาคมเหลือบมองไปที่ห้องหนังสือ เขารู้ว่าซูเจินเจินกำลังรออยู่ในนั้น นี่เป็นโอกาสที่ทั้งสองจะได้พบหน้ากันโดยลำพังถึงอย่างนั้นเขาก็คิดว่ายังไม่ถึงเวลาเว่ยชิงชานหันหลังแล้วเดินจากมา เหลือเพียงซูเจินเจินไว้ซูเนี่ยนเคยยืนมองพวกเขาจากทางด้านหลัง ไม่คิดว่าวันนี้จะมีโอกาสที่ซูเจินเจินได้มายืนแทนที่ และไม่รู้ว่านางจะทนรับความรู้สึกเช่นที่ผู้เป็นพี่สาวเคยเผชิญได้หรือไม่ อาณาจักรเฟิงหยวนเมื่อจัดการกับร้านผ้าเย่วฮวาจนเข้าที่เข้าทาง เงินทองของหญิงสาวก็เพิ่มขึ้นเป็นกอบเป็นกำถึงอย่างนั้นตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ซูเนี่ยนก็ไม่ค่อยได้ใช้จ่ายอะไรนัก มีพวกเสบียงอาหารที่นางมักจะซื้อเก็บไว้ในแหวนมิติ เพราะมันอยู่ได้นานไม่เน่าเสียง่าย ๆ“ระหว่างนี้หากมีเรื่องอะไรก็ส่งม้าเร็วไปหาข้า” เมื่อไม่มีอะไรแล้วก็ได้เวลาที่นางจะเดินทา

จากเมืองชั้นในมาถึงกำแพงใต้ ใช้เวลาเดินทางอย่างไม่เร่งรีบก็ประมาณหนึ่งวัน อากาศนั้นค่อนข้างแตกต่างจากเมืองชั้นในคงเพราะอยู่ใกล้ป่ามากกว่าตอนกลางวันจะร้อนชื้นตอนกลางคืนจะหนาวเย็น ทั้งยังมีฝนบ้างประปราย เรียกได้ว่าเอาแน่เอานอนไม่ได้ ที่แห่งนี้เรียกว่าสมรภูมิก็ยังได้ ระหว่างการเดินทางซูเนี่ยนได้กลิ่นเลือดจาง ๆ ที่ลอยมาตามลม แสดงว่าพวกเขามีการฆ่าฟันอยู่เสมอพวกซากศพแม้จะถูกไล่ต้อนเข้าป่าไปแล้ว แต่ก็มีหลายครั้งที่พวกมันออกมาอาละวาด โดยเฉพาะยามค่ำคืน เพราะเหตุนี้กำแพงเมืองเลยสูงชันมากและมีทหารคอยเฝ้าระวังทั้งวันทั้งคืนน่าแปลกที่มาเยือนสถานที่ที่ไม่ปลอดภัย ซูเนี่ยนกลับไม่รู้สึกหวาดกลัว อีกทั้งดูเหมือนเลือดลมของนางจะสูบฉีดอย่างไรก็เป็นนักสู้นึกดูแล้วนางก็ไม่ได้เผชิญหน้ากับพวกซากศพมาเกือบจะสองเดือนแล้ว ไม่รู้ว่าอยู่ที่นี่จะมีโอกาสได้ออกแรงหรือไม่ มองดูเหล่าทหารกล้า พวกเขาล้วนเก่งกาจคงไม่มีเรื่องอะไรให้นางต้องออกแรงเมื่อรถม้าสัญลักษณ์เหยี่ยวเพลิงมาเยือน ประตูเมืองอีกชั้นก็เปิดกว้าง พวกเขามีเวลาเข้าออกที่ชัดเจนไม่เปิดประตูสุ่มสี่สุ่มห้า เพื่อความป

ซูเนี่ยนรู้ตัวว่าไม่ใช่สตรีที่อ่อนหวาน นางทโมนชมชอบการวิ่งเล่นและใช้กำลังเช่นบุรุษครั้งหนึ่งซูเนี่ยนเคยแอบเล่นกับซูเจินเจินสุดท้ายน้องสาวก็ล้มป่วย นี่ทำให้นางโดนลงโทษและสั่งห้ามไม่ให้เข้าใกล้ซูเจินเจินเด็ดขาดตอนนั้นนางน่าจะเจ็ดแปดขวบเท่านั้นในเรือนหลังที่เงียบงันมีเพียงต้นอวี้หลานที่ทนลมทนฝนคอยอยู่เป็นเพื่อน “อาหารทั้งหมดถูกเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ซูเจินเจินชอบ ของเล่นของข้าถูกนำไปทิ้ง เพื่อไม่ให้ซูเจินเจินหยิบมาเล่นจนนางเจ็บไข้ งานเทศกาลห้ามให้หม่อมฉันออกไป เพราะว่าจะทำให้ซูเจินเจินอยากไปด้วย ต้นอวี้หลานก็ถูกโค่นทิ้งเมื่อมีคนบอกว่านางแพ้กลิ่นเกสรของมัน”ซูเนี่ยนเงียบลงแต่สือหวนจงรู้ว่านางกำลังร้องไห้“พอโตขึ้น ถึงคิดได้ว่าเรื่องพวกนี้ช่างเล็กน้อย แต่ไม่รู้ทำไมเพียงเรื่องเล็กน้อยกลับจำฝังใจไม่เคยลืม”“แม้ว่าพวกเขาจะจำไม่ได้เลยก็ตาม”หญิงสาวมักอดทนอดกลั้น เพราะเสียงร้องไห้ของนางไม่เคยส่งไปถึงผู้ใด แค่เด็กคนหนึ่งที่ถูกทิ้งเอาไว้ นางเพียงต้องการความรัก“คงเพราะหม่อมฉันนิสัยไม่ดีจิตใจค

ระหว่างทางเดินมาที่ห้องหนังสือสือหวนจงเล่าเรื่องของเขาให้นางฟังคร่าว ๆ ว่าขุนพลที่ประจำทิศใต้ส่วนมากมีอาจารย์สอนวรยุทธ์คนเดียวกัน และท่านอาจารย์ผู้นั้นก็คือบิดาของหลิวชิ่นหรู พวกเขาเติบโตมาด้วยกัน นางเลยเป็นสตรีคนเดียวที่เขาสนิทด้วย ไม่แปลกที่จะทำให้คนนอกเข้าใจผิดรวมทั้งตัวนางก็อาจจะเข้าใจผิดซูเนี่ยนเป็นสตรีเหตุใดจะมองไม่ออกว่าคุณหนูหลิวผู้นี้คิดกับสามีของนางมากกว่าคำว่าสหายถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้ทำอะไรเพียงแค่ดึงสายตากลับคืน“นางคือชายาข้า”เพราะว่าคนที่เป็นพระชายาคือนาง ไม่ใช่ใครอื่น หวังว่าหลิวชิ่นหรูจะรู้ความ ไม่สร้างเรื่องให้ต้องรำคาญใจ“ถวายพระพรพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” บุรุษทั้งห้าคนทำความเคารพต่อหญิงสาว คงมีเพียงคนเดียวที่ยืนนิ่งแต่เพียงไม่นานก็ต้องยอบกายลงซูเนี่ยนระบายยิ้มนุ่มนวล“ยินดีที่ได้พบทุกท่าน”พวกเขาสมกับเป็นชายชาวแดนใต้รูปร่างนั้นสูงใหญ่องอาจผิวพรรณคมเข้มเป็นล่ำเป็นสันคนแรกคือแม่ทัพฝ่ายขวาควบคุมหน่วยรบเหยี่ยวดำชวีหงเทียน หน่วยรบเหยี่ยวแดงคือ

บอกว่าจะจัดงานเลี้ยงฉลองก็ไม่คิดว่าสองวันต่อมาก็จะมีงานเลี้ยงจัดขึ้นทันที เฉินกวงทำทุกอย่างได้อย่างรวดเร็ว จัดการได้ดี ไม่แปลกเลยที่สามารถร่วมเดินทางไปกับคณะทูตได้อย่างกลมกลืนซูเนี่ยนยังไม่คุ้นชินกับที่นี่เท่าไร สองวันต่อมาก็ต้องแต่งกายด้วยเครื่องประดับหรูหราเข้าร่วมงานเลี้ยงแล้วสือหวนจงค่อนข้างหงุดหงิดยามเมื่อนางปรากฏกายตรงหน้าปกติซูเนี่ยนก็งดงามมากพออยู่แล้ว แต่วันนี้เพื่อเข้าร่วมงานเลี้ยงนางประทินโฉมอย่างพิถีพิถันร่างบอบบางอยู่ในอาภรณ์สีฟ้าที่ขับผิวพรรณของนางให้ผุดผ่อง ประดับด้วยไข่มุกทะเลที่ดูเข้ากันดี และเพราะเป็นชุดที่สตรีชาวแดนใต้ชอบสวมใส่ เลยเปิดเผยเนื้อหนังไม่น้อย เนื่องจากอากาศที่ร้อนชื้นหากไม่ใช่เพราะว่าชุดนี้เป็นชุดที่ตัดเย็บมาเข้าคู่กับชุดของเขา สือหวนจงคงบอกให้ซูเนี่ยนไปเปลี่ยนแล้วเขาพึ่งค้นพบว่าตนขี้หวงมาก อยากจะเก็บนางไว้ข้างกายไม่ให้พบเจอผู้ใดความสำคัญของพระชายา มาอยู่เพียงสองวันคนในจวนแม่ทัพต่างก็ประจักษ์แก่สายตา องค์ชายสี่ที่ราวปีศาจขี้โมโห ผู้ใดเข้าใกล้ก็ไม่ได้ ยามอยู่ต่อหน้าพระองค์จะต้องระมัดระวังตัวทั้งกาย