All Chapters of น้องสาวคนดี สามีพี่ยกให้เจ้า!: Chapter 61 - Chapter 70

มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ส่วนมากแล้วเป็นทหาร นอกจากโรงน้ำชาเย่วเฟิงที่จัดงานเลี้ยง โดยรอบก็มีการฉลองเช่นกันนั่นเพราะภายในสามวันนี้จวนแม่ทัพจะออกค่าสุราและอาหารให้พวกเขาได้ดื่มกิน เพื่อผ่อนคลายความเครียดที่สะสมที่ต้องจ่ายสามวัน เพราะวันเดียวไม่อาจจะให้ทหารทุกคนมาเข้าร่วมได้ พวกเขายังต้องดูแลกำแพง เฝ้าระวังพวกซากศพไม่ให้ขาดตกบกพร่อง ไม่ใช่ว่ากินดื่มจนเสียการเสียงานถึงที่โรงน้ำชารถม้าจวนแม่ทัพก็จอดนิ่ง สือหวนจงลงไปก่อนเพื่อรอรับนาง เขาทำเช่นนี้จนเคยชิน โส่วอี้กับซิ่นอี้เพียงรอรับใช้อยู่ด้านหลังมีท่านแม่ทัพอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องกังวลว่าพระชายาจะถูกละเลยเมื่อทั้งสองคนมาถึงย่อมมีคนอยากรู้อยากเห็นข่าวลือที่ว่าองค์ชายสี่อภิเษกสมรสแล้วอีกทั้งพระชายายังงดงามมากดังมาถึงที่เขตกำแพงใต้ พวกเขาอยากรู้ว่างามมากนั้นจะสู้คุณหนูหลิวสาวงามยอดพธูได้หรือไม่แน่นอนว่าพอซูเนี่ยนปรากฏกายคำครหาทั้งหมดล้วนถูกลบล้างใบหน้านวลเนียนหมดจดดั่งนางสวรรค์ทั่วสรรพางค์เมื่อเคลื่อนผ่านมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ รูปร่างบอบบางน่าทะนุถนอม เข้าใจเหตุผลที่ท่านแม่ทั

หลิวชิ่นหรูเหยียดยิ้มด้วยสีหน้ามั่นใจ ในใจปรีดาที่จะได้ทำให้ซูเนี่ยนอับอาย ในขณะที่หญิงสาวซึ่งมีคนอยากทำให้อับอายขายหน้า ไม่ได้สนใจเรื่องแพ้ชนะ นางกำลังถูกใจสุราผลไม้ที่มีกลิ่นหอมและรสหวานคล้ายลูกท้อและท่าทางสบายอกสบายใจนั้นก็สร้างความขุ่นเคืองให้กับหลิวชิ่นหรูไม่น้อย“ข้ากับฮูหยินท่านแม่ทัพจะประลองฝีมือกัน ไปเตรียมเป้าธนู!” นางประกาศลั่น นี่ทำให้คนที่กำลังสนุกสนานต่างหันมามองด้วยความตกใจไม่นานนักก็มีคนยกเป้ายิงธนูมาจัดเรียงไว้ให้บรรยากาศที่ดูผ่อนคลายดูจะตึงเครียดขึ้น พวกเขารู้สึกว่าการประลองนี้ไม่สมควรเกิดขึ้น ด้วยรู้ว่าอย่างไรหลิวชิ่นหรูก็จะชนะ อีกฝ่ายเป็นยอดหญิงฝีมือไม่ธรรมดา เชี่ยวชาญธนูนี่จะทำให้ฮูหยินท่านแม่ทัพได้รับคำวิจารณ์มากกว่าความจริงสือหวนจงก็คิดเช่นกันเขาถึงได้ห้ามซูเนี่ยนในตอนแรก แม้จะรู้ว่านางเป็นวรยุทธ์แต่การยิงธนูไม่เหมือนกัน นี่ต้องอาศัยความชำนาญและการฝึกฝน ซึ่งหลิวชิ่นหรูก็มีฝีมือในการยิงธนูที่ดีมากถึงอย่างนั้นซูเนี่ยนกลับยิ้มกว้างแล้วยืนยันว่าจะประลอง อย่างไรนี่ก็เป็นงานเลี้ยง คำพูดหลังจากนี้ไม่ม

ความวุ่นวายบังเกิดเมื่อพระชายากลับมาพร้อมบาดแผลที่ฝ่ามือ ท่านหมอถูกตามตัวให้มารักษาโดยด่วน ชายวัยกลางคนแทบจะหายใจไม่ออก เพราะความกดดันที่มาจากท่านแม่ทัพที่ยามปกติก็น่ากลัวมากอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งน่ากลัวกว่าเดิม“แผลแค่ถาก ๆ เพียงสี่ห้าวันก็จะสมานและหายดีขอรับ”“อืม” สือหวงจงครางรับ แววตาคมกริบยังคงจ้องมองมือเล็กที่ตอนนี้ถูกผ้าพันแผลพันเอาไว้“ขอบคุณท่านหมอมาก” เป็นซูเนี่ยนที่ขอบคุณคนเมาไม่รู้ว่าความสงบของสามีเป็นดั่งความสงบก่อนพายุ นางยังคงยิ้มกว้างดวงตาหยาดเยิ้ม“หาไม่ขอรับ” ท่านหมอรีบโค้งตัวหลังจากส่งเทียบยาให้โส่วอี้กับซิ่นอี้แล้วก็เดินทางกลับในห้องนอนเหลือเพียงเจ้าของจวนทั้งสองซูเนี่ยนยังคงยิ้มและหัวเราะเบา ๆ “โกรธน้องหรือเพคะ เหตุใดทำหน้าบึ้ง”“โกรธที่เจ้าเจ็บตัว”“ก็มีคนท้าประลองให้ปฏิเสธได้อย่างไร” คนตัวเล็กบ่นงุบงิบ “สุราแรงมากจริง ๆ ตอนนี้เห็นเสด็จพี่มีสองคนแล้ว”ว่าพลางชูนิ้วเล็กขึ้นมาจิ้มที่ตัวของสวามีเพื่อด

นานเพียงใดแล้วที่ไม่ได้ชมดอกไม้ด้วยสุนทรียภาพ แม้จะรู้ว่าหลิวชิ่นหรูอาจจะต้องการสร้างปัญหาให้ แต่ซูเนี่ยนก็กระโจนลงไปอย่างนึกสนุก“จงเลี่ยงให้คนไปบอกท่านแม่ทัพ ข้าจะเดินทางไปพร้อมกับคุณหนูหลิว”“พ่ะย่ะค่ะ” องครักษ์ข้างกายรับคำแล้วจากไปหลิวชิ่นหรูขมวดคิ้ว “ต้องบอกด้วยหรือเพคะ”“ต้องบอก แม้ไม่ได้อยู่ที่วังหลวงแต่ธรรมเนียมปฏิบัติไม่อาจบกพร่องได้” ว่าพลางก็ยกชาขึ้นจิบ เป็นพระชายาใช่ว่าอยากเดินทางไปที่ใดก็ได้ อีกประการก็เพื่อบอกให้สือหวนจงรู้ว่านางไปกับผู้ใดซูเนี่ยนรู้ว่าหลิวชิ่นหรูไม่หวังดีและนางไม่ประมาท ต่อให้จะกระโจนลงไปเล่นด้วยก็ต้องระวังตัวคิ้วเล็กของคุณหนูหลิวย่นเข้าหากัน เพราะเมื่อจงเลี่ยงกลับมา ไม่ได้มาเพียงลำพังแต่มีองครักษ์ฟ้าคำรนติดตามมาด้วยสองคนถึงขั้นให้ฟ้าคำรนมาดูแลพระชายา นางรู้ดีนี่คือองครักษ์รักษาส่วนพระองค์ ฉลาดและเก่งกาจมากการที่สือหวนจงทำเช่นนี้เท่ากับบอกให้ทุกคนได้รู้ว่าเขาให้ความสำคัญกับพระชายาอย่างแท้จริงใบหน้าของหลิวชิ่นหรูเริ่มบิดเบี้ยว หากไม่ใช่เ

ใช่แล้ว!แผนของหลิวชิ่นหรูคือให้คนล่อซากศพตัวหนึ่งมาที่นี่และนางจะเข้าไปช่วยเหลือ คนที่วิ่งหนีและอยู่ใกล้ตัวอันตรายนั่นแท้จริงแล้วเป็นคนของนาง เมื่อนางกระโดดลงไปเผชิญหน้ากับซากศพตนนั้นก็สามารถจัดการได้ในทันทีไม่มีผิดพลาด!ผู้คนโดยรอบเริ่มหันมามองก่อนส่งเสียงชื่นชม“เป็นอะไรหรือไม่”“มะ ไม่เจ้าค่ะ” คนของนางก้มหน้ารีบพูด พร้อมแสดงท่าทางหวาดกลัว“ดีที่ข้าไม่เชื่อฮูหยินท่านแม่ทัพและรีบมาช่วยเจ้า ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่รอด” ว่าพลางหันไปอธิบายกับทุกคน “คงเพราะฮูหยินไม่ใช่สตรีชาวใต้ถึงได้หวาดกลัวและห้ามปราม พวกท่านก็อย่าได้กล่าวโทษนาง”แม้คำพูดนั้นจะขอโทษขอโพยแต่วาจาไม่ได้น่าฟังหลายคนที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกไม่ดีต่อซูเนี่ยน คิดว่านางเป็นสตรีที่ขี้ขลาด ต่อให้งดงามแต่อ่อนแอก็ไร้ประโยชน์ในตอนที่เริ่มมีคนซุบซิบนินทา หลิวชิ่นหรูก็ยิ้มกริ่มด้วยความสมใจนางพอใจในผลงานใครจะคิดว่าตอนนั้นซากศพที่นอนนิ่งจะลุกขึ้นมาและกระโจนเข้าทำร้ายผู้คนอีกครั้ง พร้อมกับร้องคำราม เสียงของมั