All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Chapter 91 - Chapter 100

ตึกสามคูหาพร้อมเนื้อที่ด้านข้างถูกโอนเป็นชื่อของผู้พันเสิ่นเฟยหลงเป็นที่เรียบร้อยโดยใช้เงินซื้อเพียงแค่สามหมื่นหยวนเท่านั้นเพื่อเป็นการขอบคุณที่เจิ้งเฟยฮวาลดราคาให้เธอตั้งห้าพันหยวน กู้เหม่ยอิงจึงตั้งใจจะเลี้ยงมื้อเที่ยงพวกเขาสักมื้อเป็นการตอบแทนและแน่นอนว่ามื้อเที่ยงที่กล่าวถึงก็คงไม่พ้นภัตตาคารที่สามีเป็นหุ้นส่วนอยู่นั่นเองเสิ่นเฟยหลงรู้สึกหมดคำจะพูดกับภรรยาหัวใส เธอคิดว่าเขาไม่รู้ทันความคิดของเธอหรืออย่างไร “คุณบอกจะเลี้ยงมื้อใหญ่พวกเขาที่นี่น่ะเหรอ…”เขาไม่ได้มีปัญหากับการที่เธอพาสหายมาเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่ที่นี่ เพียงแค่ทึ่งในความคิดอันชาญฉลาดของเธอก็เท่านั้น เพราะที่นี่เป็นร้านของสามี คนเป็นภรรยาอย่างเธอนอกจากจะไม่ต้องควักเงินสักหยวนยังได้หน้าไปอีกไม่รู้ตั้งเท่าไหร่“ใช่สิคะ ก็ที่นี่อาหารอร่อยนี่นา”เสียงใสกล่าวกับสามีราวกับไม่เข้าใจในความหมายของคำพูดนั้น ทว่าที่จริงแล้วเธอก็คิดอย่างที่เขาเข้าใจนั่นแหละบอกแล้วว่าเธอยังต้องใช้เงินอีกมากในการสร้างร้านขนมขึ้นมา ภัตตาคารแห่งนี้จึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดของวันนี้&helli

กู้เหม่ยอิงไม่แน่ใจว่าจะต้องใช้เงินทุนอีกเท่าไหร่จึงจะเพียงพอ เพราะเธอไม่ได้รู้ราคาของสินค้าที่นี่มากนัก ทันทีที่สามีขึ้นรถไฟกลับค่ายไปแล้วหญิงสาวจึงขับรถกลับมาที่บ้านเพื่อเตรียมวางแผนงานขั้นต่อไปตอนนี้เธอมีทั้งสถานที่และเงินทุนที่คิดว่ามากพอแล้ว เหลือเพียงแผนงานที่รัดกุมเท่านั้นจากที่ได้ดูสภาพภายในตึกแล้ว ต้องยอมรับว่าเจิ้งเฟยฮวาดูแลรักษาสินเดิมของตนเองได้ดีมากจริง ๆ ทั้งด้านในและรอบนอกของตึกไม่มีส่วนไหนต้องซ่อมแซมเลยแม้แต่จุดเดียว นั่นจึงทำให้เงินทุนที่คิดว่าจะต้องนำมาปรับปรุงตึกนั้นสามารถนำมาทำอย่างอื่นแทนได้เมื่อได้นั่งเงียบ ๆ ที่โต๊ะทำงานเพียงลำพัง คล้ายกับมีความคิดมากมายเกิดขึ้นมาในหัวของกู้เหม่ยอิงเต็มไปหมด ไม่รอช้าหญิงสาวหยิบกระดาษปากกาขึ้นมา ก่อนจะเริ่มร่างทุกอย่างที่อยู่ในหัวออกมาเป็นขั้นตอนอย่างละเอียดงบประมาณที่เตรียมไว้สำหรับปรับปรุงในทีแรก เธอตัดสินใจแล้วว่ามันจะถูกนำมาใช้ในการตกแต่งทั้งหมด กู้เหม่ยอิงตั้งใจจะทำร้านขนมของเธอให้เหมือนกับคาเฟ่ในยุค 2025 ซึ่งฟังดูแล้วอาจจะยากไปสักหน่อย หากจะทำให้เกิดขึ้นในยุคนี้ แต่ทว่าเมื่อได้เขียนทุกอย่าง

กู้เหม่ยอิงเอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย ถึงอย่างนั้นยังคงมีรอยยิ้มเป็นมิตรส่งให้กับผู้มาใหม่เพื่อรักษามารยาท“นี่ภรรยาของฉัน เหม่ยอิง ส่วนนี่เฉิงอี้ เขาเป็นสหายสมัยเรียนของผมเอง และอีกอย่างตระกูลเฉิงทำข่ายเครือธุรกิจการขนส่งทางทะเล”เสิ่นเฟยหลงเป็นฝ่ายแนะนำทั้งสองคนให้รู้จักกันในทันทีเขาเชื่อว่าไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรให้มากกว่านี้คนฉลาดอย่างเธอย่อมเข้าใจจุดประสงค์ที่เขาพาเฉิงอี้มาพบเธอในวันนี้แน่นอนตลอดระยะเวลาที่ภรรยาเตรียมเปิดร้าน เขารับรู้ความเป็นไปของเธอทั้งหมดผ่านหานซีซวนและเซี่ยกัง ทุกครั้งที่ฟังรายงานสองคนนั้นมักจะปิดจบท้ายประโยคด้วยคำว่า ‘คุณนายสามารถจัดการได้’นั่นจึงทำให้เขาเฝ้ารอโอกาสมาเสมอ จนกระทั่งมีรายงานว่าเหม่ยอิงกำลังหาร้านที่สามารถส่งวัตถุดิบให้เธอครั้งละมาก ๆ อยู่เมื่อสอบถามรายละเอียดจากซีซวนก็ได้รู้ว่าขนมที่ภรรยาทำนั้นยังไม่เป็นที่แพร่หลายนัก ส่วนวัตถุดิบนั้นหาไม่ค่อยได้ในประเทศ หรือต่อให้หาได้ก็ไม่ค่อยมีคุณภาพสักเท่าไหร่ นั่นจึงทำให้เขานึกถึงการนำเข้ามาจากอีกประเทศ และคนเดียวที่นึกถึงก็คือ สหายวัยเรียน

 หลังจากทานมื้อเที่ยงพร้อมสามีและพูดคุยกันต่อเพียงเล็กน้อยเธอก็ให้เขาไปนอนพักชั้นบนก่อน เขาเคยบอกเธอว่าระยะทางจากค่ายทหารของเขามาที่บ้านใช้เวลาเดินทางราวห้าชั่วโมง ไม่ต้องถามก็รู้ว่าเขาขับรถออกมาจากค่ายตั้งแต่กี่โมงเพื่อมาพบเธอในวันนี้ซึ่งตึกสามคูหานี้ทั้งหมดมีสามชั้น ชั้นล่างกู้เหม่ยอิงเปิดร้านขนมจนเต็มพื้นที่ ทั้งยังทำสนามหญ้าสีเขียวด้านข้างตึก และขอแบ่งดอกกุหลาบหลากสีสันจากแม่สามีมาปลูกเอาไว้ตั้งใจจะให้เป็นสวนดอกไม้ขนาดย่อมเมื่อมองจากด้านในร้านทะลุกระจกใสออกไป จะพบสนามหญ้าสีเขียวตัดกับสีของดอกไม้ ตรงกลางมีซุ้มที่นั่งสีขาวสามซุ้ม ด้านซ้ายของสนามหญ้ามีชิงช้าขนาดเล็กสีขาว กู้เหม่ยอิงทำดอกไม้ปลอมไปติดตามเสาชิงช้าดูสดใสน่านั่งไม่น้อยส่วนชั้นสองเธอมีแผนว่าจะเปิดเป็นที่สำหรับคุยงานหรือติวหนังสือ หรืออาจจะเปิดร้านขายเครื่องเขียน ก็คงต้องรอดูผลประกอบการของร้านด้านล่างเสียก่อน ส่วนด้านบนสุดเธอทำห้องพักสำหรับพนักงานส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งเป็นห้องทำงานของตนเองและมีห้องพักผ่อนเชื่อมติดกันอยู่เพื่อความปลอดภัยด้านที่เป็นพื้นที่ส่วนตัวของเจ้าของร้านจะม

เสิ่นเฟยหลงอาสาไปรับลูกสาวเองเพื่อให้ภรรยาได้ทำงานส่วนที่เหลือให้เสร็จเรียบร้อย และทันทีที่เด็กหญิงเสิ่นเลี่ยงลี่เห็นว่านายทหารที่ยืนเด่นตระหง่านท่ามกลางผู้ปกครองหลายคนที่ด้านหน้าประตูโรงเรียนคือใครเสิ่นเลี่ยงลี่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อเข้าไปหาผู้เป็นพ่ออย่างรวดเร็วดั่งใจคิด เมื่อเห็นว่าแขนสองข้างอ้าออกกว้างด้วยความดีใจเด็กหญิงจึงวิ่งโถมกายเข้าหาพ่อด้วยความคิดถึงล้นเปี่ยม“ไหนครั้งก่อนบอกว่าโตแล้วไม่ใช่หรือ?”ชายหนุ่มรวบร่างเล็กป้อมของลูกสาวขึ้นอุ้มด้วยแขนเพียงข้างเดียว สันจมูกโด่งกดลงบนแก้มนุ่มป่องของลูกสาวครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่ลืมเย้าแหย่เด็กน้อยที่ชอบคุยโวว่าตนเองโตแล้วอยู่ตลอดเจ้าตัวน้อยไม่ได้อยากยอมรับนัก แต่ทว่าความคิดถึงที่มีต่อคุณพ่อนั้นมันมีมากเกินไป เธอเพียงยกแขนขึ้นกอดอกแล้วกล่าวกับคุณพ่อเสียงเจื้อยแจ้ว“ก็หนูคิดถึงคุณพ่อนี่คะ”ใบหน้ากลมเล็กเริ่มถูไถไปมาบนบ่าแกร่ง สองแขนเล็กสวมกอดรัดรอบลำคอจนแน่นด้วยความคิดถึงสุดหัวใจเวลาคุณพ่อไม่อยู่แน่นอนว่าคุณแม่ดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างไรก็อดคิดถึงคนเป็นพ่อไ