All Chapters of เกิดใหม่เป็นแม่เลี้ยงของลูกสาวจอมซนในยุค 80: Chapter 111 - Chapter 120

ในเย็นวันนี้ ณ ลานบ้านหลังเล็กของตระกูลเสิ่นถูกตกแต่งอย่างสวยงามเพื่อเตรียมฉลองวันเกิดของคุณนายน้อยตระกูลเสิ่นต้นไม้น้อยใหญ่ถูกประดับด้วยไฟดวงเล็กสว่างไสว กอปรกับดอกไม้ที่ปลูกเอาไว้ก่อนหน้านี้นั้นผลิดอกบานสะพรั่งส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ บรรยากาศโดยรอบจึงไม่ต่างจากสรวงสวรรค์ในยามค่ำคืนคุณนายใหญ่เสิ่นผู้ซึ่งเป็นแม่งานอาสาจัดแจงทุกสิ่งขึ้นมาเองทั้งหมดเพื่อลูกสะใภ้คนโปรด ตั้งแต่เช้าถานซูเซียวจัดการเรื่องต่าง ๆ ด้วยตนเองอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ใบหน้าที่เริ่มมีริ้วรอยนั้นประดับด้วยรอยยิ้มตลอดทั้งวันตั้งแต่ที่บ้านเสิ่นของเรามีลูกสะใภ้คนนี้เข้ามาอยู่ นับวันทุกสิ่งยิ่งดีวันดีคืน ทั้งตัวลูกสะใภ้เองก็เฉลียวฉลาดและขยันขันแข็ง เป็นหน้าเป็นตาให้กับตระกูลเสิ่นไม่น้อยที่ได้ลูกสะใภ้อย่างกู้เหม่ยอิงเข้ามาร่วมวงศ์ตระกูลหญิงสาวเจ้าของวันเกิดทอดมองบรรยากาศในงานเลี้ยงเล็ก ๆ ตรงลานหน้าบ้านอย่างมีความสุข พลันหวนนึกถึงบรรยากาศงานวันเกิดที่อบอุ่นเช่นนี้ในชีวิตก่อน ทุกคนในครอบครัวต่างรวมตัวกันทานอาหารมื้อใหญ่ ภายในงานเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะพูดคุยของสมาชิกในครอบครัวทว่า

หลังจากงานวันเกิดของสะใภ้บ้านเสิ่นสิ้นสุดลง ทุกคนต่างแยกย้ายกลับไปพักผ่อน รวมถึงเสิ่นเลี่ยงลี่ที่ถูกคุณปู่คุณย่าพากลับไปบ้านใหญ่ด้วยกัน ด้วยความหวังเรื่องน้องชาย เด็กหญิงไม่แสดงอาการอิดออดแม้แต่น้อย ระหว่างทางยังคอยประคองคุณย่ากลับบ้านไม่ห่าง“คุณย่าขาระวังนะคะ ค่อย ๆ ก้าว”เสียงเล็กกล่าวเจื้อยแจ้วขณะประคองแขนข้างหนึ่งของผู้อาวุโสให้เดินขึ้นบันไดบ้านทีละขั้นอย่างระมัดระวังถานซูเซียวเมื่อได้รับการดูแลเอาใจใส่จากยายหนูตัวน้อยก็ยิ้มกว้าง ตลอดทางจนถึงห้องนอนล้วนชื่นชมเด็กน้อยไม่ขาดปาก ทั้งไม่ลืมกล่าวชมลูกสะใภ้ที่เลี้ยงยายหนูของเราให้เป็นเด็กดีเช่นนี้ “เด็กดี ขอบใจมากนะ”ด้านกู้เหม่ยอิงที่แยกตัวขึ้นมาบนชั้นสองของบ้านด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าไม่น้อย งานเลี้ยงวันนี้แม้จะจัดเพียงเล็ก ๆ ในครอบครัวแต่ก็ใช้เวลาจนดึกดื่นเช่นกัน ดวงตากลมเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังเมื่อเห็นว่าใกล้สี่ทุ่มแล้วจึงเดินขึ้นห้องไปด้วยอาการง่วงงุนสุดขีดโดยปกติทุกวันเธอจะส่งลูกหมูลี่ลี่เข้านอนไม่เกินสามสามทุ่ม ส่วนตนเองนั้นสามทุ่มครึ่งก็หลับแล้ว ทว่าตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้

ในวันหนึ่งกู้เหม่ยอิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืดเพราะถูกรบกวนด้วยเสียงบางอย่างจากในห้องน้ำ เมื่อเห็นว่าข้างกายว่างเปล่าหญิงสาวจึงเดินตามเสียงไปยังห้องน้ำทันทีเมื่อเปิดประตูเข้าไปจึงได้เห็นว่าสามีกำลังโก่งคออาเจียนออกมาอย่างหนัก ขอบตาสองข้างของเขาแดงก่ำ ทั้งยังมีน้ำตาเอ่อคลอดูแล้วคงทรมาน เธอคอยลูบหลังและดูแลเขาอยู่นานแต่ก็ไม่ดีขึ้น จนในที่สุดก็ทนร้อนใจไม่ไหววิ่งลงไปกดโทรศัพท์ตามหมอเกาให้มาช่วยดูอาการคนเป็นสามี“น้ำค่ะคุณ ไหวไหมคะ?”มือเรียวยื่นแก้วน้ำอุ่นที่เตรียมเอาไว้ให้กับสามีดื่มกลั้วปากด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเธอได้ยินเสียงอาเจียนของเขามาตลอดจนกระทั่งสายสภาพของเขาในตอนนี้ดูย่ำแย่เสียจนแทบไม่เหลือคราบของผู้พันเสิ่นเฟยหลง ผู้เคร่งขรึมและแข็งแกร่งที่สุดในกองทัพอีกแล้วเสิ่นเฟยหลงบ้วนน้ำกลั้วปากเสร็จจึงรั้งร่างของภรรยามาสวมกอดเอาไว้จนแน่น จมูกโด่งกดลงบนผิวเนื้อนุ่มสูดดมกลิ่นหอมเฉพาะตัวของคนในอ้อมกอด จนกระทั่งเขาเริ่มรู้สึกดีขึ้นอย่างน่าประหลาดทันทีที่ได้กลิ่นกายหอมของภรรยา“ผมไม่เป็นไร”น้ำเสียงแหบแห้ง

เช้าที่สดใสของคุณแม่ลูกสองนั้นไม่ได้ง่ายดายนัก โดยเฉพาะเช้านี้ที่สามีสามีจะต้องไปทำงานเช้ากว่าทุกวัน และเป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียน“ลี่ลี่! หนิงหลง! พร้อมหรือยังลูก?”กู้เหม่ยอิงเดินลงมาจากชั้นสองของบ้านอย่างเร่งรีบ พลันตะโกนขึ้นไปยังชั้นบนของบ้าน“พร้อมแล้วคะ- โอ๊ยยย! แม่คะน้องดึงผมหนู!”“แม่ครับ พี่สาวเตะผม! อ๊ากกกกก!!”คุณแม่ลูกสองพลันกลอกกลิ้งดวงตามองด้านบนให้กับเหตุการณ์ไม่สงบของเช้าวันนี้ หลังจากคลอดลูกชายอย่าง เสิ่นหนิงหลง แม่สามีก็ส่งพี่เลี้ยงอีกคนมาให้ซึ่งก็ช่วยเบาแรงให้กับชีวิตของคุณแม่มือใหม่อย่างเธอได้มากทว่าทุกอย่างที่กำลังไปได้ดีกลับค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอลหม่านเมื่อลูกชายเริ่มเดินได้ หากย้อนไปครั้งแรกที่เธอเจอกับลี่ลี่ก็คิดว่าเธอเป็นเด็กที่ค่อนข้างซน แต่เมื่อเทียบกับลูกชายอย่างหนิงหลงนั้น ลี่ลี่เทียบไม่ติดเลยแม้แต่เสี้ยวเล็บสามีมักจะบอกว่าเสิ่นหนิงหลงเหมือนเธอมาก ทั้งฉลาดเป็นกรดและยังซุกซนเอามาก ๆ แม้ไม่อยากจะยอมรับนัก แต่ตลอดเวลาที่หนิงหลงเติบโตมาจนกระทั่งทุกวันนี้ก็สา

น้ำเสียงที่คุ้นเคยทำให้เสิ่นหนิงหลงรีบหันไปมองยังอีกด้านหนึ่งทันที เด็กชายยิ้มออกมาอย่างโล่งอกเมื่อเห็นว่าพี่สาวของตนกำลังยืนกอดอกมองมาทางนี้อย่างไม่ทุกข์ร้อน“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ เสิ่นเลี่ยงลี่”กัวซุนกล่าวออกมาอย่างไม่เต็มเสียงนัก เพื่อนร่วมชั้นคนนี้มีอิทธิพลขนาดไหนโรงเรียนนี้มีใครไม่รู้จักเธอบ้างเสิ่นเลี่ยงลี่ยิ้มเยาะพลางก้าวไปหาเพื่อนร่วมชั้นตัวอ้วนอย่างไม่รีบร้อน“ทำไมล่ะ? นายกลัวฉันเหรอ?”นัยน์ตากลมวาวโรจน์จดจ้องเด็กชายตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้กัวซุนจะตัวใหญ่กว่าถึงสองเท่า แต่เธอคิดว่าด้วยความสามารถที่ได้ร่ำเรียนมากับคุณอาซีซวนย่อมไม่ใช่ปัญหาสองเท้าเล็กยังคงก้าวไปด้านหน้าไม่หยุด ส่วนกัวซุนก็ก้าวถอยไปด้านหลังไม่หยุดเช่นเดียวกัน“มะ ไม่! เธอก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ฉันมีตั้งสามคนจะกลัวเธอได้อย่างไร”เขาไม่อาจยอมรับต่อลูกน้องทั้งสองคนของเขาได้ว่ากลัวเสิ่นเลี่ยงลี่คนนี้ไม่น้อย และหากเขายอมรับออกไปตรง ๆ มีหรือที่สองคนนี้จะยังเดินตามและนับถือเขาเป็นลูกพี่อีกเด็กหญิงเพียงปรายตามองน้องชาย ก่อนจ